Tag: นิทานก่อนนอน

นิทานเรื่อง “ลูกน้อยหอยสังข์” หรือ “สุวัณณสังขกุมาร” เป็นตอนต้นของวรรณคดีไทยเรื่อง “สังข์ทอง” ที่คนไทยรู้จักกันอย่างแพร่หลาย โดยเฉพาะในรูปแบบนิทานพื้นบ้าน ละครจักร ๆ วงศ์ และบทเรียนในโรงเรียน แม้ชื่อ “สุวัณณสังขกุมาร” จะไม่คุ้นหูนัก แต่แท้จริงแล้วคือชื่อดั้งเดิมของพระสังข์ในวัยเยาว์เด็กชายผู้ถือกำเนิดจากหอยสังข์ทองคำ และเป็นตัวแทนของความดีที่ถูกซ่อนเร้นไว้จากสายตาโลกภายนอก

นิทานเรื่องนี้ปรากฏในเอกสารโบราณหลายฉบับ โดยเฉพาะใน “นิทานชาดก” และ “วรรณคดีมูลบทบรรพกิจ” ซึ่งมีการเล่าถึงพระสังข์ในฐานะผู้มีบุญบารมีมาเกิด นักวิชาการบางท่านเชื่อว่าเรื่องนี้มีรากจากพุทธศาสนา โดยสะท้อนแนวคิดเรื่องกรรม ความเมตตา และการไม่ตัดสินจากรูปลักษณ์ภายนอก ขณะที่นักวรรณกรรมไทยมองว่า “สุวัณณสังขกุมาร” เป็นภาคเด็กที่มีความอ่อนโยน ละเมียดละไม และเปี่ยมด้วยอารมณ์แม่ลูกที่ลึกซึ้ง

นิทานเรื่องนี้ไม่มีผู้แต่งที่ระบุชัดเจน เนื่องจากเป็นนิทานพื้นบ้านที่สืบทอดกันมาในรูปแบบมุขปาฐะ ก่อนจะได้รับการบันทึกในเอกสารวรรณคดีไทย เช่น วรรณคดีมูลบทบรรพกิจ และ นิทานชาดก ซึ่งมีการรวบรวมในช่วงต้นรัตนโกสินทร์ โดยเฉพาะในสมัยรัชกาลที่ 1–3 เรื่องราวของสุวัณณสังขกุมารจึงถือเป็นมรดกทางวรรณกรรมที่สะท้อนความเชื่อ ความงาม และคุณธรรมของสังคมไทยในอดีต

แม้จะเป็นเพียง “ภาคต้น” ของนิทานเรื่องสังข์ทอง แต่นิทานเรื่อง “ลูกน้อยหอยสังข์” หรือ “สุวัณณสังขกุมาร” ก็มีโครงเรื่องที่สมบูรณ์ในตัวเอง คือ เริ่มจากการถูกใส่ร้าย การพลัดพราก การเกิดอัศจรรย์ และการกลับคืนสู่ความรักและความยุติธรรม เรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่การปูพื้นให้พระสังข์เติบโตเป็นเจ้าชายผู้กล้าหาญในภาคหลัง แต่ยังเป็นนิทานสอนใจที่สะท้อนคุณค่าของความรัก ความอดทน และความดีที่ไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยรูปลักษณ์

มาอ่านนิทานเรื่อง “ลูกน้อยหอยสังข์” ด้วยกันนะครับ

ณ กรุงพาราณสีอันรุ่งเรือง พระเจ้าพรหมทัตทรงครองราชย์ด้วยพระปรีชาญาณและความเมตตา พระองค์ทรงเป็นกษัตริย์ผู้รอบคอบ แต่ก็มีพระทัยอ่อนไหวต่อความขัดแย้งในวังหลวง พระองค์มีมเหสีสององค์ คือ นางจันทราเทวี ผู้เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและความสงบเสงี่ยม กับนางสุวรรณจัมปากะ ผู้เฉลียวฉลาดแต่มีจิตริษยาแฝงอยู่ลึก ๆ ทั้งสองต่างได้รับความโปรดปราน แต่ความแตกต่างในนิสัยทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกนางเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มิอาจมองข้าม

วันหนึ่ง มเหสีทั้งสองตั้งครรภ์พร้อมกัน ข่าวนี้สร้างความยินดีในราชสำนัก โหรหลวงถูกเรียกมาทำนายชะตาแห่งทารกในครรภ์ และคำทำนายที่ออกมากลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความขัดแย้งครั้งใหญ่ โดยโหรหลวงทำนายว่า นางจันทราเทวีจะให้กำเนิดโอรสผู้มีบุญ ส่วนนางสุวรรณจัมปากะจะได้ธิดาผู้มีวาสนาแต่ไม่สูงเท่าโอรส คำทำนายนี้ทำให้นางสุวรรณจัมปากะรู้สึกหวั่นไหวอย่างรุนแรง ความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจและตำแหน่งในใจพระราชาเริ่มกัดกินจิตใจของนางอย่างเงียบ ๆ

ด้วยความริษยาและความกลัวที่แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ นางสุวรรณจัมปากะจึงวางแผนใส่ร้ายนางจันทราเทวี โดยนางแอบปลุกปั่นขุนนางใกล้ชิดให้กราบทูลพระราชาว่า นางจันทราเทวีมีใจคิดร้ายต่อพระองค์และแอบทำพิธีลับเพื่อให้โอรสของตนได้ครองราชย์ พระเจ้าพรหมทัตแม้จะเป็นผู้รอบคอบ แต่เมื่อได้ยินคำกล่าวหาซ้ำ ๆ จากหลายฝ่าย พระทัยก็เริ่มหวั่นไหว ความลังเลแปรเปลี่ยนเป็นความไม่ไว้วางใจ และในที่สุด พระองค์ก็มีรับสั่งให้เนรเทศนางจันทราเทวีออกจากวังโดยไม่ไต่สวน

เช้าวันนั้น ท้องฟ้าเหนือกรุงพาราณสีดูหม่นหมองกว่าทุกวัน นางจันทราเทวีเดินออกจากวังอย่างเงียบงัน อุ้มครรภ์ที่ใกล้คลอดด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ขุนนางและนางกำนัลบางคนมองตามด้วยความสงสาร แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยวาจา ผู้คนริมถนนต่างหลบสายตา บ้างแอบซุบซิบ บ้างยืนมองด้วยความเวทนา เสียงเกือกม้าของราชองครักษ์ที่เดินตามหลังนางดังสะท้อนใจไปทั่วเมือง ราวกับเป็นเสียงของความไม่ยุติธรรมที่ไม่มีใครกล้าคัดค้าน

นางจันทราเทวีเดินทางออกจากเมืองท่ามกลางแดดร้อนระอุ ฝุ่นลอยคลุ้งตามทางเดินที่ทอดยาวสู่ป่าริมเมือง ความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินร่างกาย แต่ความรักที่มีต่อลูกในครรภ์ยังคงเป็นแรงผลักดันให้ก้าวต่อไป จนในที่สุด นางก็พบกระท่อมหลังเล็กกลางป่าที่มีตายายใจดีอาศัยอยู่ ตากับยายเห็นนางอ่อนแรงและมีครรภ์ใกล้คลอด จึงเชิญให้นางพักอาศัยโดยไม่ถามไถ่อดีต เพียงมองด้วยสายตาเมตตาและเข้าใจความทุกข์ที่ไม่ต้องเอ่ยวาจา

คืนหนึ่งที่ฝนตกหนัก ฟ้าร้องคำรามราวกับสะท้อนความเจ็บปวดของผู้เป็นแม่ นางจันทราเทวีคลอดบุตรในกระท่อมเล็ก ๆ ที่มีเพียงแสงตะเกียงริบหรี่เป็นพยาน แต่สิ่งที่ปรากฏออกมานั้นไม่ใช่ทารกธรรมดา กลับเป็นหอยสังข์ทองคำที่สะท้อนแสงวาววับ นางตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ ความกลัว ความสับสน และความเศร้าแล่นเข้ามาในใจพร้อมกัน “เหตุใดเจ้าจึงเป็นเช่นนี้” นางพึมพำเบา ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แต่เมื่อมองดูเปลือกหอยที่ส่องประกายราวกับมีชีวิต นางกลับรู้สึกถึงสายใยบางอย่างที่เชื่อมโยงกันอย่างลึกล้ำ ด้วยความรักของแม่ที่ไม่อาจถูกทำลายด้วยรูปลักษณ์ นางจึงตั้งชื่อหอยสังข์ว่า “สุวัณณสังขกุมาร” และเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม แม้จะไม่เข้าใจเหตุผลของสวรรค์ แต่ก็เลือกเชื่อในความรักมากกว่าความกลัว

วันเวลาผ่านไป ในกระท่อมกลางป่า นางจันทราเทวีใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเงียบงัน ทุกเช้าเธอจะออกไปหาฟืนและน้ำ ส่วนหอยสังข์ทองคำยังคงนอนนิ่งอยู่ในกระด้งที่ปูด้วยผ้านุ่มสะอาด แม้จะไม่มีเสียงตอบรับ แต่ทุกคืน นางจะนั่งข้างหอยสังข์ พลางพูดเบา ๆ ว่า “แม่รักเจ้าเสมอ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเช่นไร” คำพูดนั้นเปี่ยมด้วยความหวัง ความเหงา และความกลัวที่แฝงอยู่ในใจ นางจันทราเทวีกลัวว่าลูกจะไม่มีวันเติบโตเป็นมนุษย์ กลัวว่าความรักของแม่จะไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนโชคชะตา

ในเวลาต่อมา ตากับยายที่อาศัยอยู่ในกระท่อมเดียวกันเริ่มสังเกตว่า ทุกครั้งที่นางจันทราเทวีออกไปทำงานนอกบ้าน บ้านจะสะอาดเรียบร้อยราวกับมีมือวิเศษมาปัดกวาด ตากับยายไม่กล้าถามอะไร แต่ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้น จนวันหนึ่ง ตากับยายแอบดูจากช่องไม้ และสิ่งที่เห็นก็ทำให้ทั้งสองตกตะลึง เพราะในขณะที่ทั้งคู่มองหอยสังข์ในกระด้ง จู่ ๆ ก็มีเด็กผู้ชายรูปงามผู้มีราศีก้าวออกมาจากหอยสังข์นั้น แล้วรีบกวาดพื้นอย่างขยันขันแข็ง จัดของอย่างเป็นระเบียบ โดยยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะทำงาน

เมื่อตากับยายเห็นเช่นนั้น ตากับยายจึงไปตามให้นางจันทราเทวีกลับมาจากป่าเร็วกว่าปกติ และเมื่อนางจันทราเทวีได้เห็นลูกในร่างมนุษย์เป็นครั้งแรก นางไม่พูดอะไรในทันที เพียงยืนมองด้วยน้ำตาไหลอาบแก้ม ความตื่นเต้น ความอัศจรรย์ และความรักหลั่งไหลเข้ามาในใจอย่างท่วมท้น นางเดินเข้าไปหาลูกอย่างช้า ๆ แล้วนั่งลงข้างเขาพร้อมกับถามว่า “ลูกเอ๋ย… เจ้าเป็นเช่นนี้มาแต่เมื่อใด” เสียงของนางสั่นเครือแต่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น

เด็กชายหันมามองแม่ด้วยสายตาอ่อนโยน “ข้าซ่อนตัวอยู่ในหอยสังข์เช่นนี้เพื่อให้แม่ไม่ลำบาก และเพื่อหลีกเลี่ยงภัยจากผู้ไม่หวังดี” คำพูดของเขาเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความหมาย นางจันทราเทวีโอบกอดลูกไว้แน่น ราวกับจะไม่ปล่อยให้พลัดพรากอีกครั้ง ความกลัวในใจเริ่มจางหาย เหลือเพียงความกล้าหาญที่เกิดจากความรัก

คืนนั้น ในขณะที่ทุกคนนอนหลับ นางจันทราเทวีตัดสินใจทุบเปลือกหอยสังข์ด้วยมือของตนเอง แม้จะมีความลังเลใจอยู่ลึก ๆ ว่าการทำเช่นนั้นจะเป็นอันตรายหรือไม่ แต่เธอเลือกเชื่อในสายใยแห่งความรักมากกว่าความกลัว เมื่อเปลือกหอยสังข์แตก เด็กชายจึงกลับไปอยู่ในหอยสังข์อีกไม่ได้

หลังจากนั้น ข่าวเรื่องเด็กชายที่ออกมาจากหอยสังข์ทองคำเริ่มแพร่ไปยังหมู่บ้านใกล้เคียง ผู้คนต่างพูดถึงความอัศจรรย์ บ้างเชื่อว่าเป็นเทพ บ้างเชื่อว่าเป็นผู้มีบุญ ขุนนางที่เดินทางผ่านป่าได้ยินเรื่องนี้ จึงนำไปกราบทูลพระเจ้าพรหมทัต พร้อมคำบรรยายว่าเด็กชายมีรูปงามและมีวาสนาเหนือสามัญชน

เมื่อพระเจ้าพรหมทัตได้ฟังเรื่องราว พระองค์ก็เกิดความสงสัยและรู้สึกสำนึกผิดในใจลึก ๆ พระองค์จึงส่งคนไปตรวจสอบ และเมื่อทุกคนเห็นสุวัณณสังขกุมารด้วยตาของตัวเอง ทุกคนต่างก็ยอมรับว่าเด็กผู้นี้มีสง่าราศีมากกว่าคนทั่วไป แลดูเป็นผู้มีบุญวาสนาอย่างแท้จริง เมื่อพระเจ้าพรหมทัตทราบเรื่อง พระองค์จึงมีรับสั่งให้เชิญแม่ลูกกลับเข้าวังอย่างสมเกียรติ

การกลับสู่วังครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการคืนสู่สถานะเดิม แต่เป็นการคืนสู่ความรักที่ถูกพรากไปด้วยความเข้าใจผิด นางจันทราเทวีเดินเข้าสู่วังอย่างสง่างาม โดยมีสุวัณณสังขกุมารเดินเคียงข้าง ผู้คนในราชสำนักต่างพากันต้อนรับด้วยความยินดี

พระเจ้าพรหมทัตทรงขอขมานางจันทราเทวีด้วยพระสุรเสียงสั่นเครือ “ข้าผิดไป ที่หลงเชื่อคำใส่ร้ายโดยไม่ไต่สวน” นางจันทราเทวีให้อภัยด้วยใจเมตตา “ข้าไม่เคยโกรธพระองค์เลย เพราะข้ายังเชื่อในความดี” คำพูดนั้นทำให้ทั้งวังเงียบงันด้วยความซาบซึ้ง

สุวัณณสังขกุมารได้รับการแต่งตั้งเป็นโอรสหลวง และได้รับการศึกษาต่อในราชสำนัก พระเจ้าพรหมทัตทรงโปรดปรานพระสังข์อย่างมาก และให้เขาเป็นแบบอย่างแห่งความดีแก่ประชาชน นับจากวันนั้น เรื่องราวของเด็กชายในหอยสังข์ทองคำก็กลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันทั่วเมืองพาราณสีสืบมา

ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้ :

• ความกตัญญูเป็นคุณสมบัติสำคัญที่ลูกพึงมี
• ความหูเบาเชื่อคนง่ายอาจนำพาเรื่องเลวร้ายมาสู่บุคคลที่เรารัก
• ความรักของแม่นั้นยิ่งใหญ่เหนือสิ่งอื่นใด ไม่ว่าลูกจะเกิดมาเป็นอย่างไร แม่ก็ยังรักลูก

“ชุดใหม่ของพระราชา” หรือ The Emperor’s New Clothes เป็นนิทานคลาสสิกที่แต่งโดย ฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน นักเขียนชาวเดนมาร์กในปี ค.ศ. 1837 นิทานเรื่องนี้ได้รับการแปลและเล่าขานไปทั่วโลก ด้วยเนื้อหาที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยบทเรียนลึกซึ้งเกี่ยวกับความหลงตัวเอง การหลอกลวง และความกล้าหาญในการพูดความจริง

นักวรรณกรรมและนักวิจารณ์ต่างยกย่อง “ชุดใหม่ของพระราชา” ว่าเป็นนิทานที่ทรงพลังในการสะท้อนสังคมและจิตวิทยามนุษย์ ด้วยโครงเรื่องเรียบง่ายแต่แฝงด้วยการวิพากษ์อำนาจ ความกลัวการถูกตัดสิน และการยอมจำนนต่อกระแสกลุ่ม นักจิตวิทยาเด็กชี้ให้เห็นว่า ตัวละครเด็กชายผู้กล้าพูดความจริงคือสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และความกล้าหาญทางจริยธรรม ขณะที่นักการศึกษาใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือในการสอนเรื่องการคิดเชิงวิพากษ์และการยืนหยัดในความถูกต้อง แม้จะขัดแย้งกับเสียงส่วนใหญ่ นิทานเรื่องนี้จึงยังคงร่วมสมัยและมีคุณค่าทางวัฒนธรรมอย่างยิ่งในทุกยุคสมัย

นิทานนี้ถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ละครเวที หนังสือเด็ก และใช้เป็นบทเรียนในห้องเรียนทั่วโลก

เรามาอ่านนิทานเรื่อง “ชุดใหม่ของพระราชา” ด้วยกันนะครับ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีพระราชาองค์หนึ่งที่ทรงโปรดปรานการแต่งกายเป็นอย่างยิ่ง พระองค์มิได้ใส่ใจเรื่องการปกครองบ้านเมืองเท่าใดนัก หากแต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเลือกชุดใหม่ ๆ เพื่อสวมใส่ในแต่ละวัน

ทุกเช้า พระราชาจะเปลี่ยนชุดก่อนเสด็จออกจากห้อง และทุกเย็นก็จะเปลี่ยนอีกชุดก่อนเสด็จเข้านอน พระองค์มีชุดมากมายจนตู้เสื้อผ้าแน่นขนัด และยังไม่เคยหยุดแสวงหาชุดใหม่ที่งดงามกว่าเดิม

วันหนึ่ง มีชายแปลกหน้าสองคนเดินทางมาถึงเมือง พวกเขาอ้างตนว่าเป็นช่างทอผ้าผู้มีฝีมือวิเศษ และสามารถทอผ้าที่งดงามที่สุดในโลกได้

“ผ้าของเรามีคุณสมบัติพิเศษ” ชายคนหนึ่งกล่าว “ผู้ที่โง่เขลา หรือไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ จะมองไม่เห็นผ้าของเราเลย”

เมื่อพระราชาได้ยินเช่นนั้น พระองค์ก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง “หากข้าได้ชุดที่ตัดจากผ้าวิเศษมาครอบครอง ข้าจะรู้ได้ทันทีว่าใครในราชสำนักไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่” ด้วยเหตุนี้เอง พระองค์จึงสั่งให้ช่างทอผ้าทั้งสองเริ่มงานทันที

ช่างทอผ้าได้รับเส้นไหมทองคำมากมายเพื่อใช้ในห้องทำงานที่พระราชาจัดไว้ให้ แต่แทนที่ช่างจะทอผ้าจริง ๆ พวกเขากลับนั่งเฉย ๆ แล้วแกล้งทำเป็นกำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น

พระราชาอยากรู้ว่าผ้าสวยแค่ไหน แต่ก็กลัวว่าตนเองอาจจะมองไม่เห็นผ้า (ซึ่งหมายถึงพระองค์อาจไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่) พระราชาจึงส่งขุนนางคนหนึ่งไปดูแทน

เมื่อขุนนางเดินเข้าไปในห้องทอผ้า เขามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นอะไรเลย หัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น เขาคิดในใจว่า “หรือข้าจะไม่เหมาะกับตำแหน่งหน้าที่?” แต่ด้วยความกลัว ขุนนางจึงกล่าวออกมา ทั้ง ๆ ที่มองไม่เห็นผ้าว่า “งดงามเหลือเกิน ลวดลายละเอียด สีสันสดใสจริง ๆ”

เมื่อขุนนางกลับมารายงาน พระราชาทรงดีใจและตื่นเต้น “ยอดเยี่ยม! ข้าต้องไปดูด้วยตาตัวเอง” พระองค์จึงเสด็จไปเยี่ยมช่างทอผ้าในวันถัดมา

เมื่อพระราชาเสด็จมาที่ห้องทอผ้า พระองค์ทรงมองไปยังกี่ทอผ้า แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย พระองค์รู้สึกตกใจ แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะกลัวจะถูกมองว่าไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่

พระราชาจึงแสร้งยิ้มแล้วพูดว่า “งดงามจริง ๆ ข้าชอบลายนี้มาก” ช่างทอผ้ายิ้มอย่างพอใจ แล้วกล่าวว่า “เราจะตัดชุดให้พระองค์ใส่ในขบวนพาเหรดพรุ่งนี้”

วันรุ่งขึ้น ช่างทอผ้านำชุดที่มองไม่เห็นมาให้พระราชา พระองค์ทรงถอดเสื้อผ้าเดิมออก และแกล้งทำเป็นสวมชุดใหม่อย่างภาคภูมิใจ

ข้าราชบริพารทุกคนต่างชมว่า “ชุดใหม่ของพระราชางดงามจริง ๆ” แม้จะไม่มีใครเห็นชุดเลยสักคน แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดความจริงเลย

เมื่อพระราชาออกเดินขบวนไปทั่วเมือง ประชาชนต่างพากันชมชุดใหม่ของพระองค์ แม้ในใจจะสงสัยว่าทำไมพระราชาดูเหมือนไม่ใส่อะไรเลย

ทันใดนั้น เด็กชายคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า “พระราชาใส่แต่งกางเกงในกับผ้าคลุม พระองค์ไม่ได้ใส่ชุดอะไรเลย”

เสียงของเด็กชายทำให้ผู้คนเริ่มตาสว่างและพากันหัวเราะ พร้อมกับพูดว่า “จริงด้วย พระราชาไม่ได้ใส่ชุดใหม่อะไรเลยนี่นา”

พระราชารู้สึกอายมาก แต่ก็ยังคงเดินต่อไปอย่างสง่างาม เพราะพระองค์ไม่อยากยอมรับความจริงว่าถูกหลอก และนี่คือบทเรียนสำคัญที่ทุกคนในเมืองไม่มีวันลืม

ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้ :

• การหลงตัวเองอาจทำให้มองไม่เห็นความผิดพลาดของตน
• การตามกระแสโดยไม่ใช้วิจารณญาณอาจนำไปสู่ความงมงาย
• การกล้าพูดความจริงคือความกล้าหาญที่แท้จริง
• ความจริงมีพลังเหนือการหลอกลวง

“แมวล่องหน” เป็นนิทานก่อนนอนที่อบอุ่นหัวใจที่สุดเรื่องหนึ่งจากคอลเลกชันนิทานนำบุญ เล่าเรื่องแมวน้อยชื่อ “ศูนย์” ที่ไม่มีใครมองเห็นตัวตน จนวันหนึ่งได้พบหญิงสาวเจ้าของร้านหนังสือที่มองเห็นและโอบกอดเขาด้วยความรัก นิทานเรื่องนี้ไม่เพียงแต่สร้างรอยยิ้มและความประทับใจ แต่ยังแฝงแง่คิดสำคัญทั้งสำหรับเด็กและผู้ใหญ่—เด็ก ๆ จะได้เรียนรู้เรื่องความเมตตาต่อสัตว์เลี้ยง ส่วนผู้ใหญ่หลายคนอาจรู้สึกเชื่อมโยงกับความเหงา ความโดดเดี่ยว และความต้องการใครสักคนที่มองเห็นและรักเราอย่างแท้จริง

เมื่อผมเริ่มทดลองทำเพลงเล่านิทานผ่านเว็บไซต์ suno.com “แมวล่องหน” กลายเป็นเรื่องแรกที่ผมแต่งเนื้อเพลงและสร้างเสียงประกอบขึ้นมา เพลงเวอร์ชั่นแรกสะท้อนเสียงหัวใจของแมว—เว้าวอน ตัดพ้อ และน่ารักน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งผมเองก็รู้สึกผูกพันกับเพลงนี้มาก เพราะมันเหมือนเสียงลึก ๆ จากตัวละครที่กำลังตามหาใครสักคนที่เข้าใจ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมเริ่มอยากลองเล่าเรื่องผ่านบทเพลงในอีกมุมหนึ่ง ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของตัวละคร แต่เป็นการเล่าเรื่องราวของนิทานอย่างชัดเจน จึงเกิดเป็นเพลงเวอร์ชั่นที่สอง ที่มีลีลาสดใสขึ้น และสามารถถ่ายทอดเนื้อเรื่องได้ครบถ้วนมากขึ้น ทั้งสองเวอร์ชั่นมีเสน่ห์ต่างกัน และผมอยากชวนคุณฟังแล้วลองตอบตัวเองว่า…คุณชอบเวอร์ชั่นไหนมากกว่ากัน?

สำหรับใครที่เคยอ่านนิทานเรื่องนี้แล้วแต่จำเนื้อเรื่องไม่ได้ ผมขอลงเรื่องย่อให้อ่านกันด้านล่าง ส่วนใครที่เพิ่งเข้ามาเจอเพลงเล่านิทานและอยากอ่านฉบับเต็ม ลองกดอ่านที่ลิงก์ด้านล่างนี้ได้เลยครับ

นิทานเรื่อง : แมวล่องหน (ฉบับย่อ)

“ศูนย์” เป็นแมวน้อยที่ไม่มีใครมองเห็นตัวตน มันเป็นแมวล่องหนที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว วันหนึ่ง มันตัดสินใจออกเดินทางเพื่อหาวิธีทำให้คนอื่นมองเห็นมันได้

มันไปขอความช่วยเหลือจากช่างตัดเสื้อ หมอ และแม่มด แต่ไม่มีใครสามารถช่วยมันได้ บ้างก็ยุ่งเกินไป บ้างก็ต้องการเงิน บ้างก็ไร้เมตตา ทำให้ศูนย์รู้สึกหมดหวัง

ขณะเดินคอตกกลางสายฝน มันเจอร้านหนังสือเล็ก ๆ ที่อบอุ่น และหญิงสาวเจ้าของร้านที่มองเห็นมัน เธออุ้มมันเข้ามาหลบฝน เช็ดตัวให้ และเสนอให้มันอยู่ด้วยกันโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

ด้วยความรักและความเอาใจใส่ของหญิงสาว ร่างกายของศูนย์ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากความล่องหน จนมันกลายเป็นแมวธรรมดาอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะเวทมนตร์ แต่เพราะความเมตตาและการยอมรับอย่างแท้จริง

ถ้าใครอยากอ่านนิทานก่อนนอนเรื่อง แมวล่องหน ในเวอร์ชั่นที่ผมเรียบเรียงไว้แบบเต็มเรื่อง (มีรายละเอียดมากกว่าฉบับย่อ) สามารถอ่านได้ตามลิงค์ที่ด้านล่างนี้

“เจ้าชายฝุ่น” คือนิทานก่อนนอนที่เล่าผ่านบทเพลงอย่างละเมียดละไม ถ่ายทอดเรื่องราวของความรักที่แอบซ่อนอยู่ในใจ—รักที่ไม่ต้องการการตอบแทน รักที่พร้อมปกป้องแม้จะไม่มีใครมองเห็น

ในนิทานนี้ ตัวเอกถูกเปรียบเป็นเจ้าชายตัวจิ๋วที่เล็กจนเจ้าหญิงไม่อาจมองเห็นได้ เป็นภาพแทนของคนที่รู้สึกต่ำต้อย แต่ยังมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ เมื่อเจ้าหญิงตกอยู่ในอันตราย เจ้าชายฝุ่นก็พร้อมจะปกป้องเธอโดยไม่ลังเล นี่คือพลังแห่งรักที่บริสุทธิ์และงดงามที่สุด

บทเพลงเล่านิทานเรื่องนี้มีให้ฟัง 2 เวอร์ชั่น:

เวอร์ชั่นแรก: เนื้อร้องและท่วงทำนองกลมกล่อม ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างลงตัว

เวอร์ชั่นที่สอง: เพลงไทยสไตล์จีนที่เกิดขึ้นจากความบังเอิญ แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกใหม่และเพลินใจ

ไม่ว่าคุณจะเคยอ่านนิทาน “เจ้าชายฝุ่น” หรือเพิ่งรู้จักครั้งแรก เพลงทั้งสองเวอร์ชั่นนี้จะพาคุณกลับไปสัมผัสความรักที่อ่อนโยนและซาบซึ้งอีกครั้ง

ใครที่เคยอ่านนิทานเรื่องนี้แล้ว แต่จำเนื้อเรื่องไม่ได้ ผมขอลงเรื่องย่อให้อ่านกัน ดังนี้

นิทานเรื่อง : เจ้าชายฝุ่น (ฉบับย่อ)

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าชายองค์หนึ่งตัวเล็กเท่าเม็ดฝุ่น แม้ใคร ๆ จะมองไม่เห็น แต่พระองค์มีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ไม่แพ้เจ้าชายองค์ใด

วันหนึ่ง เจ้าชายฝุ่นปลิวตามสายลมไปพบเจ้าหญิงผู้ใจดีที่กำลังอ่านหนังสือและดูแลสัตว์น้อยใหญ่ในสวน เจ้าชายเผลอหลงรักเจ้าหญิงตั้งแต่วินาทีแรก และตั้งแต่นั้นมา พระองค์ก็มาเฝ้ารอเจ้าหญิงทุกวันด้วยหัวใจที่มั่นคง

เมื่อถึงวันที่เจ้าชายตัดสินใจสารภาพรัก เสียงของพระองค์กลับเบาเกินไปจนเจ้าหญิงไม่ได้ยิน และแม้จะพยายามเท่าไร เจ้าหญิงก็ยังไม่อาจรับรู้ถึงความรักนั้นได้

แต่แล้ววันหนึ่ง เมื่อเจ้าหญิงตกอยู่ในอันตรายจากยักษ์เกเร เจ้าชายฝุ่นก็ไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือ พระองค์ปลิวเข้าไปในดวงตาของยักษ์ ทำให้มันระคายเคืองจนต้องล่าถอยไป

แม้เจ้าหญิงจะไม่รู้ว่าใครช่วยเธอไว้ แต่เจ้าชายฝุ่นก็ยืนอยู่ตรงขอบหน้าต่าง ยิ้มกว้างและตะโกนว่า “ถึงเธอจะมองไม่เห็นฉัน…แต่ฉันมีอยู่จริง เหมือนความรักของฉัน แม้เธอจะมองไม่เห็น แต่มันมีอยู่จริง ๆ”

และในวินาทีนั้น หัวใจของเจ้าหญิงก็ได้ยินเสียงของใครบางคน…เสียงของความรักที่แท้จริง

ถ้าใครอยากอ่านนิทานก่อนนอนเรื่อง เจ้าชายฝุ่น ในเวอร์ชั่นที่ผมเขียนไว้แบบเต็มเรื่อง (มีรายละเอียดมากกว่าฉบับย่อ) สามารถอ่านได้ตามลิงค์ที่ด้านล่างนี้

นิทานเรื่องนี้เรียบเรียงจากต้นฉบับภาษาอังกฤษที่มีชื่อว่า Trading Dialogue for Lodging ซึ่งเป็นหนึ่งใน 101 เรื่องเล่าแห่งเซนจากหนังสือคลาสสิก Zen Flesh, Zen Bones ที่นักอ่านทั่วโลกต่างยกย่องว่าเป็นขุมทรัพย์แห่งปัญญา

นิทานประเภทเซนมีจุดเด่นอยู่ที่การสื่อธรรมะแบบเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง โดยมักถ่ายทอดผ่านบทสนทนา สัญลักษณ์ หรือแม้แต่ความเข้าใจผิดที่กลายเป็นบทเรียนอันยิ่งใหญ่ เป็นนิทานที่อ่านแล้วทำให้ใจสงบ พร้อมทั้งตั้งคำถามให้เราหยั่งรากความคิดในยามก่อนหลับใหล

นิทานเรื่องนี้คือหนึ่งในนิทานเซนที่ทั้งตลกและลึกซึ้ง ซึ่งการเรียบเรียงนิทานขึ้นใหม่น่าจะทำให้นิทานเรื่องนี้เหมาะสำหรับการอ่านเป็นนิทานก่อนนอน หรือใช้เล่าเพื่อสร้างรอยยิ้มในโอกาสต่าง ๆ

มาอ่านนิทานเรื่อง “ปริศนาแห่งนิ้วมือ” ด้วยกันนะครับ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ดินแดนซากุระบาน มีวัดเล็ก ๆ วัดหนึ่งตั้งอยู่บนภูเขาที่เงียบสงบ ในวัดมีพระสองรูปเป็นพี่น้องกัน พระองค์พี่เป็นผู้รู้ธรรมลึกซึ้ง ส่วนพระองค์น้องเป็นพระที่มีตาเดียว ซึ่งแม้จะหัวช้า แต่ก็ตั้งใจฝึกหัดปฏิบัติธรรม

วันหนึ่ง มีพระจากวัดอื่น เดินทางมาเยือนวัดของพระทั้งสองโดยไม่ได้นัดหมาย ซึ่งตามธรรมเนียม พระเจ้าวัดและพระผู้มาเยือน มักใช้โอกาสสนทนาธรรมกัน

แต่วันนั้น พระองค์พี่มีกิจนิมนต์ที่อื่น พระองค์น้องจึงต้องทำหน้าที่แทนพระผู้พี่

ก่อนหน้านี้ พระผู้พี่เคยแนะนำว่า “หากวันใดที่พี่ไม่อยู่ และเจ้าต้องต้อนรับพระรูปอื่น เจ้าจงเลี่ยงการสนทนาธรรมด้วยคำพูด แต่จงใช้ความสงบหรือใช้มือแทนคำตอบ”

พระองค์พี่รู้ดีว่า พระผู้น้องเป็นคนหัวช้า การตอบคำถามต่าง ๆ ด้วยคำพูด จึงอาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้ง่าย แต่การสำรวม โดยทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี หรือการตอบด้วยการใช้มือเพียงเล็กน้อย พระผู้มาเยือนก็น่าจะเข้าใจด้วยภูมิธรรมของท่าน

พระองค์พี่ไม่เคยคิดเลยว่า เหตุการณ์ที่พระผู้น้องต้องต้อนรับพระผู้มาเยือนจะเกิดขึ้นจริง เพราะพระองค์พี่มักอยู่ที่วัดโดยไม่ไปไหน แต่เมื่อมีพระผู้มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย และพระผู้น้องต้องรับแขกเพียงลำพัง พระองค์น้องจึงนึกถึงคำแนะนำของพระผู้พี่ แล้วตั้งใจทำหน้าที่ต้อนรับพระผู้มาเยือนให้ดีที่สุด

ในวันนั้น พระทั้งสองนั่งเงียบ ๆ อยู่ที่ศาลาโดยไม่มีผู้ใดเอ่ยปากสนทนา ลมพัดเบา ๆ ใบไม้ไหว กลิ่นธูปหอมโชยไปทั่ว

ครั้นเมื่อถึงเวลาอันควร พระผู้มาเยือนได้เงยหน้าสบตาพระองค์น้อง จากนั้น พระผู้มาเยือนก็จ้องตาพระองค์น้อง แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมาด้วยสายตาที่เอาจริงเอาจัง

เมื่อพระองค์น้องเห็นเช่นนั้น พระองค์น้องก็รู้สึกหงุดหงิด แต่พยายามสำรวมไว้ จากนั้น พระองค์น้องก็จ้องตาของพระผู้มาเยือน พร้อมกับชูนิ้วสองนิ้วขึ้นมา

เมื่อพระผู้มาเยือนเห็นเช่นนั้น พระผู้มาเยือนก็ชูนิ้วสามนิ้ว พร้อมกับจ้องตาของพระองค์น้อง เหมือนต้องการค้นหาคำตอบบางอย่าง

ฝ่ายพระองค์น้องเมื่อเห็นเช่นนั้น พระองค์น้องก็กำมือแล้วชูขึ้นทันที ซึ่งก่อนที่พระองค์น้องจะเผลอพูดอะไรออกมา พระผู้มาเยือนก็รีบลุกขึ้น โค้งคำนับ แล้วเดินออกจากวัดไป

เมื่อพระผู้มาเยือนเดินทางออกจากวัดบนภูเขาไปถึงหมู่บ้าน พระผู้มาเยือนได้เล่าให้ชาวบ้านฟังด้วยตาเป็นประกายว่า… “อาตมาได้ไปที่วัดบนภูเขา อาตมาใช้ปริศนาธรรม ถามโดยชูนิ้วเดียว ซึ่งหมายถึง พระพุทธ พระบนเขาได้ตอบอาตมาทันที ด้วยการชูสองนิ้ว…แสดงถึง พระธรรม อาตมาจึงชูสามนิ้ว ซึ่งหมายถึง พระสงฆ์ ท่านก็กำมือชูขึ้น… ซึ่งหมายถึง พระรัตนตรัย ! พระที่วัดนั้นน่าจะบรรลุธรรมแล้วล่ะ! พวกโยมช่างโชคดีเหลือเกิน”

เมื่อชาวบ้านได้ฟัง ทุกคนก็พากันตื่นเต้น และตั้งใจที่จะไปใส่บาตรทุกวันด้วยศรัทธาอันเต็มเปี่ยม

ในขณะเดียวกัน ที่วัดบนภูเขา เมื่อพระองค์พี่กลับมาถึงวัด พระองค์น้องได้เดินมาหาพระองค์พี่ด้วยสีหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์นัก

พระผู้พี่จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้น พระองค์น้องจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้พระองค์พี่ฟังว่า “วันนี้ มีพระรูปหนึ่งเดินทางมาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย น้องจึงทำหน้าที่ต้อนรับตามที่พี่เคยแนะนำ ครั้นเมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง พระรูปนั้นได้มองหน้าน้องพร้อมกับชูนิ้วหนึ่งนิ้ว เพื่อล้อเลียนว่า…น้องเป็นพระตาเดียว! น้องโมโหแต่ยังคงหักห้ามใจไว้ จึงชูสองนิ้วตอบไปว่า…ท่านเป็นพระสองตา แต่พระผู้นั้นยังเสียมารยาท ชูสามนิ้ว ล้อเลียนน้องว่า…หนึ่งตารวมเข้ากับสองตา ก็เท่ากับสามตา น้องโมโหจึงชูกำปั้น จะซัดหน้าพระรูปนั้นสักหมัด แต่พระรูปนั้นกลับโค้งคำนับ แล้วชิงหนีไปเสียก่อน”

พระผู้พี่ฟังแล้วกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ หลังจากนั้น พระผู้พี่จึงไขปริศนาธรรมให้พระผู้น้องเข้าใจความหมาย เมื่อพระผู้น้องเข้าใจ พระผู้น้องจึงหัวเราะในความด้อยปัญญาของตน.

ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้ :

• สติช่วยให้เราเข้าใจความหมายที่แท้จริง
• การตีความต่างกัน อาจนำไปสู่ความขัดแย้งหรือปัญญา
• อย่าด่วนตัดสินผู้อื่นจากมุมมองของตัวเองเท่านั้น

โมโมทาโร่ หรือที่แปลว่า “เจ้าหนูลูกท้อ” เป็นหนึ่งในนิทานพื้นบ้านของญี่ปุ่นที่เล่าขานกันมานานหลายร้อยปี เป็นเรื่องราวของเด็กชายที่เกิดจากลูกท้อ และมีจิตใจกล้าหาญ ออกเดินทางไปปราบเหล่าปีศาจด้วยความมุ่งมั่น พร้อมด้วยเพื่อนสัตว์ผู้ซื่อสัตย์ เรื่องนี้ไม่เพียงสนุกและชวนติดตาม แต่ยังแฝงข้อคิดเกี่ยวกับความกล้าหาญ ความเสียสละ และพลังของมิตรภาพ เหมาะสำหรับเล่าเป็นนิทานก่อนนอนให้เด็ก ๆ หรือผู้ใหญ่ที่รักการอ่านนิทานจากทั่วโลก

มาอ่านนิทานเรื่อง “โมโมทาโร่ เจ้าหนูลูกท้อ” ด้วยกันนะ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีตากับยายคู่หนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ณ หมู่บ้านอันห่างไกล ทุกวัน คุณตาจะขึ้นเขาไปเก็บฟืนเพื่อนำไปขาย ส่วนคุณยายจะทำหน้าที่ดูแลงานบ้านต่าง ๆ ให้บ้านเรียบร้อยและน่าอยู่ที่สุด คุณตากับคุณยายรักกันมาก ทั้งคู่ใช้ชีวิตเล็ก ๆ อย่างมีความสุขร่วมกันมาตลอดตั้งแต่แต่งงานกัน สิ่งเดียวที่คุณตากับคุณยายเฝ้ารอแต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ คือ การได้มีลูกสักคนเพื่อเป็นพยานแห่งความรัก แต่หลังจากที่เฝ้ารอมานาน ทั้งคู่ก็ได้แต่ทำใจว่าพวกตนคงไม่มีวาสนาที่จะมีลูก

อยู่มาวันหนึ่ง ในขณะที่คุณตาขึ้นเขาไปเก็บฟืน ส่วนคุณยายไปซักผ้าริมลำธารตามปกติ จู่ ๆ คุณยายก็สังเกตเห็นลูกท้อลูกหนึ่งลอยมาตามกระแสน้ำ ลูกท้อมีขนาดใหญ่กว่าปกติและดูน่ากินมาก คุณยายจึงลุยน้ำไปเก็บลูกท้อโดยตั้งใจจะเก็บไว้กินกับคุณตาผู้เป็นที่รัก แต่เมื่อคุณยายลุยน้ำไปเก็บลูกท้อ คุณยายก็พบว่าลูกท้อลูกนั้นหนักกว่าที่คุณยายคาดไว้หลายเท่า

หลังจากเก็บลูกท้อได้แล้ว คุณยายก็หอบลูกท้อกลับบ้าน จากนั้น คุณยายก็จัดโต๊ะอาหาร แล้วรอให้คุณตาลงมาจากภูเขา

ตกบ่าย เมื่อคุณตากลับมาถึงบ้าน คุณยายก็จูงคุณตามาที่โต๊ะอาหาร แล้วชี้ชวนให้คุณตาดูลูกท้อที่เก็บได้ จากนั้น ทั้งคู่ก็ลงมือผ่าลูกท้อ

แต่ทันทีที่คุณตากับคุณยายผ่าลูกท้อจนแยกออกเป็นสองส่วน สิ่งที่คุณตากับคุณยายได้เห็นก็คือ มีเด็กทารกเพศชายคนหนึ่งนอนร้องไห้อยู่ในลูกท้อ คุณตากับคุณยายมองเด็กน้อยที่อยู่ในลูกท้อด้วยความประหลาดใจ คุณตารำพึงว่า “หรือนี่คือลูกที่สวรรค์ส่งมาให้พวกเรานะยาย” คุณยายมองคุณตาแล้วน้ำก็ไหลออกมา จากนั้น คุณยายก็พูดว่า “ต้องใช่แน่ ๆ ต้องใช่แน่ ๆ” เมื่อทั้งคู่เห็นพ้องต้องกัน ความแปลกใจจึงแปรเปลี่ยนเป็นความ ปลื้มปีติ คุณตากับคุณยายอุ้มเด็กทารกตัวน้อยออกมาจากลูกท้อ แล้วขนานนามให้ลูกชายของพวกเขาว่า “โมโมทาโร่” ซึ่งมีความหมายว่า “เด็กชายลูกท้อ” หรือ “เจ้าหนูลูกท้อ” ตามลูกท้อที่คุณยายเก็บมาได้

นับจากวันนั้น คุณตากับคุณยายก็เฝ้าดูแลโมโมทาโร่ด้วยความรัก คุณยายทำข้าวปั้นแสนอร่อยให้โมโมทาโร่กินทุกวัน โมโมทาโร่ก็ชอบกินข้าวปั้นฝีมือคุณยายมาก เมื่อเวลาผ่านไป โมโมทาโร่ค่อย ๆ เติบโตจนกลายเป็นเด็กที่มีจิตใจดีงาม มีร่างกายแข็งแรง และที่สำคัญ เขามีพละกำลังมหาศาลมากกว่าผู้ใหญ่ ซึ่งเท่ากับว่า โมโมทาโร่คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน

อยู่มาวันหนึ่ง โมโมทาโร่ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับปีศาจแห่งเกาะโอนิงาชิม่า ที่คอยรังควานผู้คนในหมู่บ้านจนทุกคนหวาดกลัวกันไปทั่ว โมโมทาโร่ผู้มีจิตใจดีงามและมีร่างกายแข็งแกร่ง จึงขออนุญาตคุณตาคุณยายเดินทางไปปราบปิศาจ

ในตอนแรก คุณตากับคุณยายเป็นห่วงโมโมทาโร่มาก แต่เมื่อโมโมทาโร่ขอร้องและยกเหตุผลว่า “การช่วยเหลือผู้คนที่กำลังเดือดร้อนเป็นสิ่งที่ควรกระทำมิใช่หรือ” ในที่สุด คุณตากับคุณยายจึงอนุญาต โดยคุณตากำชับให้โมโมทาโร่ระวังตัว ส่วนคุณยายได้ทำข้าวปั้นแสนอร่อยให้โมโมทาโร่นำไปกินระหว่างทางด้วย

เมื่อโมโมทาโร่ออกเดินทาง เขามุ่งหน้าไปยังเกาะโอนิงาชิม่าด้วยจิตใจที่กล้าหาญ แต่ก่อนที่โมโมทาโร่จะเดินพ้นจากหมู่บ้าน จู่ ๆ ก็มีหมาตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นแล้วถามโมโมทาโร่ว่า “ท่านกำลังจะไปไหนน่ะ แล้วท่านพอจะมีของกินติดตัวมาบ้างไหม”

โมโมทาโร่ตอบว่า “ฉันกำลังจะไปปราบปิศาจที่เกาะโอนิงาชิ ส่วนของกินก็มีข้าวปั้นแสนอร่อยที่คุณยายทำไว้ให้ เอาอย่างนี้ไหม ถ้าเธอยินดีไปปราบปิศาจกับฉัน ฉันจะแบ่งข้างปั้นแสนอร่อยให้เธอชิ้นนึง”

เจ้าหมาอยากชิมรสชาติของข้าวปั้นแสนอร่อย และมันก็คิดว่า การไปปราบปิศาจเพื่อช่วยเหลือผู้คนเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้น เจ้าหมาจึงขอกินข้าวปั้นด้วย แล้วมันก็ร่วมเดินทางไปปราบปิศาจกับโมโมทาโร่

ในเวลาต่อมา โมโมทาโร่ได้พบกับไก่ฟ้าตัวหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับถามเขาว่า “ท่านกำลังจะไปไหนน่ะ แล้วท่านพอจะมีของกินติดตัวมาบ้างไหม”

โมโมทาโร่ตอบว่า “ฉันกำลังจะไปปราบปิศาจที่เกาะโอนิงาชิ ส่วนของกินก็มีข้าวปั้นแสนอร่อยที่คุณยายทำไว้ให้ เอาอย่างนี้ไหม ถ้าเธอยินดีไปปราบปิศาจกับฉัน ฉันจะแบ่งข้างปั้นแสนอร่อยให้เธอชิ้นนึง”

ไก่ฟ้าอยากชิมรสชาติของข้าวปั้นแสนอร่อย และมันก็คิดว่า การไปปราบปิศาจเพื่อช่วยเหลือผู้คนเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้น ไก่ฟ้าจึงขอกินข้าวปั้นด้วย แล้วมันก็ร่วมเดินทางไปปราบปิศาจกับโมโมทาโร่และเจ้าหมา

ก่อนถึงเกาะโอนิงาชิ โมโมทาโร่ได้พบกับลิงตัวหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับถามเขาว่า “ท่านกำลังจะไปไหนน่ะ แล้วท่านพอจะมีของกินให้ติดตัวมาบ้างไหม”

โมโมทาโร่ตอบว่า “ฉันกำลังจะไปปราบปิศาจที่เกาะโอนิงาชิ ส่วนของกินก็มีข้าวปั้นแสนอร่อยที่คุณยายทำไว้ให้ เอาอย่างนี้ไหม ถ้าเธอยินดีไปปราบปิศาจกับฉัน ฉันจะแบ่งข้างปั้นแสนอร่อยให้เธอชิ้นนึง”

เจ้าลิงอยากชิมรสชาติของข้าวปั้นแสนอร่อย และมันก็คิดว่า การไปปราบปิศาจเพื่อช่วยเหลือผู้คนเป็นสิ่งที่ดี ดังนั้น เจ้าลิงจึงขอกินข้าวปั้นด้วย แล้วมันก็ร่วมเดินทางไปปราบปิศาจกับโมโมทาโร่ เจ้าหมาและไก่ฟ้า

เมื่อโมโมทาโร่กับเพื่อนสัตว์ทั้งสามเดินทางมาถึงเกาะโอนิงาชิม่า พวกเขาก็พบว่ามีประตูบานใหญ่ขวางทางอยู่ แต่โชคดี ที่โมโมทาโร่มีไก่ฟ้ามาด้วย ไก่ฟ้าจึงบินข้ามประตูไปเปิดกลอนจากด้านใน ซึ่งทำให้ทุกคนผ่านประตูไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อทุกคนเดินผ่านประตูมาแล้ว พวกเขาก็พบว่า เหล่าปิศาจกำลังจัดงานฉลองดื่มสุรายาเมาจนคอพับคออ่อน ขาดสติ และไม่มีใครสังเกตเห็นการมาถึงของพวกโมโมทาโร่เลย

เมื่อโมโมทาโร่เห็นว่าปิศาจกำลังอ่อนแอแถมไม่รู้ตัวว่ามีผู้บุกรุก โมโมทาโร่ผู้แข็งแกร่งและเพื่อนสัตว์ทั้งสามก็ตรงเข้าจู่โจมเหล่าปิศาจที่บังอาจสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน ด้วยการ….จิกด้วยจะงอย ต่อยด้วยหมัด กัดด้วยเขี้ยวคม ๆ ถล่มด้วยผลไม้ แถมด้วยท่าไม้ตาย ต่อตัวกระโดดเตะแบบควงสว่าน จนเหล่าปิศาจสิ้นฤทธิ์

เด็กน้อยที่เติบโตและมีพละกำลังมหาศาลจากการกินข้าวปั้นแสนอร่อยฝีมือคุณยาย และเหล่าเพื่อนสัตว์ใจสู้ที่พร้อมใจกันสู้ด้วยความสามัคคี ทำให้พวกเขาเอาชนะเหล่าปิศาจไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

ในที่สุด โมโมทาโร่ก็เอาชนะเหล่าปิศาจได้สำเร็จ หัวหน้าของพวกปีศาจยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี เพราะมันรู้ดีว่า จริง ๆ แล้ว โมโมทาโร่ยังเหลือพละกำลังอีกมาก ที่สามารถจัดการกับพวกมันได้อย่างสบาย ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าปิศาจจึงพูดว่า

“โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิด พวกเราจะไม่รังแกผู้คนอีกแล้ว และพวกเราขอมอบสมบัติทั้งหมดที่เรามีให้แก่ท่านอีกด้วย”

เมื่อเหล่าปิศาจให้สัญญาและมอบสมบัติทั้งหมดให้ โมโมทาโร่และสัตว์ทั้งสาวก็นำสมบัติเหล่านั้นเดินทางกลับไปยังหมู่บ้าน

และแล้วเรื่องราวทั้งหมดก็จบลงด้วยดี

ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้ :

• จิตใจที่ดีงามและความกล้าหาญคือพลังที่แท้จริง
• มิตรภาพและความสามัคคีเปลี่ยนเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย
• น้ำใจเล็กน้อย สร้างผลลัพธ์ยิ่งใหญ่