Posted in Uncategorized

พี่เสือและดอกไม้

จุดเริ่มต้นของนิทานเรื่อง “พี่เสือและดอกไม้”  เกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาดที่สุด!  ผมยังจำได้ว่า ในวันที่ผมเริ่มคิดนิทานเรื่องนี้เพื่อเขียนส่งนิตยสารขวัญเรือน ตอนแรกผมนึกแนวเรื่องที่อยากเขียนไม่ออก  แต่จู่ ๆ ผมก็หันไปเห็นหนังสือเรื่อง “ผีเสื้อและดอกไม้” ของคุณนิพพาน  ซึ่งเป็นหนังสือที่งดงามมากเล่มหนึ่ง  วันนั้น ผมนึกสนุก อยากท้าทายตัวเอง จึงนำชื่อหนังสือเรื่องผีเสื้อและดอกไม้ มาปรับเป็น “พี่เสือ” และดอกไม้   จากนั้น ถึงได้เริ่มคิดเนื้อเรื่องของนิทาน  นิทานเรื่องนี้จึงเป็นนิทานหนึ่งในน้อยเรื่อง  ที่มีจุดเริ่มต้นจาก “การตั้งชื่อเรื่อง” ไม่ได้เริ่มจากการตั้งแก่นเรื่อง หรือคิดเนื้อเรื่อง แล้วค่อยมาตั้งชื่อทีหลัง  (ซึ่งถือว่าแปลก)    อย่างไรก็ตาม หลังจากที่แต่งนิทานเรื่องนี้เสร็จแล้ว และได้ตีพิมพ์  ปรากฏว่า หลาย ๆ คนกลับชอบนิทานเรื่องนี้มาก  ดังนั้น ผมจึงนำนิทานก่อนนอนเรื่องยาว ๆ เรื่องนี้มาให้ทุกท่านได้อ่านกันในเว็บไซต์นิทานนำบุญ ซึ่งหวังว่าจะเป็นนิทานอีกเรื่องที่ทำให้ทุกคนมีความสุขนะครับ

นิทานเรื่อง พี่เสือและดอกไม้

นานแสนนานมาแล้ว  ยังมีลูกเสือตัวหนึ่งอาศัยอยู่ตามลำพังในป่าลึกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งเวทมนตร์ 

ลูกเสือตัวนี้มีชื่อว่า ‘เสือน้อย’    มันเป็นลูกเสือที่สืบเชื้อสายมาจากเผ่าพันธุ์เสือสมิงในตำนาน   ด้วยเหตุนี้ เสือน้อยจึงแปลงกายเป็นอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา

วันหนึ่ง   ในขณะที่เสือน้อยกำลังฝึกแปลงกายเพื่อคลายเหงา   จู่ ๆ สายลมก็พัดเอากลิ่นหอมของเด็กผู้หญิงล่องลอยมาสัมผัสกับจมูกที่แสนว่องไวของมัน  เสือน้อยหยุดการฝึกแปลงกายลงชั่วขณะ  จากนั้น  มันก็ค่อย ๆ ย่องไปแอบมองเจ้าของกลิ่นหอมอ่อน ๆ  ซึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ที่กลางทุ่งหญ้า 

ทันทีที่ได้เห็นหน้า…เสือน้อยก็รู้สึกถูกชะตากับเด็กผู้หญิงเจ้าของกลิ่นหอมอย่างประหลาด  เสือน้อยอยากหาทางผูกมิตรและขอสมัครเป็นพี่ชายของเด็กผู้หญิงคนนั้นโดยที่ตัวมันเองก็ไม่เข้าใจถึงเหตุผล  แต่ด้วยความที่เสือน้อยเกรงว่าเด็กหญิงจะตกใจเมื่อเห็นเสือสมิงอย่างมันเดินเข้าไปหา  เสือน้อยจึงตัดสินใจแปลงกายเป็นเด็กผู้ชายใจดี  แล้วเก็บดอกไม้หลากสีตรงรี่เข้าไปทักทายน้องสาวที่เขาใฝ่ฝัน

เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยเห็นเด็กชายแปลกหน้านำดอกไม้มามอบให้  แม้ในตอนแรกเธอจะแปลกใจอยู่บ้าง  แต่เมื่อเวลาผ่านไป  กลิ่นหอมของดอกไม้ก็ทำให้มิตรภาพของเด็กหญิงและเด็กชายเบ่งบานขึ้นได้อย่างน่าอัศจรรย์   ในที่สุด  คู่หูคู่ใหม่ที่รักใคร่กลมเกลียวกันราวกับเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดก็ถือกำเนิดขึ้นในทุ่งหญ้าที่แสนกว้างใหญ่ไพศาล

หลังจากวันนั้น  เด็กน้อยทั้งสองคนก็หาเรื่องเล่นสนุกกันได้ทุกวันไม่มีเบื่อ    บางครั้ง…พี่ชายจะชวนน้องสาวขี่ม้าก้านกล้วยไปตกปลากันที่ท้ายทุ่ง   บางคราว…น้องสาวก็จะชวนพี่ชายให้เก็บใบไม้เพื่อนำมาเล่นขายของกันอย่างมีความสุข เด็กทั้งสองคนจะเล่นสนุกกันจวบจนดวงตะวันคล้อยต่ำ   หลังจากนั้น  พี่ชายก็จะอำลาน้องสาวแล้วเดินเข้าป่าพร้อมกับหายตัวไปอย่างลึกลับ

อยู่มาวันหนึ่ง  น้องสาวนึกสงสัยว่าบ้านของพี่ชายอยู่ที่ไหน  เมื่อพี่ชายโบกมืออำลา  น้องสาวจึงรวบรวมความกล้า  แล้วแอบสะกดรอยตามพี่ชายเข้าไปในป่าอย่างระแวดระวัง

ท่ามกลางความเงียบสงัดในป่าแห่งนั้น  เสือน้อยไม่รู้เลยว่าน้องสาวแอบสะกดรอยตามมันมาห่าง ๆ   และด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์นี้เอง   เมื่อถึงที่เหมาะ ๆ   เสือน้อยจึงร่ายคาถาคืนร่างกลับกลายเป็นเสือสมิงดังเช่นทุกวัน

เมื่อน้องสาวเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น   เด็กหญิงตัวน้อยก็เผลอส่งเสียงร้องและวิ่งจากไปด้วยความตกใจเป็นที่สุด  ความลับของเสือน้อยเปิดเผยออกมาโดยที่มันไม่ทันได้ตั้งตัว   เสือน้อยตกใจจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก   แต่เมื่อมันตั้งสติได้  มันก็บอกกับตัวเองทันทีว่า  มันคงไม่อาจสู้หน้าน้องสาวสุดที่รักต่อไปได้อีกแล้ว

ในคืนนั้น   เสือน้อยเฝ้าครุ่นคิดถึงน้องสาวจนนอนไม่หลับ   มันรู้สึกผิดที่หลอกลวงและทำให้น้องสาวเสียขวัญ   เสือน้อยคิดว่ามันควรจะทำอะไรสักอย่างเพื่อเป็นการไถ่โทษ   ด้วยเหตุนี้  มันจึงลุกขึ้นจากที่นอน  แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่เพื่อแสดงการขอโทษต่อน้องสาวที่มันรัก

ระหว่างทาง  เสือน้อยแวะเก็บก้อนหินสีสวย โดยหวังจะนำเอาก้อนหินมาเรียงต่อกันบนท้องทุ่งกว้าง เพื่อแสดงความรู้สึกของพี่ชายที่อยากบอกกับน้องสาวเป็นครั้งสุดท้ายว่า มันรู้สึกผิดและอยากจะขอโทษน้องสาวมากสักเพียงใด

ณ ทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่  เสือน้อยบรรจงเรียงก้อนหินทีละก้อนเป็นคำว่าขอโทษ  โดยมันตั้งใจที่จะลาจากทุ่งกว้างก่อนที่น้องสาวจะเดินทางมาถึง 

แต่ในขณะที่เสือน้อยเรียงก้อนหินอยู่นั้น   สายลมก็พัดเอากลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แสนละมุนละไม ล่องลอยคล้ายกับจะมาปลอบให้เสือน้อยไม่รู้สึกเศร้าใจจนเกินไปนัก  เจ้าเสือน้อยลืมไปว่า กลิ่นหอมที่มันกำลังสูดดมอยู่นี้เป็นกลิ่นหอมของใครคนหนึ่งที่มันรักมากที่สุด  และเมื่อเสือน้อยหันหลังกลับเพื่อที่จะเดินทางออกจากทุ่งกว้าง  ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของมันก็คือ  ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งกำลังยืนมองมันอยู่ด้วยแววตาที่ท่วมท้นไปด้วยความกังวลใจ

เวลาในขณะนั้นดูเหมือนว่าจะหยุดนิ่งลงชั่วขณะ  

เสือน้อยรู้สึกเคร่งเครียดจนแทบจะทำอะไรไม่ถูก  แต่ก่อนที่เสือน้อยจะพูดหรือทำอะไรลงไป   น้องสาวก็รวบรวมความกล้าและบอกว่าเธอมีความลับบางอย่างที่อยากเปิดเผยให้เสือน้อยได้รับรู้

เพียงครู่หนึ่งหลังจากนั้น  พระอาทิตย์ก็ค่อย ๆ โผล่พ้นจากขอบฟ้าพร้อม ๆ กับการร่ายคาถางึมงัมเด็กหญิงตัวน้อย

เสือสมิงพี่ชายไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้องสาวสุดที่รักเป็นเด็กผู้หญิงที่รู้จักวิชาเวทมนตร์ด้วย    และเมื่อเด็กหญิงร่ายคาถาอย่างตั้งอกตั้งใจจนเนื้อตัวของเธอสัมผัสกับแสงอาทิตย์  สิ่งมหัศจรรย์ที่เสือน้อยไม่เคยคาดคิดก็ปรากฏขึ้น 

เมื่อแสงแดดอาบผิวกายของเด็กหญิงได้สักพัก  ร่างกายของเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงกลายเป็นต้นไม้ที่มีดอกไม้หลากสีส่งกลิ่นหอมชวนให้หลงใหล   

นี่คือดอกไม้มายา…สิ่งมหัศจรรย์หนึ่งในสองอย่างแห่งป่าเวทมนตร์ที่สามารถแปลงกายได้ตามใจปรารถนา

ความลับที่เสือน้อยเฝ้าปกปิดน้องสาวมาโดยตลอดก็คือความลับเดียวกันกับที่น้องสาวอยากบอกพี่ชายให้รับรู้

เมื่อความจริงทั้งหมดปรากฏขึ้น   ทั้งพี่เสือและดอกไม้ต่างก็ดีใจไม่แพ้กัน   ถึงตอนนี้  เสือน้อยกับดอกไม้ก็สามารถที่จะเป็นพี่น้องกันได้อย่างไม่มีปัญหา  

และแล้ว…เรื่องราวของสองพี่น้องนักแปลงกายก็ปิดฉากลงได้อย่างมีความสุข

#นิทานนำบุญ

………………

หมายเหตุถึงผู้อ่าน :

หลังจากที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) ทดลองทำเว็บไซต์มาเป็นเวลา 3 ปี โดยผมเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการเช่า Host และการซื้อ Package ของเว็บไซต์ด้วยตัวเอง ราวปีละ 3000-4000 บาท  สิ่งที่ผมเริ่มกังวลคือ หากวันใดวันหนึ่ง….ผมไม่อยู่แล้ว เว็บไซต์นี้และนิทานทั้งหมดก็อาจหายไปด้วย ดังนั้น ผมจึงอยากขออนุญาตนำแนวคิดเรื่องการ “เลี้ยงกาแฟ” ให้แก่ผู้สร้างสรรค์ผลงานมาใช้ กล่าวคือ ถ้าคุณผู้อ่านเห็นว่าเว็บไซต์นิทานนำบุญมีประโยชน์ และไม่ลำบากที่จะสนับสนุนการจัดทำเว็บไซต์นี้ให้อยู่ไปยาว ๆ  คุณผู้อ่านสามารถโอนเงินมาเลี้ยงกาแฟผมประมาณ “ปีละ 1 บาท” หรือตามที่เห็นสมควร เพื่อให้เว็บไซต์นิทานนำบุญ สามารถยืนหยัดสร้างความสุขให้เด็ก ๆ จากรุ่นหนึ่งไปสู่อีกรุ่นหนึ่งได้แบบยั่งยืนครับ (แต่ถ้าไม่สะดวกเลี้ยงกาแฟผมก็ไม่ว่ากันนะครับ แค่แวะเข้ามา ผมก็ดีใจมาก ๆ แล้ว)

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงขอแจ้งรายละเอียดบัญชีธนาคารไว้ดังนี้ : บัญชีธนาคารกรุงศรี สาขาสำโรง ชื่อบัญชี นายนำบุญ นามเป็นบุญ บัญชีเลขที่ 063-1-87969-1

Author:

I am a writer and storyteller in Thailand. I wrote 416 stories in 17 year. welcome to my lovely world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.