นิทานก่อนนอนเรื่อง “สองพี่น้องคาวหวาน” เป็นนิทานเกี่ยวกับอาหารอีกเรื่องที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) เป็นคนแต่ง แต่นิทานเรื่องนี้ แต่งในช่วงปีท้าย ๆ ของการแต่งนิทานลงในนิตยสารขวัญเรือน การผูกเรื่องจึงมีความท้าทายมากกว่าตอนแต่งนิทานเกี่ยวกับอาหารเรื่องแรก ๆ (เพราะอยากแต่งนิทานเรื่องใหม่ให้สนุกขึ้นและไม่ซ้ำกับนิทานเกี่ยวกับอาหารเรื่องก่อน ๆ ) ซึ่งหลังจากพยายาม ผมก็ได้นิทานก่อนนอนเกี่ยวกับอาหารที่ผสมผสานนิทานแนวผจญภัย ซึ่งมีทั้งพ่อมดแม่มด และสัตว์อีกมากมาย เป็นตัวละครอยู่ในนิทานเรื่องนี้ ผมเชื่อว่าเด็ก ๆ จะชอบนิทานเรื่องนี้ และนิทานก่อนนอนเรื่องนี้น่าจะทำให้เด็ก ๆ นอนหลับฝันดีครับ
นิทานเรื่อง สองพี่น้องคาวหวาน
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงคู่หนึ่งเป็นพี่น้องกัน เด็กผู้ชายผู้เป็นพี่ชื่อว่า “ต้นข้าว” ส่วนเด็กหญิงผู้เป็นน้องชื่อว่า “ขนม” พ่อกับแม่ของพวกเขามีฝีมือในการทำอาหารมาก ยามว่าง…เด็ก ๆ จึงมักเข้าครัวแล้วขอให้คุณพ่อคุณแม่สอนทำอาหาร โดยต้นข้าวชอบเรียนทำอาหารคาว ส่วนขนมชอบฝึกทำอาหารหวาน
ในช่วงสัปดาห์ที่คุณพ่อคุณแม่ไม่อยู่บ้าน ต้นข้าวจะคอยทำอาหารให้น้องสาวกินเสมอ ต้นข้าวเป็นเด็กที่มีฝีมือในการทำอาหาร ทุกครั้งที่เขาทำครัว กลิ่นหอมของอาหารจะดึงดูดให้สัตว์ต่าง ๆ มาแอบซุ่มสูดกลิ่นหอม ๆ อยู่นอกรั้วเต็มไปหมด
วันหนึ่ง หลังจากต้นข้าวเพิ่งทำอาหารเช้าเสร็จ จู่ ๆ ก็มีพ่อมดกับแม่มดตัวน้อยขี่ไม้กวาดบุกเข้ามาในครัว พ่อมดและแม่มดพูดคุยกับต้นข้าวสักพัก แล้วจัดการจับต้นข้าวผูกกับไม้กวาดวิเศษ จากนั้น พวกเขาก็พาต้นข้าวเหินฟ้ามุ่งหน้าไปยังเกาะเวทมนตร์ที่อยู่กลางทะเลทันที
ในเสี้ยววินาทีที่พ่อมด แม่มด และต้นข้าวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ขนมซึ่งเพิ่งกลับมาจากตลาดก็มองเห็นพี่ชายถูกจับไปต่อหน้าต่อตา ขนมตกใจมาก เธออยากช่วยพี่ชายสุดที่รัก ขนมจึงหยิบข้าวของเครื่องใช้ รวมทั้งอาหารต่าง ๆ ใส่ถุง แล้วออกเดินทางเข้าไปในป่า โดยตั้งใจจะช่วยพี่ชายกลับมาให้จงได้
ขนมเดินทางและหลงอยู่ในป่านานหลายชั่วโมง ตั้งแต่เช้า…ขนมยังไม่ได้กินอะไรเลย ขนมทั้งเหนื่อยทั้งหิว เธอจึงหาที่นั่งพัก แล้วลงมือทำอาหารกินเติมพลังก่อนอกเดินทางต่อไป
เมื่อขนมลงมือทำอาหารโดยนำตะแกรงมาตั้งไฟ แล้วย่าง “ขนมแก้มตุ่ย” กลิ่นของขนมก็ลอยคลุ้งฟุ้งไปทั่ว ทำให้สัตว์ต่างๆ น้ำลายไหลและแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้เต็มไปหมด
ขนมเป็นเด็กใจดี พอเธอเห็นว่ามีสัตว์มาแอบดูเธอทำขนม แถมสัตว์ทั้งหลายยังมีทีท่าว่าอยากกินขนม เด็กน้อยจึงจัดแจงแจกขนมแก้มตุ่ยให้สัตว์เหล่านั้นได้ลองชิม ซึ่งหลังจากที่สัตว์ต่าง ๆ ได้ชิมขนมแก้มตุ่ยแล้ว พวกมันก็ยิ้มแก้มตุ่ยกันโดยถ้วนหน้า
ครั้นเมื่อสัตว์ทั้งหลายรู้ว่าขนมตั้งใจจะเดินทางไปช่วยพี่ชาย ราชสีห์เจ้าป่าจึงบอกให้ขนมขึ้นขี่หลังของมัน แล้วมันก็พาเด็กหญิงตัวน้อยเดินฝ่าป่าดงไปส่งยังชายหาดซึ่งอยู่ใกล้กับเกาะเวทมนตร์มากที่สุด
เมื่อขนมไปถึงชายหาด ขนมก็ขอบคุณราชสีห์ที่มาส่งและขอให้ราชสีห์นั่งรอสักพัก เพราะเธออยากทำ “ขนมซู่ซ่า” ตอบแทนราชสีห์ผู้มีน้ำใจ
เด็กหญิงผู้เชี่ยวชาญการทำขนมหวานใช้เวลาทำขนมซู่ซ่าไม่นานนัก ครั้นเมื่อเธอทำขนมใกล้จะเสร็จ กลิ่นหอมของขนมก็ดึงดูดสัตว์ที่อยู่แถว ๆ นั้น เช่น ปู ปลา เต่า และนก ให้มารวมตัวกันโดยไม่ได้นัดหมาย
แน่นอนว่า…เมื่อเด็กหญิงผู้ใจดีเห็นสัตว์ต่าง ๆ ทำท่าอยากกินขนมที่เธอทำ เธอก็อดใจแบ่งขนมซู่ซ่าให้สัตว์เหล่านั้นไม่ได้ และหลังจากที่สัตว์ต่าง ๆ ชิมขนมแสนอร่อยแล้ว ฝูงนกก็อาสาพาขนมไปส่งยังเกาะเวทมนตร์เพื่อตอบแทนน้ำใจของเด็กน้อย
ขนมดีใจมากที่ฝูงนกอาสาพาเธอไปที่เกาะ เมื่อเธอพร้อม ฝูงนกก็บินเข้ามาเกาะที่เสื้อผ้าของขนม แล้วขยับปีกพาขนมบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
เมื่อฝูงนกพาขนมไปถึงเกาะ นกทั้งหลายต่างก็ดูอ่อนเพลียจนน่าเป็นห่วง ขนมรู้สึกผิดที่ทำให้ฝูงนกหมดเรี่ยวแรง ขนมจึงลงมือทำ “ขนมปึ๋งปั๋ง” ให้นกทั้งฝูงได้กินเสริมพลัง
ครั้นเมื่อเด็กน้อยทำขนมได้สักพัก กลิ่นของขนมปึ๋งปั๋งก็โชยไปยังบ้านของพ่อมดและแม่มดตัวน้อย พ่อมดกับแม่มดอยากชิมขนมปึ๋งปั๋งมาก ทั้งคู่จึงขี่ไม้กวาดตามกลิ่นขนมมาที่ชายหาด
เมื่อขนมเผชิญหน้ากับพ่อมดและแม่มด ขนมก็จำได้ว่าทั้งคู่เป็นคนจับต้นข้าวพี่ชายของเธอไป ขนมจึงอ้อนวอนให้พ่อมดกับแม่มดปล่อยตัวพี่ชายที่เธอรัก ซึ่งหากทั้งคู่อยากกินขนมอะไร เธอก็ยินดีทำให้กินจนพุงกาง
พ่อมดกับแม่มดมองตากันแล้วอธิบายให้ขนมฟังว่า ในความเป็นจริง ทั้งคู่ไม่ได้จับตัวต้นข้าวมาแต่อย่างใด เพียงแต่คืนนี้เป็นวันที่คุณพ่อกับคุณแม่แต่งงานกันครบ 100 ปี พ่อมดกับแม่มดจึงอยากทำให้คุณพ่อคุณแม่แปลกใจด้วยการจัดงานเลี้ยงแบบลับ ๆ ทั้งคู่จึงไปขอร้องให้ต้นข้าวมาปรุงอาหารให้ และที่ต้องใช้เชือกมัดต้นข้าวไว้กับไม้กวาดก็เพราะกลัวต้นข้าวจะตกลงมานั่นเอง
ขนมเขินมากที่ตนเองเข้าใจผิด อาหารมื้อพิเศษสำหรับคุณพ่อคุณแม่เป็นความคิดที่น่ารักเหลือเกิน ขนมขอโทษพ่อมดกับแม่มดที่มองพวกเขาเป็นคนร้าย จากนั้น ขนมก็อาสาทำของหวานเพื่อทำให้งานเลี้ยงน่าประทับใจยิ่งขึ้น
แม้เวลาจะมีไม่มาก แต่ขนมก็ทำขนมรูปหัวใจเพื่อฉลองวันพิเศษได้ทันเวลา เมื่อคุณพ่อคุณแม่ของพ่อมดกับแม่มดน้อยกลับมาถึงบ้านและได้เห็นสิ่งที่ลูกจัดเตรียมไว้ให้ ทั้งคู่ก็ปลื้มใจจนน้ำตาแทบไหล ครั้นเมื่อทุกคนได้ชิมอาหาร ทุกคนก็สัมผัสได้ถึงความอร่อยที่ยอดเยี่ยมเสียจนหาอาหารมื้อใดมาเทียบเทียมได้ยาก
หลังจากงานเลี้ยงสิ้นสุดลง พ่อมดกับแม่มดก็ขอโทษขนมที่ทำให้ตกอกตกใจ และเมื่อพ่อมดกับแม่มดพาสองพี่น้องมาส่งที่บ้าน ทั้งคู่ก็มอบไม้กวาดวิเศษให้พี่น้องทั้งสองแทนคำขอบคุณ
ค่ำคืนนั้น ต้นข้าวกับขนมมีความสุขมากที่ได้ใช้ความสามารถในการทำอาหารทำประโยชน์ให้แก่ผู้อื่น พรุ่งนี้…ทั้งคู่ตั้งใจจะตื่นแต่เช้า แต่ไม่ใช่ตื่นมาเพื่อทำอาหารหรือไปจ่ายตลาดเท่านั้น ทั้งคู่ยังมีแผนที่จะหัดขี่ไม้กวาดวิเศษให้คล่องแคล่วอีกด้วย
#นิทานนำบุญ
……………………..
นิทานนำบุญ 