นิทานพื้นบ้านทั่วโลกมักมีข้อคิดที่สอนให้ผู้อ่านเห็นคุณค่าของการเรียนรู้และการร่วมมือกัน หนึ่งในโครงเรื่องที่พบได้บ่อยคือโครงเรื่องเกี่ยวกับ “พี่น้องที่แยกย้ายออกไปเรียนวิชา แล้วกลับมารวมพลังเพื่อทำสิ่งสำคัญ”
นิทานกริมม์เรื่อง “พี่น้องสี่คนผู้มีฝีมือ” (Die vier kunstreichen Brüder) เป็นตัวอย่างของนิทานพื้นบ้านเยอรมันที่มีชื่อเสียง ซึ่งเนื้อเรื่องของนิทานเล่าถึงพี่น้องสี่คน ที่แยกย้ายกันไปเรียนวิชา และเมื่อกลับมาพบกัน พวกเขาต้องใช้ความรู้ที่แตกต่างเพื่อช่วยกันแก้ปัญหาใหญ่ ซึ่งข้อคิดของนิทานก็คือ ความร่วมมือกันสำคัญกว่าการเก่งเพียงคนเดียว
สิ่งที่น่าสังเกตคือ นิทานที่มีโครงเรื่องแบบนี้ไม่ได้มีเฉพาะในเยอรมัน แต่ยังพบในอีกหลายประเทศ เช่น อิตาลี รัสเซีย และเซอร์เบีย โดยนิทานแนว “พี่น้องสี่คนผู้มีฝีมือ” ของแต่ละประเทศอาจมีรายละเอียดที่แตกต่างกันอยู่บ้าง แต่แก่นเรื่องหรือข้อคิดยังคงพูดในเรื่องเดียวกัน
ส่วนในฝั่งเอเชีย ประเทศอินเดียมีคัมภีร์นิทานโบราณชื่อ Panchatantra ซึ่งเป็นหนึ่งในงานวรรณกรรมที่แพร่หลายที่สุดในโลก นิทานบางเรื่องในคัมภีร์นี้มีโครงเรื่องพูดถึงพี่น้องที่ออกไปเรียนรู้เช่นกัน แต่สิ่งที่พวกเขาเรียนและผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น กลับแตกต่างไปจากเวอร์ชันยุโรปโดยสิ้นเชิง ความแตกต่างของแก่นเรื่องหรือข้อคิดของนิทานเรื่องนี้ ทำให้เว็บไซต์นิทานนำบุญเลือกนำนิทานเรื่อง “สี่พี่น้องผู้ชุบชีวิตสิงโต” มาเรียบเรียงให้อ่านกัน
อย่างไรก็ตาม นิทานเรื่องนี้ คุณพ่อคุณแม่ควรอ่านก่อน เพื่อพิจารณาว่าควรอ่านให้ลูกฟังหรือไม่ เพราะเนื้อเรื่องและข้อคิดของนิทานมีความแตกต่างจากนิทานเรื่องอื่น ๆ ในเว็บไซต์นิทานนำบุญค่อนข้างมาก
มาอ่านนิทานเรื่อง “สี่พี่น้องผู้ชุบชีวิตสิงโต” ด้วยกันนะครับ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีพี่น้องสี่คนที่เชื่อว่า ความรู้คือสิ่งที่สำคัญที่สุดที่จะทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จ พวกเขาจึงตัดสินใจแยกย้ายกันออกเดินทาง เพื่อไปเรียนรู้ในสิ่งที่ตนสนใจ
พี่ชายคนแรกเดินทางไปพบครูผู้มีวิชาแปลกประหลาด ครูผู้นี้สอนชายหนุ่มให้รู้จักการเนรมิตกระดูกขึ้นใหม่จากซากกระดูกของสัตว์ที่ตายไปแล้ว ชายหนุ่มผู้เป็นพี่คนโตเห็นว่าน่าสนใจดี เขาจึงเรียนรู้และฝึกฝนจนมีความเชี่ยวชาญในวิชานี้
พี่ชายคนที่สองเดินทางไปพบครูอีกคนหนึ่ง ครูผํู้นี้สอนเขาให้รู้จักการสร้างเนื้อและเลือดให้กับร่างที่มีเพียงกระดูก ชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายคนรองเห็นว่าน่าสนใจดี เขาจึงเรียนรู้และฝึกฝนจนมีความเชี่ยวชาญในวิชานี้
พี่ชายคนที่สามออกเดินทางไปพบครูอีกคนหนึ่ง ครูผู้นี้มีความรู้ด้านการสร้างร่างกาย ทั้งผิวหนังและอวัยวะภายนอก เพื่อห่อหุ้มกระดูกและเลือดเนื้อ ชายหนุ่มผู้เป็นพี่ชายคนที่สามเห็นว่าน่าสนใจดี เขาจึงเรียนรู้และฝึกฝนจนมีความเชี่ยวชาญในวิชานี้
น้องชายคนที่สี่ออกเดินทางไปพบครูอีกคนหนึ่ง ครูผู้นี้มีวิชาปลุกชีวิตให้กับสิ่งที่ตายให้ฟื้นขึ้นมาได้ ชายหนุ่มผู้เป็นน้องชายคนเล็กเห็นว่าน่าสนใจดี เขาจึงเรียนรู้และฝึกฝนจนมีความเชี่ยวชาญในวิชานี้
……
หลายปีผ่านไป ในที่สุด พี่น้องทั้งสี่ก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง สี่พี่น้องต่างภูมิใจในวิชาที่ตนได้เรียนมา พวกเขายังคงเชื่อว่า ความรู้คือสิ่งที่สำคัญที่สุดเพียงประการเดียวที่จะทำให้ชีวิตประสบความสำเร็จ เมื่อกลับมาพบกันได้สักพัก พวกเขาก็อยากทดสอบฝีมือเพื่อพิสูจน์ว่าความรู้ของตนมีค่ามากเพียงใด
วันหนึ่ง ขณะที่พี่น้องทั้งสี่เดินทางเข้าไปในป่า พวกเขาพบซากกระดูกสัตว์กระจัดกระจายอยู่ที่พื้นดิน พี่น้องทั้งสี่มองหน้ากันและคิดว่า “นี่แหละคือโอกาสที่พวกเราจะได้ทดสอบวิชาที่ได้เรียนมา”
เมื่อคิดเช่นนั้น ลูกชายคนแรกจึงรีบใช้วิชาของตน เนรมิตกระดูกที่กระจัดกระจายให้กลับมาเป็นร่างที่สมบูรณ์ ซึ่งร่างนั้นดูเหมือนโครงกระดูกของสัตว์ขนาดใหญ่
เมื่อลูกชายคนที่สองเห็นเช่นนั้น เขาจึงก้าวออกมา แล้วใช้วิชาของตนเนรมิตเนื้อและเลือดให้แก่โครงกระดูกนั้น ทำให้ร่างที่เคยเป็นเพียงกระดูกขาว ๆ กลับเต็มไปด้วยเนื้อแดง ๆ และดูเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น
เมื่อลูกชายคนที่สามเห็นเช่นนั้น เขาจึงไม่รอช้า รีบใช้วิชาของตนเนรมิตผิวหนังและอวัยวะภาย นอกให้แก่ร่างของสัตว์ที่นอนอยู่ ทำให้ทุกคนเห็นได้ชัดเจนว่า ร่าง ๆ นั้นคือร่างของสิงโตที่นอนอยู่นิ่ง ๆ แบบสัตว์ที่ไร้ชีวิต
เมื่อทุกคนเห็นแล้วว่าสัตว์ดังกล่าวคือสิงโต พี่น้องทั้งสามจึงหันไปมองน้องชายคนที่สี่ด้วยความคาดหวัง เพราะเขาเป็นคนเดียวที่สามารถทำให้ร่างนั้นกลับคืนฟื้นชีวิตได้
เมื่อลูกชายคนที่สี่เห็นสายตาของพี่ ๆ เขาจึงใช้วิชาของตน เนรมิตให้ร่างของสิงโตที่นอนอยู่กลับมามาชีวิตอีกครั้ง ซึ่งหลังจากที่ลูกชายคนที่สี่ร่ายคาถา สิงโตก็ค่อย ๆ ลืมตาและเริ่มขยับตัวอย่างช้า ๆ
เมื่อสิงโตเริ่มขยับตัว พี่น้องทั้งสี่ต่างจ้องมองมันด้วยความตื่นเต้น พวกเขาต่างภูมิใจในวิชาที่ตนเองได้ร่ำเรียนมา และพวกเขาก็คิดว่า พวกเขาคือสี่พี่น้องที่ยอดเยี่ยม ยิ่งใหญ่ เกรียงไกรและฉลาดล้ำกว่าใคร ๆ ในปฐพี
แต่อนิจจา ในขณะที่สี่พี่น้องกำลังภูมิใจในตัวเองอยู่นั้น เจ้าสิงโตตัวใหญ่ที่เพิ่งได้รับการชุบชีวิตก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่น่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบของมันจ้องมองไปที่พี่น้องทั้งสี่ที่อยู่เบื้องหน้า สายตาของสิงโตไม่ใช่สายตาอ่อนโยนแบบสิงโตในนิทาน แต่มันเป็นสายตาของสิงโตเจ้าป่าที่ล่าสัตว์กินเป็นอาหาร
พี่น้องทั้งสี่มองสิงโตที่อยู่ตรงหน้า พลางถอยหลังด้วยความหวาดกลัว สี่พี่น้องไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า การทดลองวิชาของพวกเขาโดยไม่คิดให้รอบคอบ จะสร้างสัตว์ร้ายที่ดูน่ากลัวได้มากถึงเพียงนี้ และก่อนที่สี่พี่น้องจะวิ่งหนี สิงโตที่หิวโหยก็กระโจนเข้าใส่ และจัดการกับเหยื่อทั้งสี่ในชั่วพริบตาเดียว!
…
นิทานเรื่อง “สี่พี่น้องผู้ชุบชีวิตสิงโต” ให้ข้อคิดแก่เด็กและผู้ใหญ่ว่า สติและการไตร่ตรองสำคัญไม่น้อยไปกว่าการมีความรู้ เพราะหากใช้ความรู้โดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ ความรู้ก็อาจกลายเป็นอาวุธที่ทำลายชีวิตได้.
นิทานนำบุญ 