ในช่วงเวลาที่ผู้คนทั่วโลก ร่วมใจกัน “เก็บตัวอยู่บ้าน ต้านโควิด-19” ผมมีเวลาว่าง จึงนั่งอ่านบทความเกี่ยวกับเรื่องโควิด 19 จนพบบทความที่พูดถึงโควิดว่า เป็นการจัดการของธรรมชาติ เพื่อปรับสมดุลให้โลก เพราะโลกมีการทำลายธรรมชาติมากเกินไป จนเกิดมลพิษสารพัด ผู้คนวุ่นวายบูชาแต่วัตถุ มีแต่การทะเลาะเบาแว้ง สงคราม การแย่งชิง การแพร่ระบาดของไวรัสจึงเป็นการเตือนสติจากธรรมชาติ ที่ต้องการให้มนุษย์ได้ระลึกว่า “สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้ไม่ใช่มนุุษย์ แต่เป็นธรรมชาติ ถ้ามนุษย์ไม่รู้จักอยู่ร่วมกันอย่างเกื้อกูลกัน และไม่รู้จักการดูแลธรรมชาติให้ดี วันหนึ่ง ธรรมชาติก็จะเอาทุกอย่างคืน”
เมื่อได้อ่านบทความดังกล่าว ผมจึงนึกถึงนิทานเรื่องหนึ่งที่เคยแต่งไว้นานมากแล้ว เป็นนิทานที่ถือว่ามีเนื้อเรื่อง “ใหญ่” กว่านิทานปกติที่เคยเขียน (ปกติ นิทานที่แต่งลงนิตยสารขวัญเรือน จะมีความยาวไม่เกิน 2 หน้ากระดาษ A4 เนื้อเรื่องจึงจำเป็นต้องเรียบง่าย เพื่อให้จบได้ใน 2 หน้ากระดาษ แต่นิทานเรื่องนี้ ผมตั้งใจที่จะเขียนมาก ๆ เพราะอยากให้ผู้คนเคารพธรรมชาติมากกว่าที่เป็นอยู่ และเลิกทะเลาะเบาะแว้งกันเสียที จึงพยายามเขียนออกมาจนได้) หวังว่านิทานเรื่องนี้จะไม่หนักเกินไปสำหรับเด็ก ๆ นะครับ ผมจัดหมวดให้อยู่ในประเภท นิทานก่อนนอนเรื่องยาว ๆ หรือ นิทานคุณธรรมเกี่ยวกับการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม หรือ นิทานรักโลก อะไรทำนองนี้ หวังว่าเนื้อหาของนิทานเรื่องนี้จะมีคุณค่าต่อเด็กและผู้ใหญ่ให้รักธรรมชาติและเพื่อนร่วมโลกมากขึ้นครับ
นิทานนำบุญ 