Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

หมาจิ้งจอกกับเพื่อน ๆ ที่แสนน่ารัก

นิทานก่อนนอนเรื่อง “หมาจิ้งจอกกับเพื่อน ๆ ที่แสนน่ารัก” เป็นนิทานที่ค่อนข้างท้าทายและผิดวิสัยของการแต่งนิทานเด็กโดยทั่วไป กล่าวคือ นิทานเรื่องนี้มีการนำ “หมาจิ้งจอก” มาเป็นตัวเอก ซึ่งปกติ หมาจิ้งจอกมักผูกขาดบทตัวร้ายในนิทานอยู่เสมอ นอกจากนี้ นิทานเรื่อง “หมาจิ้งจอกกับเพื่อน ๆ ที่แสนน่ารัก” ยังพูดถึงเรื่อง “ความตาย” ซึ่งปกติ นิทานเด็กมักหลีกเลี่ยงการนำเสนอในเรื่องนี้

สาเหตุที่ผมเลือกแต่งนิทานเกี่ยวกับความตายเป็นเพราะว่า ตอนที่ผมเป็นเด็กเล็ก ๆ มีอยู่คืนหนึ่ง จู่ ๆ ผมก็คิดถึงความตายขึ้นมา มันเป็นความคิดที่มาจากไหนก็ไม่รู้ ซึ่งเมื่อคิดปุ๊บ ผมก็กลัวปั๊บ กลัวทั้ง ๆ ที่ไม่รู้จักและเป็นความกลัวที่ทำให้ใจมันโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก ตอนที่ผมแต่งนิทาน ผมคิดว่าถ้าเรานำเรื่องนี้มาเล่าในนิทาน โดยนำเสนอเรื่องเกี่ยวกับความตายไว้นิด ๆ แต่ใส่เรื่องความอบอุ่นจากมิตรภาพระหว่างเพื่อน และความรู้สึกในเชิงบวกเข้ามากลบความน่ากลัว เผื่อว่าวันหนึ่ง จู่ ๆ เด็กคิดถึงคำ ๆ นี้ขึ้นมา เด็กจะได้ไม่เคว้งคว้างหรือตกใจอย่างที่ผมเคยรู้สึก

ถ้าคุณพ่อคุณแม่หรือคุณผู้อ่านท่านอื่น ๆ อ่านแล้วเห็นว่า ยังไม่เหมาะที่จะเล่าให้ลูกฟัง บางที อาจข้ามนิทานเรื่องนี้ไปก่อนก็ได้นะครับ หรือถ้าอยากอ่านให้ลูกฟัง เมื่ออ่านจบแล้ว ก็อาจถือโอกาสพูดคุยเรื่องธรรมชาติของชีวิต ที่มีการพบและการพรากจาก มีสิ่งที่ชวนให้ใจหวั่นไหว และสิ่งที่ทำให้หัวใจอบอุ่น จากนั้น ก็กอดลูกด้วยความรัก เพิ่มความมั่นคงในใจให้ลูกรู้ว่า ไม่ว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร แต่ ณ เวลานี้และตลอดไป ความรักของพ่อแม่จะอบอุ่นอยู่ในใจของลูกแบบนี้โดยไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ขอให้มีความสุขในการอ่านนิทานนะครับ

นิทานเรื่อง  หมาจิ้งจอกกับเพื่อน ๆ ที่แสนน่ารัก

ผมชื่อตุ้มเป๊ะ  เป็นหมาจิ้งจอกตัวน้อยที่น่าสงสาร ผมป่วยมาก  นอนซมอยู่บนเตียงทั้งวัน  ผมไอค้อกแค้ก  หมดเรี่ยวหมดแรง   ขนาดหายใจก็ยังเหนื่อย    ผมคงอยู่ได้อีกไม่นาน ผมคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย!

เมื่อคิดถึงความตาย  ผมกลัวมาก  กลัวจนใจหวิว พอหลับตา  ภาพปิศาจก็โผล่มาหลอกหลอนจนผมต้องรีบลืมตาตื่น  ผมรู้สึกเศร้าและหดหู่  ทำไมผมต้องตายด้วยนะ  ผมยังเด็กอยู่เลย  ชีวิตของผมมีแต่เรื่องร้าย ๆ ทั้งนั้น

ผมคงเป็นหมาจิ้งจอกที่โชคร้ายที่สุดในโลก  ผมไม่แข็งแรง เรียนหนังสือก็ไม่เก่ง   หน้าตาก็งั้น ๆ    แถมยังเดินตกท้องร่องอยู่บ่อย ๆ    ชีวิตผมเจอแต่เรื่องร้าย ๆ    โลกช่างไม่ยุติธรรมกับผมเอาเสียเลย

แต่เมื่อใจของผมสงบลง   ความรู้สึกบางอย่างก็สว่างวาบขึ้นมาจนผมหวั่นไหว    จริง ๆ แล้ว    โลกก็ไม่ได้โหดร้ายกับผมไปเสียทั้งหมดหรอก     ชีวิตของผมมีความสุขอย่างล้นเหลือ     ผมมีเพื่อนดี ๆ มากมาย    เพื่อนที่ทำให้หัวใจของผมชุ่มชื่น    เพื่อนที่ทำให้ผมอบอุ่นเมื่อนึกถึง   เพื่อนที่คอยปลอบใจยามที่ผมทดท้อถดถอย    ผมรักเพื่อน ๆ มากที่สุด    เพื่อนคือสิ่งดี ๆ ที่ทำให้ชีวิตของผมมีค่าทุกนาที    ผมรู้สึกสบายใจและไม่กลัวความตายอีกแล้ว

ในขณะนั้นเอง   มีเสียงเคาะประตู “ก๊อก ๆ ๆ” ดังขึ้นเบา ๆ “ใครมาหาผมกันนะ”  ผมคิด “หรือว่าจะเป็นพญามัจจุราช ?” ผมคิดต่อ และก่อนที่ผมจะคิดไปไกล  ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก   

กระต่ายน้อยเพื่อนของผมต้มซุปผักมาเยี่ยมไข้     ลิงจ๋อเก็บผลไม้สด ๆ มาฝากให้ผมเต็มตะกร้า   เจ้าหมีดั้นด้นไปขอน้ำผึ้งแสนอร่อยจากผึ้งน้อย แล้วนำมาปรุงกับสมุนไพรให้ผมใช้เป็นยารักษาสุขภาพ  เพื่อนทุกคนต่างทยอยกันมาเยี่ยมผมจนผมรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก

เพียงไม่กี่คืนหลังจากนั้น  ผมก็กลับมาแข็งแรงและสดชื่นได้อีกครั้งราวกับมีปาฏิหาริย์ ผมหายป่วยแล้ว    แถมยังกระปรี้กระเปร่ามากกว่าเดิมเสียอีก   

เพื่อน ๆ ดีใจกันใหญ่ที่ผมหายป่วย    ขอบคุณโลกที่มอบโชคอันแสนวิเศษนี้ให้แก่ผม    เชื่อเถอะนะว่า….ผมจะรักเพื่อน ๆ  และถนอมมิตรภาพของผมกับเพื่อน ๆ เอาไว้เช่นนี้ตลอดไป     

และแล้ว…หมาจิ้งจอกตัวน้อยอย่างผม ก็ได้กลับมาเล่นสนุกซุกซนกับเพื่อน ๆ  ที่น่ารักที่สุดในโลกอีกครั้ง  

#นิทานนำบุญ

……………

Author:

I am a writer and storyteller in Thailand. I wrote 416 stories in 17 year. welcome to my lovely world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.