นิทานก่อนนอนเรื่องยาว ๆ

นิทานก่อนนอนเรื่อง “ลูกกระต่ายยอดนักประดิษฐ์” พาเด็ก ๆ ไปพบกับสามพี่น้องกระต่ายที่ต้องสร้างหุ่นยนต์สุดล้ำ เพื่อต่อสู้กับสัตว์ประหลาดจากดาวอึมครึม! เรื่องราวสนุก ตลก และแฝงข้อคิดที่เด็ก ๆ จะจดจำได้ไม่มีวันลืม

มาเริ่มอ่านนิทานเรื่อง “ลูกกระต่ายยอดนักประดิษฐ์” ด้วยกันนะครับ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีลูกกระต่ายสามตัวเป็นพี่น้องกัน พวกมันอาศัยอยู่ด้วยกันบนดาวเล็ก ๆ ดวงหนึ่งที่มีชื่อว่า “ดาวแคร์รอต” ซึ่งเป็นดาวของเหล่านักประดิษฐ์ผู้รักในเครื่องจักรกลและการประดิษฐ์สิ่งของต่าง ๆ

วันหนึ่ง เมื่อกระต่ายทั้งสามโตพอสมควร พวกมันได้ทราบข่าวที่น่าตกใจว่า สัตว์ประหลาดจอมเกเรจากดาวอึมครึม กำลังจะบุกมาทำลายบ้านเมืองของพวกมัน

ชาวเมืองต่างแตกตื่นและพากันเตรียมหนีไปยังดาวดวงอื่น แต่ลูกกระต่ายน้อยทั้งสามตัดสินใจที่จะสู้ พวกมันจึงแยกย้ายกันไปสร้างหุ่นยนต์ของตัวเอง เพื่อปกป้องดวงดาวบ้านเกิดที่พวกมันรักแสนรัก

กระต่ายพี่ใหญ่ ชื่อว่า “ตุ้มตุ้ย” เป็นกระต่ายที่มักง่ายและค่อนข้างขี้เกียจ มันเลือกสร้างหุ่นยนต์จากเศษเหล็กเก่า ๆ ที่หาได้ใกล้ตัว แล้วสร้างหุ่นยนต์อย่างลวก ๆ เพื่อเอาเวลาที่เหลือไปนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือ กับกินขนมกรุบกรอบแบบที่มันชอบ หุ่นยนต์ของตุ้มตุ้ยจึงเสร็จเร็วที่สุด แต่ข้อต่อของหุ่นยนต์และวงจรไฟฟ้าต่าง ๆ จะไม่ค่อยสมบูรณ์เท่าไรนัก

กระต่ายตัวที่สอง ชื่อว่า “ฟรุ้งฟริ้ง” เป็นกระต่ายผู้หญิงที่ไม่ขี้เกียจแบบตุ้มตุ้ยผู้เป็นพี่ แต่มันติดนิสัยชอบเน้นความสวยงามน่ารักมากกว่าเรื่องประโยชน์ใช้สอย หุ่นยนต์ของฟรุ้งฟริ้งจึงดูสวยงาม ทำจากวัสดุใหม่เอี่ยมแวววับ มีไฟตกแต่งตามจุดต่าง ๆ แถมมีเส้นผมยาวสลวยสวยเก๋ หุ่นยนต์ของฟรุ้งฟริ้งจึงดูสวยงามมาก แต่ระบบกลไกภายในและเรื่องความปลอดภัยในการใช้งานอาจจะค่อนข้างด้อยไปสักนิด

ส่วนกระต่ายตัวสุดท้องน้องสุดท้าย ชื่อว่า “ดึ๋งดึ๋ง” เป็นกระต่ายที่เฉลียวฉลาด ขยัน อดทน และมองการณ์ไกล แทนที่ดึ๋งดึ๋งจะเลือกสร้างหุ่นยนต์ง่าย ๆ แบบตุ้มตุ้ย หรือเน้นแต่ความสวยงามแบบฟรุ้งฟริ้ง ดึ๋งดึ๋งกลับเลือกใช้วัสดุที่เน้นเรื่องความแข็งแรงทนทานเป็นพิเศษ แถมหุ้มด้วยฉนวนกันไฟไว้ทั้งหมด และเสริมระบบกันกระแทกเครื่องยนต์ภายในอย่างแน่นหนา นอกจากนี้ ดึ๋งดึ๋งยังติดตั้งระบบโซลาร์เซลล์ไว้ที่หุ่นยนต์ของเขาด้วย เพื่อให้มันสามารถชาร์จพลังงานได้ในระหว่างการต่อสู้

หลังจากที่ลูกกระต่ายสร้างหุ่นยนต์เสร็จได้ไม่กี่วัน สัตว์ประหลาดจากดาวอึมครึมก็บุกมาถึง “ดาวแคร์รอต” สัตว์ประหลาดจากดาวอึมครึมมีร่างกายใหญ่โต มีขนรุงรังสีเทาหม่น และมีดวงตาแดงก่ำเหมือนถ่านไฟร้อน ๆ เจ้าสัตว์ประหลาดคำรามเสียงดังลั่นว่า “แฮ่” แล้วก็เดินดุ่ม ๆ ตรงมายังที่อยู่ของพวกกระต่าย ซึ่งบ้านหลังแรกที่อยู่ใกล้ที่สุด ก็คือบ้านของตุ้มตุ้ยนั่นเอง

เมื่อตุ้มตุ้ยเห็นสัตว์ประหลาดเดินเข้ามาหา ตุ้มตุ้ยจึงบังคับหุ่นยนต์ตัวแรกให้เดินออกจากโรงเก็บหุ่นเพื่อไปต่อสู้

หุ่นยนต์ของตุ้มตุ้ยเดินออกไปพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดดูไม่ค่อยแข็งแรงนัก ข้อต่อของหุ่นยนต์สั่นไหวตามสายลมที่พัดเข้ามาปะทะ เมื่อสัตว์ประหลาดฟาดแขนเข้าใส่เพียงครั้งเดียว หุ่นยนต์ของตุ้มตุ้ยก็ล้มลงจนชิ้นส่วนต่าง ๆ กระเด็นกระดอนไปทั่ว และวงจรไฟฟ้าภายในก็พังจนไม่สามารถจะใช้งานได้อีก

ตุ้มตุ้ยตกใจมาก มันรีบวิ่งหนีแต่วิ่งไม่ค่อยไหว จึงกลิ้งหนีไปหาฟรุ้งฟริ้งที่มีหุ่นยนต์ที่ดูแข็งแรงกว่า ตุ้มตุ้ยหวังว่าหุ่นยนต์ของฟรุ้งฟริ้งจะช่วยจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดได้

เมื่อสัตว์ประหลาดเห็นตุ้มตุ้ยกลิ้งหนี มันจึงก้าวเดินตามไปเรื่อย ๆ จนพบว่าตุ้มตุ้ยกลิ้งไปยังบ้านของกระต่ายฟรุ้งฟริ้งที่แสนน่ารัก

สัตว์ประหลาดมองฟรุ้งฟริ้งที่ยืนรออยู่ และมองหุ่นยนต์ของฟรุ้งฟริ้งที่สวยงามเหมือนรถสปอร์ต มันเป็นหุ่นยนต์ที่สวยมาก แถมออกแบบเหมือนมีเส้นผมพริ้วไหว ดูแล้วน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด สัตว์ประหลาดจึงเปิดศึกด้วยการอ้าปากกว้าง แล้วพ่นไฟเข้าใส่เสียงดัง “ฟู่วววว”

แม้เปลวไฟจะร้อนแรงเพียงใด แต่มันกลับทำอะไรร่างกายของหุ่นยนต์ที่สร้างจากวัสดุชั้นดีไม่ได้เลย ยกเว้นก็แต่เส้นผมของหุ่นยนต์ที่ทำให้หุ่นยนต์ดูสวย แต่กลับเป็นวัสดุที่ติดไฟได้ ด้วยเหตุนี้ ไฟจึงลามตามเส้นผมเข้าไปยังกล่องวงจรไฟฟ้าภายใน ทำให้เกิดประกายไฟ แล้วหุ่นยนต์แสนสวยของฟรุ้งฟริ้งก็ระเบิดตูม จนเกิดควันดำลอยคลุ้งไปทั่ว

ฟรุ้งฟริ้งตกใจมาก แต่เมื่อตั้งสติได้ มันก็รีบพาตุ้มตุ้ยขึ้นนั่งบนจักรยานยนต์ลอยฟ้า (ที่แน่นอนว่าตกแต่งอย่างน่ารัก) แล้วขับยานหนีจากสัตว์ประหลาด เพื่อไปหาดึ๋งดึ๋งที่บ้านทันที

เมื่อกระต่ายทั้งสองไปถึงบ้านของดึ๋งดึ๋ง พวกมันพบว่าดึ๋งดึ๋งบังคับหุ่นยนต์ออกมาจากห้องปฏิบัติการ และยืนรอรับมือกับสัตว์ประหลาดอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อสัตว์ประหลาดตามมาถึงบ้านของดึ๋งดึ๋ง มันก็จ้องมองหุ่นยนต์ตัวสุดท้ายที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พลางคิดในใจว่า “ถ้าจัดการหุ่นยนต์ตัวนี้เสร็จ ข้าจะจับพวกเจ้าทั้งสามตัวกินให้พุงกางไปเลย”

สัตว์ประหลาดกระหยิ่มยิ้มย่องเพราะมั่นใจว่ามันต้องเอาชนะหุ่นยนต์ของกระต่ายดึ๋งดึ๋งได้แน่ แต่อนิจจา! สัตว์ประหลาดไม่รู้เลยว่า หุ่นยนต์ของดึ๋งดึ๋งทำจากโลหะชนิดพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุด แถมมีเกราะหนาหลายชั้นหุ้มอยู่ด้านนอก และมีฉนวนกันไฟห่อหุ้มวงจรภายใน นอกจากนี้ ยังมีแผงโซลาร์เซลล์เพื่อชาร์จพลังงานจากแสงอาทิตย์

เมื่อสัตว์ประหลาดอ้าปากกว้าง แล้วพ่นไฟออกมาเสียงดัง “ฟู่วววววววววว” เปลวไฟของสัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้าใส่หุ่นยนต์ของดึ๋งดึ๋งกลับไม่สามารถเผาไหม้เกราะที่หุ้มอยู่ด้านนอกได้เลย หุ่นยนต์ของดึ๋งดึ๋งยังคงยืนตระหง่าน ไม่สะทกสะท้าน ซึ่งมันทำให้สัตว์ประหลาดโมโหมาก สัตว์ประหลาดจึงพุ่งเข้าชนหุ่นยนต์ที่อยู่ตรงหน้า แต่หุ่นยนต์ของดึ๋งดึ๋งมีการเสริมระบบกันกระแทกอย่างแน่นหนา แรงกระแทกจึงสะท้อนกลับ ทำให้สัตว์ประหลาดเซจนเกือบล้ม

สัตว์ประหลาดไม่เคยเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แต่มันก็ไม่ยอมแพ้ สัตว์ประหลาดยังคงเข้าปะทะ พ่นไฟ บุกเข้าใส่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งสัตว์ประหลาดเริ่มหมดแรงเอง

ในขณะที่สัตว์ประหลาดอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แต่หุ่นยนต์ยังคงมีพลังงานอย่างเต็มที่ เพราะมีแผงโซลาร์เซลล์ที่คอยชาร์จพลังงานจากแสงแดดอยู่ตลอดเวลา

ในที่สุด เมื่อการต่อสู้ยืดเยื้ออยู่หลายชั่วโมง และสัตว์ประหลาดเหลือแรงเพียงเฮือกสุดท้ายเท่านั้น มันจึงตัดสินใจใช้ท่าไม้ตาย คือการสูดลมหายใจเพื่อพ่นไฟที่แรงที่สุดใส่หุ่นยนต์ของดึ๋งดึ๋งอีกครั้ง

แต่อนิจจา…ทันทีที่สัตว์ประหลาดหายใจเข้า มันกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ท้องเหมือนอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น!

ในวินาทีนั้น สัตว์ประหลาดเพิ่งรู้ตัวว่า มันอั้นอึไว้นานเกินไปแล้ว เพราะมันไม่ได้ปลดทุกข์ในห้องน้ำมาตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งตอนนี้ “ข้าศึก” ภายในตัวกำลังจะบุกออกมาอย่างยากที่จะควบคุมได้

สัตว์ประหลาดจึงตะโกนออกมาว่า “ข้าไม่ไหวแล้ว ข้ายอมพวกเจ้าแล้ว” เมื่อพูดจบ สัตว์ประหลาดก็รีบเผ่นออกจากดาวแคร์รอต และไม่เคยคิดกลับมาที่นี่อีกเลย

ในที่สุด ดาวแคร์รอตก็กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง ชาวเมืองต่างพากันดีใจที่สัตว์ประหลาดหนีกลับไป และชาวเมืองต่างก็ยกย่องดึ๋งดึ๋งว่าเป็นฮีโร่ตัวจริง ที่ช่วยปกป้องบ้านเกิดของทุกคนเอาไว้ได้

ตุ้มตุ้ยและฟรุ้งฟริ้งขอบใจดึ๋งดึ๋งที่ช่วยให้พวกมันให้รอดพ้นจากอันตรายครั้งใหญ่ ทั้งสองเข้าใจแล้วว่า ความมักง่ายและการใส่ใจแต่ความสวยงาม อาจทำให้เกิดอันตรายที่ไม่คาดคิด

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งตุ้มตุ้ยและฟรุ้งฟริ้งก็เริ่มทำงานอย่างเอาใจใส่ และรอบคอบมากขึ้น

และแล้ว เรื่องราววุ่นวายทั้งหมดก็จบลงอย่างมีความสุข

ข้อคิดจากนิทานเรื่องนี้ :

• การมักง่ายอาจทำให้ล้มเหลวในเวลาสำคัญ
• ความขยัน อดทน และการคิดเผื่ออนาคตจะนำไปสู่ความสำเร็จ

#นิทานนำบุญ

“ทอม ธัมบ์” หรือที่รู้จักในชื่อ เจ้าหนูนิ้วโป้ง เป็นนิทานก่อนนอนคลาสสิกที่เล่าขานกันมานานในยุโรป และได้รับความนิยมทั่วโลก นิทานเรื่องนี้ถ่ายทอดเรื่องราวของเด็กชายตัวจิ๋วที่เปี่ยมด้วยความกล้าหาญ ไหวพริบ และจิตใจรักครอบครัว แม้จะตัวเล็กเพียงเท่านิ้วโป้ง แต่เขาก็ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค และออกเดินทางผจญภัยในโลกกว้าง จนได้เรียนรู้ความสำคัญของ “บ้าน” และ “ความรักของพ่อแม่”

นิทานเรื่องนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับพ่อแม่ที่ต้องการปลูกฝังความคิดสร้างสรรค์ ความกล้าหาญ และสายใยความรักในครอบครัวให้แก่ลูก ๆ ก่อนนอน

นิทานเรื่อง ทอม ธัมบ์ : เจ้าหนูนิ้วโป้ง

นิทานเรื่อง “การผจญภัยของกิลกาเมช” ถือเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าที่เก่าแก่ที่สุดของมนุษยชาติ มีต้นกำเนิดจากอารยธรรมสุเมเรียนในแถบเมโสโปเตเมีย ซึ่งปัจจุบันคือบริเวณประเทศอิรัก นิทานเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของมหากาพย์กิลกาเมช (The Epic of Gilgamesh) ที่นักประวัติศาสตร์และนักวรรณกรรมทั่วโลกยกย่องว่าเป็น “รากฐานของวรรณกรรมโลกตะวันตก”

แม้จะเป็นเรื่องเล่าจากดินแดนโบราณ แต่ กิลกาเมช กลับสะท้อนคุณค่าร่วมสมัยอย่างน่าทึ่ง ทั้งในด้านความเป็นผู้นำ มิตรภาพ การเรียนรู้จากความผิดพลาด และการแสวงหาความหมายของชีวิต นักวิจารณ์หลายท่านมองว่านิทานเรื่องนี้เปรียบได้กับ “การเดินทางของจิตใจ” ที่เด็กและผู้ใหญ่สามารถเข้าถึงได้ในระดับที่ต่างกัน

สำหรับพ่อแม่และคุณครู นิทานเรื่องนี้เหมาะอย่างยิ่งที่จะอ่านให้เด็กฟัง เพราะช่วยเปิดโลกแห่งจินตนาการ พร้อมชวนให้ตั้งคำถามสำคัญเกี่ยวกับคุณธรรม ความรับผิดชอบ และการเติบโตภายในของมนุษย์

สวัสดีครับ

หลายคนอาจแปลกใจ ที่เว็บไซต์นิทานนำบุญไม่มีนิทานเรื่องใหม่ ๆ หรือบทความใด ๆ เลย นับตั้งแต่กลางปี 2567 (ซึ่งก็คือประมาณ 8 เดือนมาแล้ว)

เหตุผลหลักที่ทำให้ผมไม่อัพเดทอะไร ๆ ในเว็บไซต์เลย เป็นเพราะช่วงเวลาดังกล่าว เป็นช่วงที่ผมต้องขึ้นศาลในฐานะโจทก์ ฟ้องร้องจำเลยในคดีละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งเมื่อไม่กี่วันมานี้ คดีได้ยุติลงด้วยการไกล่เกลี่ย โดยจำเลยได้ชดเชยค่าเสียหายในอัตราที่สูงมาก เพื่อแสดงความรับผิดชอบ ผมจึงรับปากที่จะไม่เปิดเผยเรื่องราวใด ๆ เกี่ยวกับคดีที่เกิดขึ้น

………

การฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ครั้งแรกในชีวิตของผม ทำให้ผมได้ประสบการณ์และข้อคิดมากมาย ที่อยากเตือนทุก ๆ คนว่า การใช้งานสื่อออนไลน์ต้องมีความระมัดระวังให้มาก ถ้าพลาดพลั้งละเมิดลิขสิทธิ์และถูกทักให้มาเจรจา การรีบมาเจรจาและยอมรับผิด เป็นวิธีที่จะเสียหายน้อยที่สุด เพราะหากเพิกเฉย เมื่อเจ้าของลิขสิทธิ์แต่งตั้งทนาย ค่าจ้างทนายจะอยู่ที่ 4 หมื่น – 3 แสนบาท นั่นหมายความว่า ผู้ฟ้องย่อมคาดหวังที่จะฟ้องให้ได้รับค่าชดเชยมากกว่านั้น ส่วนผู้ถูกฟ้องถ้าไม่มีความรู้ด้านกฎหมาย ผู้ถูกฟ้องก็ต้องจ้างทนายเช่นกัน นี่ยังไม่นับค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ เมื่อต้องไปขึ้นศาล และการขึ้นศาลนั้นจะต้องไปหลายนัด เรียกได้ว่า…หากผิดจริง การยอมรับผิดและรีบเจรจาก่อนจะมีการจ้างทนาย เป็นวิธีที่จะบอบช้ำน้อยที่สุด

………

กลับมาที่เว็บไซต์นิทานนำบุญ

เมื่อราว 8 ปีก่อน ตอนที่เริ่มต้นทำเว็บไซต์นิทานนำบุญ ผมต้องการเพียงแค่ให้นิทานของผมสามารถทำให้ครอบครัวทุกครอบครัว (โดยเฉพาะครอบครัวที่ไม่สะดวกซื้อหนังสือนิทาน) มีนิทานที่คุณพ่อคุณแม่อ่านให้ลูกฟังก่อนนอนได้

ความตั้งใจที่ดีนี้ ทำให้มีคุณพ่อคุณแม่จำนวนมากเข้ามาใช้งานเว็บไซต์ ทั้งยังมีคุณครูที่แนะนำให้เด็ก ๆ อ่านนิทานจากเว็บไซต์นี้ และมีคู่รักจำนวนมาก ที่อ่านนิทานนำบุญให้กันฟังในช่วงก่อนนอน (ขอบคุณทุก ๆ คนนะครับ)

แต่ต่อมา นิทานในเว็บไซต์ถูกนำไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต (หรือที่เรียกว่า การละเมิดลิขสิทธิ์) มากขึ้น ๆ จนผมเริ่มตระหนักว่า หากปล่อยให้เป็นไปเช่นนี้ นิทานของผมจะมีปัญหาในการขายลิขสิทธิ์ ซึ่งหมายความว่า….ผมจะไม่สามารถขายลิขสิทธิ์นิทานเพื่อเลี้ยงชีพได้ เพราะมันถูกขโมยใช้และกระจายไปทั่ว

การเขียนบทความเตือนและขอร้องไม่ให้ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ได้ช่วยให้การละเมิดลดน้อยลง บางครั้ง ผมพบว่าผู้ละเมิดกลายเป็นพ่อแม่ ครูอาจารย์ ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้ผมเสียใจมาก

ในช่วงที่ผมเป็นนักเขียนนิทานให้นิตยสาร ผมได้รับค่าเขียน 2000 บาทต่อเรื่อง (ตลอด 17 ปี) ซึ่งรายได้ถือว่าไม่มากเลย แต่ข้อดีคือ ลิขสิทธิ์นิทานเป็นของผม (นั่นหมายความว่า ผมสามารถขายลิขสิทธิ์และสร้างรายได้เพิ่มเติม เพื่อใช้ดูแลตัวเองในช่วงบั้นปลายชีวิต และสามารถส่งต่อให้ดูแลลูกหลานได้) การถูกขโมยนิทานไปใช้ จึงเป็นเรื่องใหญ่มาก สำหรับนักเขียนนิทานที่ไม่มีอาชีพอื่น นอกจากการเขียนนิทาน!

ผมจึงตั้งใจไว้ว่า เมื่อการฟ้องร้องคดีแรกสิ้นสุดลง ผมจะเตรียมการ “ขายลิขสิทธิ์นิทานนำบุญ” และ “จัดการเว็บไซต์นี้ใหม่” เพื่อตัดปัญหาที่ทำให้ผมเสียใจซ้ำ ๆ เกี่ยวกับเรื่องการถูกละเมิดลิขสิทธิ์

แนวคิดที่วางไว้คร่าว ๆ เกี่ยวกับ “การขายลิขสิทธิ์นิทาน” แบ่งเป็น 2 แนวทาง คือ

แนวทางที่หนึ่ง : การแปลนิทานนำบุญเป็นภาษาอังกฤษ เพื่อเตรียมขายนิทานไปยังต่างประเทศ (เพราะครอบครัวพี่สาวของผม รวมถึงหลาน ๆ เป็นคนสิงคโปร์)

แนวทางที่สอง : การรวบรวมนิทานทั้งหมด เพื่อเตรียมขายแบบเหมาทุกเรื่อง ในประเทศไทย แบบให้ใช้สิทธิ์ในระยะยาว โดยให้สิทธิ์ผู้ที่ซื้อนำนิทานไปใช้ได้อย่างเต็มที่ รวมถึงการฟ้องร้องผู้ละเมิดลิขสิทธิ์ด้วย

………

ดังนั้น หลังจากนี้ไป หากมีการขายลิขสิทธิ์เกิดขึ้น ผมจำเป็นต้องนำนิทานนำบุญทั้งหมดออกจากเว็บไซต์ทันที (แต่การขายลิขสิทธิ์คงไม่ได้เกิดขึ้นรวดเร็วนัก จึงยังไม่มีอะไรที่ต้องตกใจนะครับ)

……….

ส่วนในเรื่อง “การจัดการเว็บไซต์นิทานนำบุญใหม่” เมื่อผมดูข้อมูลของเว็บไซต์แล้วพบว่า แม้จะไม่มีการโพสต์อะไรเพิ่มเติมเลยนานถึง 8 เดือน แต่ยอดวิวและยอดผู้เข้าใช้งานเว็บไซต์นี้ ก็ยังคงอยู่ที่ระดับใกล้เคียงกับยอดเดิม คือ มียอดวิวประมาณ 13000-15000 วิวต่อวัน และมีผู้เข้าใช้งานราว 4000-5000 คนทุกวัน

การที่มีผู้ชมเข้ามาใช้งานเว็บไซต์เป็นจำนวนมากทุก ๆ วัน แสดงให้เห็นว่า เนื้อหาของเว็บไซต์นี้เป็นสิ่งที่ผู้ชมต้องการ การปิดเว็บไซต์จึงไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ

ดังนั้น ผมจึงตั้งใจที่จะแต่งนิทานเรื่องใหม่ ๆ เตรียมไว้ และจะหาวิธีตัดปัญหาเรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์ โดยตั้งใจที่จะเขียนโครงการขอทุน เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ โดยให้นิทานเรื่องใหม่เป็นลิขสิทธิ์ของเจ้าของทุน (ไม่ใช่ของผู้แต่ง) … (ผมจะลองขอทุนจากกองทุนสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์นะครับ ผลงานเรื่องใหม่ ๆ จะได้เป็นประโยชน์ต่อสาธารณะ)

อย่างไรก็ตาม หากแนวคิดนี้ไม่ได้รับการสนับสนุน ผมก็คงต้องบอกว่า ผมทำทุกอย่างเต็มที่แล้วและผมเชื่อว่าผู้อ่านหลาย ๆ ท่านก็คงเห็นความพยายามของผมตลอด 8 ปีที่ผ่านมานะครับ

………

ในวัยที่กำลังจะย่างเข้าสู่ปีที่ 55 ผมตั้งใจจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ ดูแลร่างกายและจิตใจให้ดี มีความสุขเล็ก ๆ ตามอัตภาพ จัดการทุกสิ่ง (โดยเฉพาะเรื่องผลงานนิทาน) ให้เรียบร้อย ทำสิ่งที่อยากทำ และไม่ทำสิ่งที่ไม่อยากทำ 🙂

ขอบคุณทุก ๆ คนที่ให้เกียรติติดตามนิทานนำบุญและส่งกำลังใจมาให้นะครับ

#นิทานนำบุญ

หมายเหตุ : เคสละเมิดลิขสิทธิ์หลาย ๆ เคส ที่ผมเคยทักให้มาเจรจาแต่ไม่มา และผมได้แจ้งความไปแล้ว มีอยู่ราว 8-9 เคส ในการฟ้องร้องโดยอาศัยทนาย ผมจะฟ้องไปทีละเคส เพื่อไม่ให้ตัวผมเหนื่อยเกินไป ดังนั้น ก่อนที่เรื่องจะถึงทนาย หากท่านเปลี่ยนใจอยากเจรจา แนะนำว่าให้รีบทักไปที่เพจนิทานนำบุญทันที เพราะเมื่อเริ่มจ้างทนายแล้ว แปลว่ากระบวนการได้เริ่มแล้ว ค่าเสียหายจะหนักมาก ๆ ครับ

………..