Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

หนูกับช้าง

“หนูกับช้าง” เป็นนิทานที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) แต่งลงในนิตยสารขวัญเรือน โดยหวังว่าเด็กเล็ก ๆ น่าจะชอบเรื่องราว “เหนือจริง” ทำนองนี้ ซึ่งตอนที่ผมแต่งนิทาน ผมคิดภาพตามไปด้วย ผมคิดว่าในแง่ของภาพคงเป็นภาพที่แปลกประหลาดและชวนให้เด็ก ๆ ยิ้มได้ไม่ยากแน่ ๆ (แต่ไม่รู้ว่าคุณพ่อคุณแม่จะหาว่าคนแต่งเพี้ยนหรือเปล่านะครับ) นิทานเรื่องนี้เหมาะที่จะใช้เล่าก่อนถึงเวลากินข้าว (ผมเรียกว่า นิทานกินข้าว คล้าย ๆ กับนิทานอาบน้ำที่ควรเล่าก่อนอาบน้ำ หรือนิทานก่อนนอนที่ควรเล่าก่อนส่งเด็กเข้านอน) ผมคิดว่าความน่ารักของนิทานเรื่องนี้ น่าจะส่งให้เด็ก ๆ ยอมไปกินข้าว (ด้วยชามขนาดที่เขาเลือกเอง) ได้ไม่ยาก หวังว่าจะชอบนิทานเรื่องนี้กันนะครับ

นิทานเรื่อง หนูกับช้าง

            กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ยังมีช้างกับหนูคู่หนึ่งเป็นเพื่อนกัน

ช้างชอบกินข้าวชามใหญ่  ช้างจึงตัวใหญ่กว่าหนู

ส่วนหนูชอบกินข้าวชามเล็ก ๆ หนูจึงตัวเล็กกว่าช้าง

แม้ทั้งคู่จะตัวเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน  แต่ทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนที่รักกันมาก

อยู่มาวันหนึ่ง หนูกับช้างพากันไปเที่ยวที่สนามเด็กเล่น

หนูอยากเล่นไม้กระดก  ช้างเองก็อยากเล่นไม้กระดก  ทั้งคู่จึงไปเล่นไม้กระดกด้วยกัน

แต่เพราะช้างชอบกินข้าวชามใหญ ๆ่  ช้างจึงตัวใหญ่กว่าหนู

ส่วนหนูชอบกินข้าวชามเล็ก ๆ  หนูจึงตัวเล็กกว่าช้าง

เมื่อทั้งคู่เล่นไม้กระดกด้วยกัน ไม้กระดกจึงไม่ยอมกระดก 

เพราะน้ำหนักของพวกมันแตกต่างกันมากเกินไป

            หนูกับช้างจึงช่วยกันคิดหาวิธีใหม่  เพื่อให้ทั้งคู่สามารถเล่นไม้กระดกด้วยกันได้

หนูเองคิดว่าช้างตัวใหญ่เกินไป  ส่วนช้างเองก็คิดว่าหนูตัวเล็กเกินไป

ด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่จึงตกลงใจแลกชามข้าวกันกิน

            เมื่อหนูเปลี่ยนมากินข้าวชามใหญ่  หนูจึงค่อยๆ ตัวใหญ่ขึ้นกว่าช้าง

และเมื่อช้างเปลี่ยนมากินข้าวชามเล็ก ช้างจึงค่อย ๆ ตัวเล็กลงกว่าหนู

เมื่อทั้งคู่ไปเล่นไม้กระดกด้วยกันอีกครั้ง  ไม้กระดกจึงไม่ยอมกระดก

เพราะน้ำหนักของทั้งคู่ยังคงแตกต่างกันมากเกินไปอยู่ดี

            หนูกับช้างจึงช่วยกันคิดหาวิธีใหม่ เพื่อให้ทั้งคู่สามารถเล่นไม้กระดกด้วยกันได้

หนูเองคิดว่าช้างคงตัวเล็กลงมากจนเกินไป

ส่วนช้างเองก็คิดว่าหนูคงตัวใหญ่ขึ้นมากจนเกินไป

ด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่จึงตกลงกินข้าวด้วยชามใบใหม่ที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ไปกว่ากัน

            เมื่อช้างกินข้าวด้วยชามใบใหม่  ช้างจึงตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ไปกว่าหนู

และเมื่อหนูกินข้าวด้วยชามใบใหม่  หนูจึงตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ไปกว่าช้าง

และเมื่อทั้งคู่ไปเล่นไม้กระดกด้วยกันอีกครั้ง  ไม้กระดกจึงยอมกระดกไปมา

เพราะตอนนี้ ทั้งหนูและช้างต่างตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ไปกว่ากัน

            ลูกหนูกับลูกช้างเล่นไม้กระดกจนตกเย็น 

ลูกหนูเริ่มคิดถึงแม่หนู  ส่วนลูกช้างก็เริ่มคิดถึงแม่ช้าง

“แม่หนูคงไม่อยากเห็นลูกหนูที่ตัวโตเท่าลูกช้างแน่ๆ ”   ลูกหนูคิด

“แม่ช้างคงไม่อยากเห็นลูกช้างที่ตัวเล็กเท่าลูกหนูแน่ๆ ”  ลูกช้างคิด

ด้วยเหตุนี้  หนูกับช้างจึงหยิบชามข้าวของตัวเอง แล้วเริ่มกินข้าวกันอีกครั้ง

เมื่อช้างกลับมากินข้าวด้วยชามใบใหญ่ ช้างจึงค่อย ๆ ตัวใหญ่ขึ้นกว่าหนู

เมื่อหนูกลับมากินข้าวด้วยชามใบเล็ก  หนูจึงค่อยๆ ตัวเล็กลงกว่าช้าง

และเมื่อทั้งคู่กลับมามีขนาดตัวเท่าเดิม  เพื่อนรักทั้งสองก็พากันกลับบ้าน

และถึงบ้าน…ทันเวลาอาหารเย็นพอดี

#นิทานนำบุญ

…………………….

Author:

I am a writer and storyteller in Thailand. I wrote 416 stories in 17 year. welcome to my lovely world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.