Posted in ครอบครัว, ความรัก, นิทาน, เด็ก

นิทานความรัก สวนสวยของหญิงสาว

นอกจากเด็ก ๆ และคุณพ่อคุณแม่ที่เข้ามาอ่านนิทานในเว็บไซต์นี้  ยังมีกลุ่มผู้อ่านอีกกลุ่ม เป็นคนหนุ่มคนสาวที่เข้ามาหานิทานก่อนนอนเกี่ยวกับความรักเพื่ออ่านให้แฟนฟัง  วันนี้ ผม(นำบุญ นามเป็นบุญ)เลยเลือกนิทานเกี่ยวกับความรักมาฝาก ซึ่งนิทานเรื่องนี้เป็นนิทานที่เด็กก็อ่านได้ ผู้ใหญ่ก็อ่านดี  หรือใครอยากอ่านนิทานเรื่องนี้ให้แฟนฟังก็ไม่ผิดกติกา ขอแค่ให้คนฟังและคนอ่านมีความสุข เท่านี้ คนแต่งนิทานก็ดีใจแล้วครับ Continue reading “นิทานความรัก สวนสวยของหญิงสาว”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก, Uncategorized

นิทานพักร้อน : เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อย

 

  นิทานเรื่อง เจ้าน้ำแข็ง ก้อนน้อย     

115948134_336176491116826_2042919040766188199_o

นี่คือเจ้าน้ำแข็งก้อนน้อย   มันตกค้างอยู่ในตู้เย็นนานเสียจนมีเกล็ดน้ำแข็งฟู ๆ มาเกาะอยู่เต็มไปหมด   หลังจากที่เวลาผ่านไปนานแสนนาน  ความเย็นในช่องแช่แข็งก็ค่อย ๆ สะสมและส่งผ่านพลังไปปลุกให้เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยเริ่มรู้สึกตัวขึ้น   และแล้ว…เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่มีชีวิต 

เมื่อเจ้าก้อนน้ำแข็งลืมตาตื่นขึ้นมา  มันก็เหยียดแขนเหยียดขาพลางสะบัดตัวบิดขี้เกียจจนเกล็ดน้ำแข็งกระจายไปทั่ว  เจ้าน้ำแข็งก้อนใสมองดูโลกสี่เหลี่ยมสีขาวโพลนด้วยหัวใจที่แสนว้าเหว่  มันอยากมีเพื่อนหรือมีใครสักคนที่พอจะทำให้หัวใจที่เหน็บหนาวของมันอบอุ่นขึ้นมาได้บ้าง  ดังนั้น มันจึงตัดสินใจไถลตัวพุ่งเข้าชนประตูตู้แช่  แล้วกระโดดออกจากช่องแช่แข็งทันทีที่ประตูเปิดออก

แสงแดดอุ่น ๆ ทำให้เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างประหลาด   เจ้า-ก้อนน้ำแข็งมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความตื่นเต้น  ฉับพลัน..เด็กหญิงตัวน้อยที่อาศัยอยู่ในเรือนไม้เก่าทาสีฟ้าขาวแบบบ้านพักริมชายหาดหลังนั้นก็ก้มลงทักทายเจ้าก้อนน้ำแข็งด้วยสุ้มเสียงที่แสนน่ารักว่า “เชิญค่ะ จะรับอะไรดีคะ”

ที่นี่คงเป็นร้านอาหารริมทะเลนั่นเอง   เจ้าก้อนน้ำแข็งมองแววตาที่อ่อนหวานและเปี่ยมไปด้วยมิตรไมตรีของเด็กน้อยเจ้าของเสียง  มันส่งตาหวานตอบ แล้วกล่าวถ้อยคำที่แสนซื่อว่า “ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่ลูกค้าหรอก  ฉันเป็นก้อนน้ำแข็งที่มีชีวิต  ฉันเกิดจากตู้เย็นในบ้านของเธอนี่แหละ”   เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยชี้ประตูช่องแช่แข็งที่เปิดค้างอยู่ให้เด็กน้อยดูเพื่อคลายความฉงน   เด็กน้อยยิ้มพลางประคองเจ้าก้อนน้ำแข็งเอาไว้ในอุ้งมือเล็ก ๆ ของเธอ  เธอกล่าวคำต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้าน  จากนั้น เด็กน้อยก็พาเจ้าก้อนน้ำแข็งไปแนะนำให้คุณตาคุณยายกับพี่ชายของเธอได้รู้จัก 

คุณตากับคุณยายเอ็นดูเจ้าก้อนน้ำแข็งมาก  ส่วนหลานทั้งสองต่างก็ยินดีที่เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยกลายมาเป็นสมาชิกใหม่ในครอบครัวของพวกเขา   เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยเพิ่งได้รู้ว่า คุณตากับคุณยายเปิดบ้านเป็นร้านอาหารเล็ก ๆ ริมทะเลเพื่อหาเลี้ยงหลาน ๆ ที่กำพร้าพ่อแม่  ส่วนหลานทั้งสองซึ่งแม้จะยังเล็กอยู่  แต่ทั้งคู่ก็พยายามช่วยงานคุณตาคุณยายอย่างเต็มความสามารถ  กิจการร้านอาหารริมหาดแห่งนี้ไม่สู้ดีนัก  และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ไม่มีใครเปิดช่องแช่แข็งของตู้เย็นนานเสียจนน้ำแข็งธรรมดากลายเป็นก้อนน้ำแข็งที่มีชีวิต  คุณตากับคุณยายต้องเปิดร้านจนดึกดื่นแทบทุกคืน เพียงเพื่อให้พอมีกำไรจุนเจือชีวิตไปวัน ๆ เท่านั้น  เมื่อเจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยทราบถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น  มันจึงบอกกับตัวเองว่า มันจะต้องหาวิธีทำให้ครอบครัวน้อย ๆ ครอบครัวนี้มีความสุขมากขึ้นกว่านี้ให้จงได้

วันรุ่งขึ้น  เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยออกไปจ่ายตลาดตั้งแต่เช้าตรู่  เมื่อคุณตาคุณยายกับเด็ก ๆ ตื่นขึ้นมา  ทุก ๆ คนก็เห็นเจ้าก้อนน้ำแข็งกำลังง่วนอยู่ในห้องครัวโดยมีกล่องนม เปลือกไข่ ผลไม้  บัวลอย ทุเรียน พิซซ่าปาท่องโก๋และอาหารอีกหลายชนิดกระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะไปหมด  ทุก ๆ คนต่างพากันสงสัยว่าเจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยกำลังทำอะไรอยู่  และหลังจากที่ทุก ๆ คนเฝ้ามองพฤติกรรมของเจ้าก้อนน้ำแข็งอยู่พักใหญ่   ในที่สุด ความลับที่ซ่อนเร้นของเจ้าก้อนน้ำแข็งก็ได้รับการเปิดเผย!

สิ่งที่เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยตั้งอกตั้งใจทำก็คือไอศกรีมสูตรพิเศษนับร้อย ๆ ชนิด  เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยนำของอร่อยต่าง ๆ มาผสมผสานกัน โดยใช้พลังแห่งความเย็นทำให้ส่วนผสมทั้งหมดแข็งตัวและกลายเป็นไอศกรีม รสวิเศษที่ไม่ซ้ำกับใครในโลก  คุณตาชอบไอศกรีมกะทิบัวลอย  คุณยายชอบไอศกรีมน้อยหน่าผสมพิซซ่าส่วนเด็ก ๆ ชอบไอศกรีมเยลลี่สอดไส้ไก่ย่าง ที่มีรสชาติพิลึกจนยากที่จะบรรยายได้  แต่ไม่ว่าใครจะชอบไอศกรีม รสใดก็ตาม ไอศกรีมทุก ๆ รสของเจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยก็มีรสชาติชวนให้ลิ้มลองด้วยกันทั้งนั้น

ข่าวคราวความอร่อยแบบแปลก ๆ ของไอศกรีมสูตรพิเศษ ทำให้ใครต่อใครหลั่งไหลกันมาชิมไอศกรีมจนแน่นร้านไปหมด  คุณตากับคุณยายช่วยกันตักไอศกรีมคนละไม้คนละมือ โดยปล่อยให้หลาน ๆ ทำหน้าที่ต้อนรับแขกทั้งหลายที่มาอุดหนุนไอศกรีมแสนอร่อย  ไอศกรีม ทุกรสหมดเกลี้ยงทุกวันหลังจากที่เปิดร้านขายได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง  คุณตากับคุณยายเหนื่อยน้อยลง และในขณะเดียวกัน ครอบครัวเล็ก ๆ ครอบครัวนี้ก็ค่อย ๆ มีความสุขเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ 

เจ้าน้ำแข็งก้อนน้อยดีใจที่มันสามารถทำให้เรื่องราวทั้งหมดคลี่คลายไปในทางที่ดีได้  มันคิดในใจว่ามันโชคดีเหลือเกินที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแสนสุขครอบครัวนี้  และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  ครอบครัวน้อย ๆ ครอบครัวนี้ก็ช่วยกันขายไอศกรีมจนมีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลก

#นิทานนำบุญ

Posted in Uncategorized

คลิปนิทาน : เรื่องเล่าจากเกาะทะลุ

สวัสดีครับ  ถ้าจำกันได้ ก่อนหน้านี้ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) เคยนำคลิปนิทานเรื่อง ฮันนูกับคุณปู่ มาลงให้ดูกัน   ฮันนูกับคุณปู่ เป็นนิทานสระอู ที่คำสุดท้ายของทุกประโยคจะลงท้ายด้วยสระอู  ตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง  หลังจากที่แต่งนิทานลงในขวัญเรือนและนำคลิปมาลงในเว็บไซต์นี้  มีคนอยากดูนิทานสระเรื่องอื่น ๆ อีก  ผมจึงขออนุญาต นำคลิปที่เคยทำกับเพื่อน ในช่องยูทูบ นิทานนำบุญ มาลงให้ดูในเว็บนี้อีกช่องทางนึงนะครับ  นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานสระอุ ที่มีชื่อเรื่องว่า “เรื่องเล่าจากเกาะทะลุ” Continue reading “คลิปนิทาน : เรื่องเล่าจากเกาะทะลุ”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

นิทานสอนใจสั้น ๆ : หมูชีต้าร์

ความพยายามที่จะพัฒนาตัวเองเป็นสิ่งที่สำคัญมาก  ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร  แค่เรามีความตั้งใจที่จะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น แล้วลงมือทำ นั่นก็เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดแล้ว”

ตอนที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) เป็นนักแต่งนิทาน วันหนึ่ง ผมนึกอยากแต่งนิทานเกี่ยวกับสัตว์ที่ตัวเองไม่เคยนำมาใช้เป็นตัวละคร   คิดไปคิดมา  ชื่อของเสือชีต้าร์ก็แว่บขึ้นมาในใจ  ตอนนั้น ผมยังไม่เคยแต่งนิทานเกี่ยวกับเสือชีต้าร์เลย   แต่ถ้าจะแต่งนิทานเกี่ยวกับเสือชีต้าร์  ผมควรจะหาตัวละครอีกสักตัวมาเป็นตัวละครในนิทานด้วย  เสือควรคู่กับตัวอะไร?  จู่ ๆ คำว่า “หมูชีต้าร์” ก็ขึ้นเกิดขึ้นโดยที่ยังไม่มีเนื้อเรื่องใด ๆ เลย  หมูเป็นสัตว์ตัวอ้วนอุ้ยอ้าย ส่วนเสือชีตาร์เป็นสัตว์ที่วิ่งเร็วว่องไว  ผมว่าชื่อนี้เท่ดี  ไม่เหมือนใคร  พอได้ชื่อนิทานว่า “หมูชีต้าร์” ผมจึงคิดเนื้อเรื่องต่อ จนได้เรื่องออกมา ดังนิทานต่อไปนี้  ลองไปอ่านกันดูนะครับ Continue reading “นิทานสอนใจสั้น ๆ : หมูชีต้าร์”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

นิทานธรรมะก่อนนอน : พรเทวดา

สมัยที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) ได้เข้าวัดครั้งแรก ๆ  ผมเห็นป้ายเขียนที่หน้าวัดว่า “อย่าเห็นแก่ตัว”   ตอนนั้น ผมยอมรับว่า “ไม่เข้าใจความหมายมากนัก”  คิดแค่ว่า คงเป็นคำเตือนใจว่ามาอยู่วัด “อย่าเห็นแก่ตัว ให้ช่วยเหลืองานคนอื่น ๆ ด้วย”  แต่หลังจากที่ผมได้ฝึกเจริญสติอยู่นานพอสมควร (เป็นปี)  ความเข้าใจในความหมายของคำว่า “อย่าเห็นแก่ตัว” ก็ชัดเจนขึ้น  เพราะเมื่อเรามองเห็นกิเลสในใจของเราเอง ซึ่งมีทั้งความโลภ ความโกรธ ความหลง  เราจึงเข้าใจว่า  กิเลสเหล่านี้แหละ ที่เราต้องมีสติรู้เท่าทัน และ “อย่าเห็นแก่ตัว” ทำทุกอย่างตามใจกิเลสของเรา  หลังจากเข้าใจในเรื่องดังกล่าว  ผมจึงแต่งนิทานธรรมะก่อนนอน เรื่อง “พรเทวดา” เพื่อเตือนจิตสะกิดใจทุกๆคนครับ Continue reading “นิทานธรรมะก่อนนอน : พรเทวดา”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก, Uncategorized

นิทานสอนใจ : กระต่ายน้อยเจ้าเอย

เชื่อไหมว่า มีช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต ที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) รู้สึกว่า ตัวเองทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง พอมองคนรอบตัว  ก็รู้สึกว่าตัวเองช่างแย่เสียจริง ๆ  เพราะคนอื่นทำกับข้าวได้ แต่ผมทำไม่ได้  คนอื่นขับรถได้ แต่ผมทำไม่ได้  คนอื่นทำอะไรต่อมิอะไรได้ แต่ผมทำไม่ได้ พอผมคิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่อง ก็เลย “เอาแต่คิด”  คิดไปคิดมา ทำให้ได้นิทานสอนใจเรื่องนี้ออกมาครับ  นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานก่อนนอนสั้น ๆ อ่านง่าย ๆ แต่ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้น่าจะเป็นประโยชน์มากทีเดียว  ลองอ่านกันดูนะครับ Continue reading “นิทานสอนใจ : กระต่ายน้อยเจ้าเอย”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

นิทานเรื่องพิเศษ : โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก

หลายปีก่อน ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) มีโอกาสได้เขียนโครงบทละครเรื่องนึง ชื่อเรื่องว่า”โตขึ้น…ฉันจะเป็นเด็ก”  ละครเรื่องนี้เป็นโครงการทำละครประกอบดนตรีจากวงออเคสตร้า ซึ่งหลังจากหานักเขียนบทหลายต่อหลายคน ปรากฏว่าหาคนแต่งเรื่องที่ลงตัวไม่ได้ ตอนนั้น จู่ๆ งานนี้ก็หล่นตุ้บมาที่ผม ซึ่งปกติไม่รับงานใด ๆ  เพราะแค่คิดนิทานขวัญเรือนเดือนละ 2 เรื่องก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว แต่พอดีช่วงนั้น ผมสมัครเรียนป.โท การศึกษาปฐมวัย เลยจำเป็นต้องหาเงิน สรุปคือ ผมรับที่จะคิดเรื่องให้ลูกค้า แต่ในใจลึก ๆ ก็กลัวว่าเรื่องจะไม่ผ่าน เพราะปกติส่งงานแค่ที่ขวัญเรือน เลยไม่รู้ว่าถ้าทำงานให้ที่อื่น เขาจะชอบไหม
…..
ผมมีเวลาคิดเรื่องไม่กี่วัน แต่ด้วยความฟิต เลยคิดไปให้เขาเลือกถึง 2 เรื่อง  ปรากฏว่า ลูกค้าชอบทั้ง 2 เรื่อง (ตกใจเลย) พอเขาถามราคา ผมบอกว่า “ไม่รู้ เพราะปกติได้เรื่องละ 2 พัน” ตอนนั้น พี่ที่ทำงานนี้บอกว่า  “ที่นี่ ให้ค่าเรื่อง 5 หมื่น” ผมตกใจ ไม่เคยคิดว่าแค่คิดจะได้ราคาขนาดนี้ แต่พี่เขาบอกว่า “มันเป็นราคาของงานแบบนี้”
……
หลังจากคิดเรื่องเสร็จ ผมคิดว่าเสร็จงานแล้ว ปรากฏว่า ทางลูกค้าขอให้เขียนโครงบท และ แต่งโครงเพลง เพื่อเตรียมไปทำดนตรี  เจี๊ยก! เกิดมาเคยแต่งแต่เพลงจิ้งจก เพลงร้องเล่นตลก ๆ  เลยเครียดไปเลย  แต่ก็ทำ สุดท้าย ได้เพลงออกแนวแร็พๆมาประมาณนึง ซึ่งต้องลองแสดงให้ทางทีมดู และเขาก็ชอบกัน   แต่เมื่อเวลาผ่านไป จู่ ๆ โครงการก็มีความจำเป็นต้องยุบ งดการแสดง เพราะช่วงนั้นเมืองไทยมีกีฬาสีรุนแรง สปอนเซอร์ไม่เข้า คนไม่ซื้อตั๋ว ผลก็คือ เจ้าของโครงการโทรมาแจ้งว่า จำเป็นต้องล้มโครงการ และจำเป็นต้อง งดจ่่ายค่าเรื่อง!
……
เวลาผ่านมาเกือบ 10 ปี โครงบทและนิทานที่ผมเขียนไว้ น่าจะยังไม่มีใครได้อ่าน (นอกจากทีมงานตอนนั้น) เนื่องในวันคล้ายวันเกิดครบรอบอายุ  50 ปีของผม (11 กรกฎา) ผมจึงนำนิทานเรื่องนี้ มาให้อ่านกันครับ  นิทานเรื่องนี้น่าจะเป็นนิทานก่อนนอนเรื่องยาว ๆ ที่ยาวที่สุดที่เคยเขียน และผมได้นำท่อนแร๊พที่เขียนในโครงบทละครมาใส่ด้วย   ถ้าออกเสียงวรรณยุกต์ได้ถูก  เช่น ปู้ดป้าด  ปูดปาด ปู๊ดป๊าด (สามคำนี้ออกเสียงไม่เหมือนกัน) การอ่านจะสนุกมาก  ขอให้มีความสุขในการอ่านและการกลับไปเป็นเด็กนะครับ

Continue reading “นิทานเรื่องพิเศษ : โตขึ้นฉันจะเป็นเด็ก”

Posted in ครอบครัว, เด็ก

บทความ : เจ้าชายน้อยกับฉัน

ช่วงโควิด  นิตยสารสารคดีมีกิจกรรมให้ผู้อ่านเขียนบทความเกี่ยวกับหนังสือเรื่อง “เจ้าชายน้อย”  เพื่อคัดเลือกไปลงในนิตยสารสารคดี ฉบับเจ้าชายน้อย   ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) เป็นคนหนึ่งที่เคยอ่านหนังสือเรื่องเจ้าชายน้อย และรู้สึกพิเศษกับหนังสือเรื่องนี้  ผมจึงเขียนบทความส่งไปในเพจของนิตยสารสารคดี และได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารในเวลาต่อมา ตอนนี้นิตยสารสารคดีฉบับดังกล่าวได้วางแผงไปหลายเดือนแล้วผมจึงนำบทความนี้มาลงในเว็บไซต์นิทานนำบุญ เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก  ถือว่าเป็นบันทึกความรู้สึกนึกคิดของนักแต่งนิทานคนไทยคนนี้ที่มีต่อหนังสือเรื่องเจ้าชายน้อยนะครับ  ลองอ่านกันดูครับ

f736a777badb24381c1618d3ff3f5929

Continue reading “บทความ : เจ้าชายน้อยกับฉัน”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

คลิปนิทาน : ฮันนูกับคุณปู่

ตอนที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) ไปเรียนวิชาการแสดงหุ่นที่ประเทศสวีเดน  ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง ชื่อฮันนู เป็นคนฟินแลนด์  (คือ ในโรงละครแห่งชาติที่ไปเรียน มีคนมาจากประเทศต่าง ๆ หลายประเทศ)  พอผมกลับมาเมืองไทย และกลายเป็นนักแต่งนิทาน วันหนึ่ง ผมจึงนำชื่อ “ฮันนู” ซึ่งผมว่าชื่อแปลกดีมาใช้เป็นชื่อตัวละคร (แต่คนฟินแลนด์ถือว่าชื่อนี้เป็นชื่อธรรมดามาก)  แล้วแต่งนิทานท้าทายตัวเอง โดยให้ทุกประโยคลงท้ายด้วยสระอู (ในปีที่แต่ง  นิทานที่ลงท้ายด้วยสระยังไม่มีนะครับ หรือถ้ามีก็คงน้อยมาก ๆ)  การแต่งนิทานสระ เพื่อพิมพ์ในนิตยสารรายปักษ์เป็นความเพี้ยนของผมมาก ๆ (เพราะมันใช้เวลามาก)  แต่พอนิทานได้พิมพ์  ก็มีเสียงตอบรับที่ดีจากผู้อ่าน  สิบปีผ่านไป  เมื่อเพื่อนของผม (ชื่อพี่เหน่ง Adison Maipradith) ชวนมาทำสื่อออนไลน์  ผมจึงนำนิทานเรื่องนี้มาปัดฝุ่นอีกครั้ง โดยได้รับความช่วยเหลือในการวาดภาพประกอบจากน้อง Virapong Promarach  และนำมาลงในยูทูบช่องนิทานนำบุญ   วันนี้ ผมขอนำคลิปมาลงในเว็บไซต์นี้ เผื่อใครไม่สะดวกเข้าไปดูในยูทูบ  หวังว่าจะเป็นคลิปนิทานอีกเรื่อง ที่ทำให้เด็กคุ้นเคยกับสระอูและเรียกรอยยิ้มของเด็ก ๆ ได้บ้าง Continue reading “คลิปนิทาน : ฮันนูกับคุณปู่”

Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก, Uncategorized

นิทานดีมาก : บทเรียนของเจ้าหญิง

(บันทึกหลังจากการส่งต้นฉบับนิทาน) สวัสดีครับ….ในที่สุด  ผมก็เขียนนิทานเรื่องนี้จบจนได้!   จริง ๆ แล้ว  ผมเขียนนิทานเรื่องนี้มาตั้งแต่วันที่ 29 พฤษภาคม 2549   แต่ตอนบ่ายของวันที่ 30 ซึ่งเขียนนิทานไปจนเหลือแค่ 2 ย่อหน้าสุดท้าย   คอมพิวเตอร์ยี่ห้อHPของผมก็ส่งเสียงแคร่ก ๆ ๆ   และแล้ว…คอมสุดที่รักของผมก็พังไปต่อหน้าต่อตา!  ผมรีบตั้งสติแล้วโทรไปที่ศูนย์ซ่อม HP ทันที   จากนั้น ผมก็แบกเครื่องขึ้นแท๊กซี่ไปที่ศูนย์เพื่อให้ช่างเค้าช่วยตรวจอาการให้หน่อย   ในใจก็ภาวนาว่าคอมเสียไม่เป็นไรแต่ขอให้กู้ข้อมูลและต้นฉบับกลับมาให้ได้เถิด   แต่แล้ว…มันก็เหมือนกับผมทำบุญมาไม่พอ  เพราะน้องผู้หญิงหน้าโหดแต่ใจดีคนที่ตรวจอาการคอมให้ผมบอกว่า “ฮาร์ดดิสพี่พังค่ะ  กู้ข้อมูลไม่ได้ด้วย  คงต้องเปลี่ยนฮาร์ดดิสใหม่”   โอว…พระเจ้า  ทำไมต้องมาพังในวันที่ 30 ด้วย  (ผมเซ็งมาก)   แต่แล้วก็เหมือนเป็นโชค  เพราะน้องผู้หญิงหน้าโหดเค้าก็แอบกระซิบให้ผมอย่าซ่อมคอมที่ HP เพราะแพง, ช้าและอาจได้ของคุณภาพต่ำ  จากนั้น เธอก็แนะนำช่างแบบ DELIVERY ที่จะเอาฮาร์ดดิสมาซ่อมให้ที่บ้านพร้อมลงโปรแกรมต่าง ๆ ให้ได้ด้วย   ผมตาลุกวาวด้วยความดีใจ ซึ่งหลังจากที่ช่างโทรมาคุยกับผมเรื่องสเปค (คอม) ที่ต้องการเพียงสองวัน  ช่างก็วิ่งมาถึงบ้านพร้อมฮาร์ดดิสโนเนมแต่ทนถึก พร้อมกับแบกตัวสำรองไฟที่ผมฝากซื้อมาให้ด้วย   ในที่สุด  คอมผมก็กลับฟื้นคืนชีวิตอีกครั้ง  (ไชโย)  ผมมีคอมไว้เขียนต้นฉบับและส่งงานได้ในวันที่ 2 มิถุนายน 2549   และแล้วเรื่องราวก็จบลงอย่างมีความสุข……………………………………ดีใจจริง ๆ ครับ Continue reading “นิทานดีมาก : บทเรียนของเจ้าหญิง”