สมัยที่ผู้เขียนยังเขียนนิทานส่งนิตยสารขวัญเรือน ทุกปี เมื่อถึงวันแห่งความรัก ผู้เขียนจะต้องแต่งนิทานเกี่ยวกับความรักเพื่อให้เข้ากับเทศกาลวันวาเลนไทน์ นิทานก่อนนอนเรื่อง “หญิงสาวผู้หลงรักภูเขา” เป็นนิทานความรักสั้นๆ ที่ผู้เขียนแต่งในช่วงปีท้าย ๆ ของการเขียนนิทาน ซึ่งหมายความว่า ก่อนหน้านั้น ผู้เขียนได้แต่งนิทานความรักมาแล้วนับสิบเรื่อง!
Continue reading “นิทานก่อนนอนเรื่อง : หญิงสาวผู้หลงรักภูเขา”
ยุคที่เปลี่ยนไป ทำให้คนหลาย ๆ คนหลงลืมคุณความดีของผู้มีพระคุณ ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ครู ผู้หลักผู้ใหญ่ กัลยาณมิตรทั้งที่เป็นเพื่อนวัยเดียวกันและต่างวัยกัน รวมทั้งสรรพสัตว์ที่ให้คุณแก่เรา ดังนั้น ผู้เขียนจึงแต่งนิทานเรื่องนี้ขึ้น เพื่อถ่ายทอดความคิดเรื่องความกตัญญูกตเวทีให้แก่เด็ก ๆ หวังว่าจะเป็นประโยชน์นะครับ
นิทานเกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างเพื่อนและการแบ่งปัน เป็นนิทานที่มีคุณค่าสำหรับเด็ก ทั้งเด็กในระดับประถมและเด็กในระดับปฐมวัย คุณพ่อคุณแม่อาจใช้นิทานเรื่องนี้เล่าให้ลูก ๆ ฟังเป็นนิทานก่อนนอน ส่วนคุณครูอาจนำนิทานเรื่องนี้ไปทำสื่อการสอน การให้เด็กฝึกอ่านแล้วบันทึกการอ่าน หรือนำไปให้เด็ก ๆ เล่นละครโดยสวมบทบาทสมมติเป็นสัตว์ต่าง ๆ ผู้เขียนหวังว่านิทานเรื่องนี้จะเป็นประโยชน์และทำให้ทุก ๆ คนมีความสุขนะครับ
แทบไม่มีใครรู้เลยว่า ใต้พื้นโลกของเรามีอุโมงค์ ที่เชื่อมเมืองต่าง ๆ เข้าด้วยกันซึ่งอุโมงค์ดังกล่าว เป็นเส้นทางลับ ที่มีแต่สัตว์เท่านั้นที่รู้ทางเข้าออก
อยู่มาวันหนึ่ง ในขณะที่หมีแพนด้าตัวน้อย กำลังก้มหน้าก้มตากินใบไผ่ จู่ ๆ เจ้าหมีแพนด้าก็เหลือบไปเห็น ดอกไม้หายากที่ทั้งสวยทั้งหอม แอบชูช่ออย่างเหนียมอายอยู่หลังกอไผ่
หมีแพนด้ารู้ดีว่า ดอกไม้หายาก บานได้เพียงวันเดียวก็เหี่ยวเฉา หมีแพนด้าอยากให้เพนกวินเพื่อนสนิท ได้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้หายากนี้บ้าง แต่บ้านของเพนกวินอยู่ไกลถึงขั้วโลก หากเดินทางตามปกติ ดอกไม้หายากคงเหี่ยวเฉาไปก่อนแน่ ๆ แต่โชคดีที่หมีแพนด้ารู้ว่า ทางเข้าอุโมงค์ลับอยู่ที่ไหน มันจึงรีบเก็บดอกไม้ใส่ตะกร้า แล้วเดินทางผ่านอุโมงค์ลับ เพื่อไปหานกเพนกวินที่ขั้วโลกทันที
เพนกวินน้อยมีความสุขมาก เมื่อได้รับดอกไม้หายากจากแพนด้า เมื่อหมีแพนด้ากลับเมืองจีนไปแล้ว เพนกวินน้อยก็คิดอยากจะให้ลูกจิงโจ้ ได้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้หายากนี้บ้าง แต่บ้านของจิงโจ้อยู่ที่ออสเตรเลีย หากเดินทางตามปกติ ดอกไม้หายากคงเหี่ยวเฉาไปก่อนแน่ ๆ แต่โชคดีที่เพนกวินน้อยรู้ว่า ทางเข้าอุโมงค์ลับอยู่ที่ไหน มันจึงรีบคาบตะกร้าดอกไม้ แล้วเดินเตาะแตะผ่านอุโมงค์ลับ เพื่อไปหาลูกจิงโจ้ที่บ้านทันที
ลูกจิงโจ้มีความสุขมาก ที่ได้รับดอกไม้หายากจากนกเพนกวิน เมื่อเพนกวินลากลับขั้วโลกไปแล้ว ลูกจิงโจ้จึงคิดอยากให้ช้างน้อย ได้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้หายากนี้บ้าง แต่บ้านของช้างน้อยอยู่ไกลถึงอัฟริกา หากเดินทางตามปกติ ดอกไม้หายากคงเหี่ยวเฉาไปก่อนแน่ ๆ แต่โชคดีที่จิงโจ้รู้ว่า ทางเข้าอุโมงค์ลับอยู่ที่ไหนมันจึงรีบเอาดอกไม้ใส่ถุงหน้าท้อง แล้วกระโดดดึ๋ง ๆ ผ่านอุโมงค์ลับ เพื่อไปหาช้างน้อยที่อัฟริกาทันที
ช้างน้อยมีความสุขมาก ที่ได้รับดอกไม้หายากจากลูกจิงโจ้ เมื่อลูกจิงโจ้ ลากลับไปแล้ว ช้างน้อยก็คิดอยากให้เพื่อนสนิทของมัน ได้ดมกลิ่นหอมของดอกไม้หายากนี้บ้าง แต่บ้านเพื่อนสนิทของช้างน้อยอยู่ที่จีน หากเดินทางตามปกติ ดอกไม้หายากคงเหี่ยวเฉาไปก่อนแน่ ๆ แต่โชคดีที่ช้างน้อยรู้ทางเข้าอุโมงค์ลับ มันจึงรีบเอางวงคล้องตะกร้าดอกไม้ แล้วเดินทางผ่านอุโมงค์ลับเพื่อไปหาเพื่อนของมันที่เมืองจีนทันที
ใช่แล้ว เพื่อนของช้างน้อยก็คือ หมีแพนด้าตัวที่เก็บดอกไม้หายาก ไปฝากนกเพนกวินนั่นเอง
หมีแพนด้าทั้งดีใจและแปลกใจมาก ที่ได้เห็นดอกไม้หายากอีกครั้ง ในชั่วเวลาเพียงแค่วันเดียว ถ้าหมีแพนด้าไม่นำดอกไม้ไปฝากเพื่อน กว่าจะได้เห็นดอกไม้หายากอีกครั้ง มันคงต้องรอไปอีกหลายปีเป็นแน่ แต่เมื่อต่างคนต่างอยากมอบความสุขให้แก่กัน การเดินทางของความสุขจึงเกิดขึ้น
#นิทานนำบุญ
…………………………………..
นิทานก่อนนอนความรักเรื่อง เจ้าหญิงกาละแมร์ เป็นนิทานที่ผมแต่งตอนที่แอดมิดเข้าโรงพยาบาล คืนวันนั้น ผมหายใจไม่อิ่ม อาการไม่ดี จึงต้องรีบเข้าโรงพยาบาลเพื่อดูอาการ แต่ตอนนั้นเป็นช่วงที่ใกล้ถึงเวลาส่งต้นฉบับนิทานให้นิตยสารขวัญเรือน ผมจึงจำเป็นต้องนอนแต่งนิทานเรื่องนี้บนเตียงในโรงพยาบาลทั้ง ๆ ที่อาการป่วยยังไม่ทุเลา คืนนั้น ผมจำได้ว่า ผมพยายามคิดโครงสร้างนิทานที่ง่ายที่สุด แต่ก็ยังไม่วายที่อยากจะแต่งนิทานออกมาให้ดีที่สุด ระหว่างที่คิด จู่ ๆ ผมก็นึกถึงคุณกาละแมร์ พิธีกรและนักเขียนชื่อดังในขณะนั้น ผมคิดว่าถ้านางเอกมีบุคลิกคล้าย ๆ คุณกาละแมร์ บางที ผมอาจแต่งนิทานได้ง่ายขึ้น (เพราะเห็นภาพของนางเอกได้ชัดเจน) หลังจากนั้น ผมจึงค่อย ๆ แต่งนิทานเรื่องนี้ทีละประโยค ทีละประโยค คิดไปแต่งไปและนอนพักไป (เพราะตอนนั้นเบลอมาก) จนในที่สุด ผมก็แต่งนิทานได้จบเรื่องบนเตียงนอนในโรงพยาบาลนั่นเอง นิทานเรื่องนี้เป็นนิทานที่พยายามบอกให้คนอ่านรู้ว่า สิ่งสำคัญที่สุดของคนที่รักกัน คืออะไรกันแน่! และหลังจากที่นิทานเรื่องนี้ได้พิมพ์ลงในนิตยสารขวัญเรือน หลายปีต่อมา ผมได้นำนิทานไปพิมพ์เป็นหนังสือการ์ตูนชื่อ “ดินแดนรูปหัวใจ” โดยได้รับความกรุณาจากคุณกาละแมร์มาเขียนคำนิยมให้ ซึ่งยังคงระลึกถึงน้ำใจไมตรีที่มีให้จนถึงทุกวันนี้ ขอให้ทุกท่านมีความสุขในการอ่านนะครับ
หมายเหตุ : ผมเลือกใช้ภาพกิ้งก่าที่ปกนิทาน เพราะเกรงว่าถ้าใช้ภาพสัตว์ตามเนื้อเรื่องในนิทาน อาจทำให้บางคนตกใจครับ จึงขอเรียนมา ณ ที่นี้นะครับ
เด็กแต่ละคนมีธรรมชาติที่แตกต่างกัน แต่ความแตกต่างนี้เอง ทำให้เด็กบางคนอาจถูกเพื่อนปฏิเสธ รวมถึงทำให้เกิดการ Bully กันในโรงเรียน นิทานเรื่องนี้ จึงเป็นนิทานเรื่องหนึ่ง ที่คุณพ่อ คุณแม่ คุณครูอาจใช้เป็นเครื่องมือในการชี้ให้เด็กเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างกัน รวมทั้งใช้ปลูกฝังแนวทางที่เด็ก ๆ ควรปฏิบัติต่อกันและกัน โดยเฉพาะกับเพื่อนที่แตกต่างไปจากคนอื่น เพื่อที่ทุกคนจะได้อยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุข
Continue reading “พลูโต”
“กระดานบันทึก” เป็นพื้นที่รวบรวมบทความทั้งหมด ที่ผมโพสต์ลงในเว็บไซต์นิทานนำบุญ โดยบทความล่าสุดที่โพสต์จะอยู่ด้านบน แล้วเรียงลำดับตามเวลาในการโพสต์ลงไปเรื่อย ๆ
คุณผู้อ่านที่ให้แวะเข้ามาในเว็บไซต์นิทานนำบุญ โดยที่ยังไม่รู้ว่าควรเริ่มอ่านนิทานหรือบทความเรื่องใดก่อน อาจใช้วิธีอ่านบทความจาก “กระดานบันทึก” ไปก่อนก็ได้ครับ และในอนาคต ผมอาจโพสต์ความรู้สึกนึกคิดหรือข่าวคราวโครงการต่าง ๆ ของเว็บไซต์ผ่านทางช่องทางนี้ (คล้ายการโพสต์ข้อความใน Facebook) ซึ่งข้อความเหล่านี้ อาจไม่มีการนำไปรวมเป็นหมวดหมู่ (คือ โพสต์แล้วผ่านไป) ดังนั้น การเข้ามาอ่านกระดานบันทึก ก็จะทำให้คุณผู้อ่านได้ทราบข่าวสารล่าสุดของเว็บไซต์นิทานนำบุญได้ทันท่วงทีครับ 🙂
#นิทานนำบุญ
นิทานนำบุญ 