Posted in ข้อคิด, เด็ก, เรื่องสนุก, family, Kid, Uncategorized

ยอดมนุษย์ที่ไม่มีใครรู้จัก

นิทานเรื่องจริง เป็นการนำเรื่องราวที่ผู้เขียนพบเจอในชีวิตของตนเอง มาเขียนเล่าเป็นเรื่องราวให้ทุกคนได้อ่าน  นิทานบางเรื่องเหมาะกับวัยรุ่นหรือผู้ใหญ่  มากกว่าเด็กเล็ก (แต่เรื่องนี้น่าจะอ่านได้หมดทุกวัย)  หวังว่า นิทานเรื่องจริงแต่ละเรื่อง จะให้แง่คิดและเป็นบทเรียนชีวิตที่มีประโยชน์นะครับ27.1

เมื่อ 20 ปีก่อน (ราวปี 2537-38)  พี่นำบุญมีโอกาสได้ทำงานเด็กเป็นครั้งแรกในชีวิต และเป็นงานเด็กที่เปลี่ยนชีวิตของพี่นำบุญไปตลอดกาล

งานเด็กที่ว่า คือ รายการโทรทัศน์สำหรับเด็กชื่อรายการ “บ้านน้อยซอยเก้า”  เป็นรายการทุนต่ำและมีทีมงานน้อยมาก คือ มี 3 สาว  พี่ต่อ พี่อุ๊ พี่แนน เป็นทีมงานหลัก  ส่วนตัวพี่นำบุญ และพี่วุธ อัษฎาวุธ เหลืองสุนทร เป็นพิธีกร   เมื่อทีมงานหลักมีแค่ 3 คน  สองคนจึงมีหน้าที่ผลัดกันเขียนบทและกำกับคนละเทป  อีกคนตัดต่อและดูแลด้านART

ส่วนตัวพี่นำบุญซึ่งเป็นพิธีกรอยู่ในชุดหุ่น Mascot … ก่อนเข้าฉากก็ต้องเป็น “พี่นำบุญ” ที่คอยดูแลเด็ก ๆ 10 กว่าชีวิตที่มาร่วมในรายการ   โดยพี่นำบุญจะต้องเล่านิทานให้เด็ก ๆ ฟัง และชวนเด็ก ๆ เล่นเพื่อให้พวกเขาผ่อนคลาย  พอก่อนถึงเวลาถ่ายทำ พี่นำบุญก็ต้องบอกเด็ก ๆ ว่าขอตัวไปทำธุระก่อนนะ  (เช่น ขอไปรับเด็กอีกโรงเรียนที่จะมารอบบ่ายก่อนนะ)  แต่จริง ๆ คือ ไปใส่ชุดหุ่น Mascot เพื่อแปลงกายเป็นนาฬิกาชื่อ “พี่ติ๊กต็อก” แล้วเดินกลับเข้ามาทักทายเด็ก ๆ อีกครั้ง  โดยไม่ให้เด็กรู้ว่านี่คือพี่นำบุญที่เล่นกับพวกเขามาแล้วตลอด 2 ชั่วโมงกว่า ๆ!

27

ตอนนั้น พี่นำบุญรู้สึกเท่มาก เหมือนตัวเองเป็นยอดมนุษย์ซูเปอร์แมน ที่ชีวิตปกติทำงานหนังสือพิมพ์ พอเกิดเหตุร้ายก็ใส่กางเกงในแปลงกายบินไปช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์   ช่วงนั้นเวลาเดินในซอยแถวบ้าน พี่นำบุญจะ   รู้สึกกร่างๆ  เหมือนตัวเองเป็นคนดังหรือดาราดัง (ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครรู้จักเราหรอก เพราะเราอยู่แต่ในชุดหุ่น)

การถ่ายทำรายการบ้านน้อยซอยเก้า…ส่วนใหญ่  เราถ่ายงานที่สตูดิโอแอคทีฟ (หรือ JSL)  การถ่ายทำในสตูดิโอ ถือว่าสะดวกสบายเพราะเป็นที่ที่มีแอร์เย็น  อยู่ในชุดหุ่นก็เหมือนห่มผ้านวมอุ่น ๆ ตลอดเวลา  อาจหายใจยากบ้าง แต่ก็ไม่ได้ลำบากจนทนไม่ไหว  แต่ช่วงหลัง ๆ  พวกเรามีการออกไปถ่ายนอกสถานที่บ้าง ซึ่งเวลาไปถ่ายนอกสถานที่ พี่นำบุญซึ่งอยู่ใน mascot ก็จะรู้สึกลำบากหน่อย เพราะมันร้อนสุด ๆ เลย

การทำรายการโทรทัศน์ที่มีทีมงานน้อย งบจำกัด ทั้งยังตั้งเงื่อนไขว่าจะไม่บังคับให้เด็กเฮหรือปรบมือ (เพราะเด็ก ๆ เป็นมนุษย์ ไม่ใช่สิ่งของที่จะต้องทำตามคำสั่งของผู้ใหญ่ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้สึกแบบนั้น)  แถมพิธีกรในชุดหุ่น ยังมีบทที่ต้องอ่าน มีไมค์ซ่อนอยู่ด้านใน  ต้องดำเนินรายการสด ๆ แก้ปัญหาเฉพาะหน้า  เสมือนเป็นพิธีกรอีกคน  ทั้งหมดจึงเป็นโจทย์ที่ทำให้พี่นำบุญได้ฝึกฝนตัวเองมาก ๆ   ทั้งเรื่องการพูดที่มีใช้ได้แค่ท่าทางกับน้ำเสียง โดยไม่มีสีหน้า  (เพราะหน้าหุ่นยิ้มตลอด)  ทำให้ได้ฝึกการใช้เสียง ใช้ท่าทาง เพื่อสื่อความหมาย เป็นการฝึกการสื่อสารจากใจถึงใจ  เช่นเมื่อเนื้อหาของรายการค่อนข้างเศร้า  แต่หุ่นมีหน้าที่ยิ้มตลอดเวลา พี่นำบุญก็จะต้องพยายามสื่ออารมณ์เศร้าผ่านน้ำเสียงและท่าทางออกไปให้ได้   มันจึงท้าทายมาก และเป็นภารกิจที่ท้าทายยอดมนุษย์จริง ๆ
FB_IMG_1469526252347
ช่วงเทปท้าย ๆ ที่ทำงานกัน  พวกเรายกทีมไปถ่ายทำกันที่ปราณบุรี  มีจังหวะนึง พวกเราออกไปถ่ายฉาก นอกสถานที่ที่ริมทางรถไฟร้อน ๆ แล้วบังเอิญมีเด็ก ๆ มามุง   พอถ่ายเสร็จ พี่นำบุญต้องขึ้นรถ แต่ไม่อยากถอดชุด เพราะไม่อยากทำลายความฝันของเด็ก   ซึ่งตอนนั้น อากาศข้างในชุดหุ่นเหลือน้อยมาก ทรมานมาก  พอขึ้นไปนั่ง รถร้อนมาก ลมไม่เข้ามาในรูเล็ก ๆ ที่ตาเลย    ตัวก็ติดอยู่กับที่นั่ง เหมือนถูกล็อค ขยับไม่ได้  อึดอัด ทุรนทุราย มันเหมือนคนที่กำลังจะไม่ไหว  แต่พี่นำบุญก็…อดทน อดทน พร้อมกับบอกพี่ ๆ  ทีมงานด้วยเสียงอ่อย ๆ ว่า “ออกรถเลยครับ ออกรถเลย”  พี่นำบุญพูดได้เท่านี้   จนรถออกไปพ้นสายตาเด็ก  จากนั้น  ถึงได้จอดรถแล้วถอดชุดออก   นั่นเป็นเหตุการณ์ที่เรียกว่า “เฉียด” จริง ๆ  เพราะมันอึดอัดเหมือนร่างกายจะไม่ไหวแล้ว แต่ยอดมนุษย์ก็รอดมาได้

nambun
รายการบ้านน้อยซอยเก้า  เป็นงานเด็กงานแรกที่พี่นำบุญได้ทำ  และมันก็เปลี่ยนชีวิตของพี่นำบุญ ให้กลายมาเป็นคนทำงานเด็กตลอด 20 ปีหลังจากนั้น   การทำงานเด็ก  ใช้พลัง ความทุ่มเทและความอดทนมาก  ส่วนสิ่งที่ได้รับตอบแทน  มันไม่ใช่เงิน แต่เป็นสิ่งที่มีค่ามากกว่านั้น  นั่นคือความสุขและความทรงจำที่ดีของเด็ก

จนถึงวันนี้  ประสบการณ์การทำรายการบ้านน้อยซอยเก้าและความทรงจำในวันนั้น ก็ยังสว่างไสวอยู่ในใจของพี่นำบุญ  มันคงเป็นภารกิจของยอดมนุษย์..แม้จะเป็นยอดมนุษย์ที่ไม่มีใครรู้จักก็ตาม แต่มันก็เป็นงานที่มีคุณค่ามากจริง ๆ นะ

Author:

I am a writer and storyteller in Thailand. I wrote 416 stories in 17 year. welcome to my lovely world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.