Posted in Uncategorized

นำบุญในแพรวสุดสัปดาห์

เมื่อปี 2536  สมัยที่ผมยังเรียนอยู่ที่คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  นิตยสาร สุดสัปดาห์ได้มาสัมภาษณ์ผม หลังจากที่ผมได้รางวัลที่ 1 จากการประกวดรูปแบบรายการโทรทัศน์ ในโครงการสร้างฝันกับกันตนา  และนี่คือบทสัมภาษณ์ครับ

สร้างไฟสู่ปลายทางฝัน

มีชีวิต มีความฝัน มีไฟแห่งการสร้างสรรค์  สร้างฝันนั้นให้เป็นจริง  ไม่ใช่รายการฝันที่เป็นจริงหรอกนะคะ  แต่วันนี้เราจะมารู้จักกับคนหนุ่มรุ่นใหม่ผู้มีไฟในการสร้างสรรค์ นำบุญ นามเป็นบุญ จากคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หนุ่มผู้คว้ารางวัลอันดับหนึ่ง ของโครงการสร้างฝันกับกันตนา เมื่อประมาณปลายปีที่ผ่านมา

โครงการสร้างฝันกับกันตนา เป็นโครงการประกวดผลงานความคิดสร้างสรรค์  เพื่อการผลิตรายการโทรทัศน์ที่มีคุณภาพ โดยเปิดโอกาสให้เยาวชนได้สร้างสรรค์ผลงานการผลิตรายการโทรทัศน์ของตนเองออกมา อันจะเป็นผลให้เกิดความตื่นตัวของผู้ที่ต้องการจะเข้าสู่วงการโทรทัศน์ในอนาคต ในการที่จะผลิตรายการที่มีประสิทธิภาพออกสู่สังคม

นำบุญให้เหตผลของการเข้าร่วมประกวดโครงการสร้างฝันในครั้งนี้อย่างติดตลกว่า  เป็นเพราะเห็นว่าเป็นการประกวดที่ให้เงินรางวัลมากที่สุดเท่าที่เขาเคยประสบมาในวงการนี้  ก่อนที่จะบอกถึงแรงจูงใจที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ ในใบสมัครได้ระบุไว้ว่า หากรายการใดได้รับรางวัลชนะเลิศ รายการนั้นจะมีโอกาสได้ผลิตออกอากาศจริง ๆ

“ผมมาคิดว่า ถ้ารายการที่เราคิดเองได้ไปทำจริง มันก็น่าจะดี และอีกอย่างหนึ่งก็คือ ผมรู้สึกว่ารายการที่เกิดขึ้นตอนนี้  หลาย ๆ รายการยังไม่ค่อยมีคุณภาพเท่าไหร่  รายการที่ดีก็มีบ้างเหมือนกัน  แต่รายการที่ไม่ดีก็เยอะ  เพราะฉะนั้น ถ้าเรามีโอกาส  มีความคิด  เราก็น่าจะลองทำขึ้นมาสักรายการหนึ่ง ซึ่งถ้าเค้าเอาไปผลิต ก็น่าจะเป็นประโยชน์ต่อคนดู”

79296023_164380854963058_4399317228718129152_n

นำบุญให้ความเห็นเกี่ยวกับรายการโทรทัศน์ทั่ว ๆ  ไปในขณะนี้ว่า  ส่วนใหญ่มักจะสร้างรูปแบบออกมาในลักษณะเดียวกัน  และมีหลายรายการทีเดียวที่เขาเห็นว่า ยังขาดเสน่ห์ในตัวเอง  เช่น จะมีพิธีกรออกมาเป็นผู้ดำเนินรายการ  มีการส่งต่อให้พิธีกรผู้ช่วยภายนอก  มีการแบ่งรายการออกเป็นช่วง ๆ และจะอาศัยการพูดเชื่อมกันระหว่างรายการไปเรื่อย ๆ ซึ่งรายการในลักษณะนี้ไม่ดึงดูดความสนใจเท่าที่ควรในความรู้สึกของเขา

ด้วยเหตุนี้ รายการปกิณกะบันเทิงในนาม “บ้านเขียวหวาน” จึงเกิดขึ้นจากความคิดสร้างสรรค์ของเขา ด้วยความหมายที่เขาบอกว่า บ้านเขียนหวานคือโลกใบหนึ่งที่อุดมไปด้วยคนที่เราอยากจะเป็นเพื่อนด้วย  เป็นโลกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยมิตรภาพ  รวมทั้งมีสิ่งที่น่าสนใจหลากหลาย  โดยรายการนี้จะเน้นไปที่กลุ่มเป้าหมายอายุระหว่าง 15-25 ปี

“คือถ้ามองในแง่ธุรกิจแล้ว กลุ่มเป้าหมายนี้ผมว่าน่าจะขายง่าย เพราะเป็นกลุ่มที่ชมโทรทัศน์กันค่อนข้างมาก และมีรายการประเภทนี้อยู่ค่อนข้างเยอะ แต่รายการสำหรับวัยรุ่นอื่น ๆ ที่เป็นคู่แข่ง ผมมองว่ามันยังอ่อนอยู่  เพราะฉะนั้น ถ้าเราเอาเรื่องของความคิดเข้าไปสู้  ซึ่งตรงตัวรายการตอนที่ผมส่งไปก็ไม่ได้เน้นว่า ตัวพิธีกรรายการจะต้องหล่อ น่ารัก  คือหน้าตาไม่เกี่ยวเลย  เราสู้ที่สาระมากกว่า  เพราะว่าคอนเซ็ปต์ของรายการเราอยู่ที่ความสุข ชี้หนทางให้คนดูเห็นว่า เค้าสามารถที่จะหาความสุขได้จากอะไรบ้าง

“ผมก็เลยคิดว่ารายการมันน่าจะมีเสน่ห์ด้วยตัวเอง  บ้านเขียวหวานก็เลยเอาวิธีของการละครเข้ามาช่วย คือสร้างให้มันเหมือนกับละครเรื่องหนึ่ง เป็นชีวิตของคนกลุ่มหนึ่ง โดยที่เราจะเน้นเรื่องราวของปกิณกะ 6 อย่างที่จะพูดถึง ซึ่งเป็นเรื่องที่คนดูคงจะชอบและจะได้ประโยชน์จากมัน  แม้บางอย่างจะยังไม่เป็นที่นิยมของกลุ่มเป้าหมายเท่าไร แต่เป็นส่วนหนึ่งที่คล้าย ๆ กับว่าเราอยากจะรับผิดชอบรายการโทรทัศน์มันน่าจะมีอะไรตรงนี้บ้าง”

นำบุญอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับรูปแบบรายการของบ้านเขียวหวานว่า เขาจะใช้ตัวละคร 6 คนเป็นผู้ดำเนินเรื่องราว ในฐานะคล้าย ๆ พิธีกร  ซึ่งแต่ละคนจะมีบุคลิกเฉพาะตัว และรับบทของปกิณกะในแต่ละเรื่องไป  เช่น เรื่องของคนรักบ้าน  สัมภาษณ์  หนังสือ ศิลปวัฒนธรรม รวมทั้งการท่องเที่ยว  เรื่องของภาพยนตร์  โทรทัศน์ และวงการสื่อสารมวลชน  และสุดท้ายก็คือเรื่องราวของวิทยาศาสตร์”

78919436_164380924963051_3589139246818000896_n

“อย่างเรื่องของคนรักบ้านก็จะมีเรื่องการดูแลรักษาบ้าน เรื่องการทำอาหาร  การกำจัดขยะเปียกขยะแห้ง  แยกขยะยังไงให้มันถูกต้อง ขัดห้องน้ำยังไงให้มันประหยัดและปลอดภัย  สบายใจ อะไรอย่างนี้เป็นต้น  อย่างเรื่องการสัมภาษณ์ก็มีคนที่ชอบคนพูดเจ๊าะแจ๊ะเป็นคนดูแลในส่วนนั้น  ส่วนเรื่องของหนังสือก็จะมีการแนะนำหนังสือ พูดคุยกับนักเขียน เพราะผมรู้สึกว่าวัยรุ่นไทยส่วนใหญ่ยังไม่นิยมการอ่าน ก็เลยอยากเอาตรงนี้เข้ามา ส่วนเรื่องของศิลปวัฒนธรรม รวมทั้งการท่องเที่ยว เรื่องของภาพยนตร์และโทรทัศน์ และวงการสื่อสารมวลชน ก็คิดว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจ และคนส่วนใหญ่ก็ให้ความสนใจด้วย”

“และสุดท้าย ก็มีเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ เพราะห้าอย่างที่ผ่านมาจะออกไปในทางศิลปะหมดเลย  ซึ่งอันนี้ก็จะเป็นไปในเรื่องของการสังเกต คิด ทดลอง แต่ว่ามันไม่ใช่เป็นลักษณะของวิทยาศาสตร์โดยตรง มันเป็นการประยุกต์เข้ามากับชีวิตประจำวัน อย่างเช่นเห็นถ่านอยู่ในตู้เย็นแล้วดูดกลิ่นได้  ห้องน้ำเราก็มีกลิ่น  ทำไมเราไม่เอาถ่านเยอะขึ้น แล้วไปไว้ในห้องน้ำ เพื่อดูดกลิ่น เอ๊ะ…ถ้าเอาไปทำอย่างนั้นจริง ๆ มันจะดูดกลิ่นได้หรือเปล่า  เป็นการกระตุ้นให้คนดูรู้จักคิด เพราะผมรู้สึกว่า คนไทยหลาย ๆ คนยังขาดตรงนี้ คือไม่ค่อยคิด หรือคิดแล้วไม่ทำก็ไม่รู้ (หัวเราะ)

“จริง ๆ แล้วความคิดเบื้องต้นของรายการนี้มันกำเนิดขึ้นมาจากการอยากอยู่หอ คิดว่าวัยรุ่นช่วงหนึ่งอยากออกมาอยู่กับเพื่อน แต่เพื่อนที่มาอยู่ด้วยน่าจะเป็นเพื่อนที่ดี  อันนี้คือส่วนหนึ่ง ในขณะเดียวกัน ที่ตัวเองมองก็คือว่า  วัยรุ่นเป็นล้านที่ไปเดินตามศูนย์การค้า แต่มาเดินทำไมไม่รู้  คือไม่ได้โทษว่าเค้าผิด สังคมไทยจะมีสอนว่าคุณต้องเรียน พอเรียนจนถึงวันหยุดแล้ว ถ้าไม่เรียนพิเศษก็ไม่รู้จะทำอะไร  สงสารวัยรุ่นว่าเค้าไม่มีทางเลือก เค้ามองไม่เห็นว่าชีวิตนี้จะทำอะไร นอกจากไปเดินเล่น  เพราะฉะนั้นถ้าเราชี้ได้ว่าความสุขมันสามารถหาได้จากทุก ๆ ที่  และมันมีมากกว่าที่เค้าเห็นอยู่  ในบ้านก็มี พิพิธภัณฑ์ก็มี  ที่ไหน ๆ ก็มี ซึ่งตรงนี้หาได้ 6 อย่างเลย

“ในขณะเดียวกัน  รูปแบบรายการของเรามันก็จะมี THEME ของตัวละครด้วย มันจะแบ่งเป็นส่วนของปกิณกะกับส่วนของละคร  THEME ในส่วนของละครก็คือดำรงชีวิตกับบุคคลอื่น ๆ แต่อยู่กับคนอื่น ๆ ในบ้านที่เห็นหอพัก จะมีความสุขได้คุณจะต้องมีทั้งการให้และการรับ  ส่วนปกิณกะทั้งหกนั้นก็จะเป็นสิ่งชี้ให้เห็นว่าคนเราจะมีความสุขได้ยังไงบ้าง”

นักสร้างฝันของเราบอกว่า เขาใช้เวลาในการคิดสร้างสรรค์ประมาณสองเดือนเต็ม ๆ กว่าจะออกมาเป็นรายการ “บ้านเขียวหวาน”  ในรูปแบบที่สมบูรณ์  โดยที่เขาจะพยายามไม่ปรึกษาอาจารย์หรือใครเลย  ด้วยเหตุผลที่ต้องการจะได้อะไรที่มาจากตัวเองแท้ ๆ ซึ่งในส่วนนี้เขาบอกว่า ส่วนใหญ่จะใช้เวลาหมดไปกับการอ่านหนังสือและสิ่งที่มีส่วนช่วยสำคัญในการสร้างฝันครั้งนี้ก็คือ ความรู้สะสม”

“ผมอ่านหนังสืออย่างมโหฬารมาก หนังสือแม่บ้านนี่ก็ต้องอ่าน และยืมหนังสือเยอะมาก อย่างหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นก็อ่าน  เพราะผมชอบตรงที่มันมีโครงเรื่องง่าย ๆ ซึ่งจะว่าไปแล้ว ผมยอมรับว่า ในเรื่องของการเขียนบทละครนี่ ผมยังโง่มากในบรรดาการเขียนบททั้งหมด  แต่มันก็คืออยากท้าทายด้วยว่าเราจะทำได้ขนาดไหนกับบทละคร  ในขณะเดียวกัน  มันก็ได้มาจากประสบการณ์ด้วยว่า ดูหนังฝรั่ง ดูละครมินิซีรี่ส์ ก็มาประยุกต์ ประมวล ประสานร้อยเรียงเข้าด้วยกัน”

“ส่วนมากเป็นความรู้สะสมนะฮะ หมายถึงว่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง อย่างเรียนที่มหาวิทยาลัยเราก็ได้เรียนรู้สังคมด้วยนะ  ได้รู้ว่าคนในสังคมเป็นยังไงบ้าง แล้วเราต้องทำตัวยังไงบ้าง ปรับตัวอยู่กับคนอื่นยังไง  หรือในเรื่องความรู้วิชาการ อาจารย์วันชัย (ธนะวังน้อย) สอนนี่ จะได้เยอะมากเลย  ท่านแนะนำว่า คุณไม่ควรสอนคนดูนะ  ทำไมรายการนั้นรายการนี้พิธีกรจะต้องพูด ‘ครับ’ ก่อน  ซึ่งไม่ใช่รูปแบบที่ดี  เราเก็บเอาจากตรงนี้ด้วย  เราก็จะได้ความรู้คร่าว ๆ  ถ้าเกิดเราจะหยิบมันมาใช้  มันก็เหมือนกับมีตำรา  มีอาวุธอยู่แล้ว  เอามาลับเล็กน้อย มันก็จะคมขึ้น”

80032014_164382171629593_6451091851263868928_o

“และธรรมศาสตร์ก็ดีตรงที่ว่า  เราสามารถเรียนหลายคณะได้  ผมก็ไปเรียนทั้งศิลปะศาสตร์ นิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ เรียนหมด อย่างวิชาของเอกการละคร มีอยู่วิชาหนึ่งเป็นวิชาหุ่น  ครูใจดีมาก จะพาไปทัศนศึกษาทั่วประเทศไทยและพาไปดูงานศิลปะที่อเมริกากับครู  ไปดูมิวเซียม  ซึ่งสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ มันคล้าย ๆ กับว่า เราไม่รู้ตัวว่าเราได้มาเมื่อไหร่ แต่ว่าเราได้  เราได้ความสนใจในศิลปะ…หรืออย่างไปช่วยเค้าขายบัตรละคร  ไปเล่นเกมโชว์  มันก็ได้เรื่องความคิดเหมือนกัน  เมื่อเราได้ประสบการณ์จากตัวเอง  เวลาเขียนบทอะไรก็ดึงเอาที่ใกล้ ๆ ตัวออกมาใช้ได้  เหมือนกับว่าเราเรียนรู้จากสิ่งต่าง ๆ รอบ ๆ ตัว   เราสามารถเก็บได้มากเท่าไหร่ก็เป็นประโยชน์กับเรามากเท่านั้น”

ด้วยเหตุนี้จึงไม่น่าแปลกใจที่เขาใช้ชีวิตการเรียนที่มหาวิทยาลัยควบคู่กับการทำกิจกรรม  ไม่ว่าจะเป็นการออกค่ายอาสาพัฒนา  ประกวดร้องเพลง TU BAND  เล่นละครเวทีของคณะ  รวมทั้งแสดงละครและลิเกให้กับเอกการละครด้วย…และในขณะที่นักศึกษาทุกคนต่างเร่งรีบเพื่อให้เรียนจบเร็ว ๆ แต่เขากลับมีความคิดที่อยากจะเรียนต่อเป็นปีที่ 5 ทั้ง ๆ ที่สามารถจบได้ตามหลักสูตรภายใน 4 ปี

“คือตอนแรกเรียนไปทางด้านเอกโฆษณา  แล้วก็…เอ๊ะ  วิชาภาพยนตร์มันก็น่าเรียน  ก็เลยลงเป็นวิชาเสริม  ทีนี้ภาพยนตร์สารคดีก็ชอบมาก  ภาพยนตร์ทดลองก็น่าสนใจ  วิจารณ์ภาพยนตร์ วิเคราะห์ภาพยนตร์ ทฤษฎีภาพยนตร์  น่าเรียนทั้งนั้น  ก็มาคิดว่า  ถ้าจบไปแล้วไม่รู้ตรงนี้  มันก็เหมือนกับเราไม่ได้เรียนอะไรมาเลย  แต่เมื่อเรามีโอกาสตรงนี้  จะพลาดได้ยังไง  และอีกส่วนหนึ่งก็คือว่า สอบเทียบขึ้นมา ก็ประหยัดไปปีหนึ่ง  และการที่เราจะเรียน 5 ปีก็เหมือนกับเราเท่าทุน  แต่ในขณะเดียวกัน  วิชาภาพยนตร์จะไปเรียนข้างนอกก็ไม่ได้  ถ้าเรียนข้างนอกมันก็แพง  ก็คุยกับที่บ้าน  เค้าก็โอเค”

“พอเรียน ๆ ไปก็เห็นว่า  จบไปอาจจะต้องทำงานทางด้านโฆษณา  แต่ในขณะเดียวกัน  ผมมองว่าการโฆษณามันก็มีข้อเสียอยู่เหมือนกัน  คือมันเป็นการรณรงค์ดึงให้คนมาใช้ทรัพยากรมากขึ้นเรื่อย ๆ มี 1 ต้องมี 2  มี 2 ต้องมี 3 มีอันนี้ต้องมีดีกว่า  มีดีกว่าต้องมีดีที่สุด  มันไม่มีการหยุดเลย  เพราะฉะนั้นมันอาจจะเกิดการเรียกร้องให้มีการใช้ทรัพยากรมากขึ้น  ผมว่าถ้าตัวเองเลือกได้  ตัวเองไม่อยากเลือกที่จะทำตรงนั้น  แต่ถ้าสักวันหนึ่งเราต้องไปทำตรงนั้น  เพื่อเงินหรือเพื่ออะไรก็ตาม  ก็คิดว่าตัวเองจะเป็นคนทำที่มีจรรยาบรรณพอสมควร คนอื่นเค้าอาจจะเล่นว่ามี 1 ต้องมี 3  ผมอาจจะเล่นว่า มี 1 อาจจะมีเพิ่มซัก 1 ครึ่ง”

“ก็เลยคิดว่า  มาทำภาพยนตร์ดีกว่า  แล้วภาพยนตร์มันมีลักษณะเป็นศิลปะมากกว่า  ค่อนข้าง PURE กว่า และรู้สึกว่าตัวเองชอบตรงนี้  คือ ทำงานของกันตนาหรือของอะไรก็ตาม  ผมมีความรู้สึกว่าเหมือนวาดรูปใหญ่ ๆ ภาพหนึ่ง  เหมือนกับสร้างงานศิลปะ  ถ้าพูดถึงความชัดเจนตรงนั้น  ภาพยนตร์นี่มันชัดเจนที่สุดเลยในบรรดาทั้งหมด

“ตอนนี้ก็เลยเอกภาพยนตร์ โฆษณาด้วย ทีวีนิดหน่อย แล้วก็มีเรียนละครด้วย  ประวัติศาสตร์ศิลปะประเทศเพื่อนบ้านด้วย การตลาดด้วย ฯลฯ”

เมื่อถามถึงว่าเขาคิดอย่างไรกับการได้รางวัลชนะเลิศจากการประกวดครั้งนี้  นำบุญแสดงความคิดเห็นว่า

“อาจจะเป็นด้วยตัวบทของเราค่อนข้างสมบูรณ์กว่าคนอื่นเค้า  และอาจจะเกิดจากความได้เปรียบในการดำเนินรูปแบบรายการแบบละคร ที่นำมาใช้ร่วมกับวาไรตี้  มันยังไม่เคยเกิดขึ้นในวงการโทรทัศน์เมืองไทย  และทีนี้มันอาจจะเจาะใจกรรมการ”

“อย่างพี่ ๆ เค้าก็วิจารณ์ให้ฟังว่า อย่างรายการแต่ละตอนของผมจะแบ่งเป็น 4 เบรก แต่ละเบรก ผมจะมีความน่าตื่นเต้นที่จะทำให้ชมในช่วงเบรกต่อไป  ซึ่งตรงนี้เค้าบอกว่าเป็นส่วนที่ดี  เหมือนกับว่ากำลังแอบ ๆ ซ่อน ๆ อะไรอยู่  คนที่ไม่ควรจะเข้ามาเห็น ก็ดันเปิดประตูเข้ามา  และก็เบรกโฆษณา  คนดูก็จะคิดว่า เอ๊ะ มันจะเห็นหรือไม่เห็น  มันจะรู้หรือไม่รู้  ความจะแตกหรือเปล่า  และก็จะต้องคอยติดตามไปชมในช่วงที่สอง  ซึ่งตรงนี้พี่บอกว่า น่าสนใจ  และเค้าก็บอกว่าการทำบทภาพของผมค่อนข้างเคลียร์”

“ผมว่าสิ่งสำคัญในการทำรายการสื่อสารมวลชนอะไรก็ตาม มันอยู่ที่ WHAT คือจะพูดอะไรกับคนดู และจะเกิดประโยชน์กับคนดูขนาดไหน  รูปแบบมันเป็นแค่เสื้อที่ประดับประดาให้ดูดีเท่านั้น”

ก่อนจะจบการสนทนาลงในวันนี้  นำบุญยังได้แสดงความเห็นเกี่ยวกับวงการโทรทัศน์บ้านเราในขณะนี้ว่า

“ผมว่าวงการทีวีมันถูกบีบด้วยธุรกิจโฆษณาเยอะ คือถ้าเกิดสปอนเซอร์เป็นสินค้าชนิดหนึ่ง รูปแบบรายการจะทำออกมาในลักษณะเอื้อกับสินค้าชนิดนั้น เช่น เครื่องดื่มบำรุงกำลัง เพราะฉะนั้น ในรายการควรจะมีช่วงออกกำลังกาย  ช่วงเสริมสวย ความงาม คือ คนดูมองไม่เห็นว่า เค้าใช้ถึงขนาดนี้ และมีอีกหลายลักษณะที่เข้ามาตรงนี้  คือจริง ๆ แล้วการโฆษณาแฝงมันก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่ามันผิดหรือมันเลวอะไรมากมาย  แต่การที่เอาโฆษณามากำหนดรูปแบบรายการ ผมมีความรู้สึกว่ามันไม่ดี  อย่างน้อยที่สุดก็คือ มันทำให้ความเป็นคนของคนทำรายการมันหายไป”

“ผมชอบรายการเล็ก ๆ อย่าง ทุ่งแสงตะวัน รายการริมระเบียง คือถึงแม้ว่ารายการเค้าจะมีเรทติ้งที่ไม่สูงมากนัก  แต่รายการเค้ามีคุณค่ากับคนในสังคม คือดูแล้วยกย่องคนทำ  ว่านี่คือคนสื่อสารมวลชนที่แท้จริง  ในขณะเดียวกันก็ยอมรับว่า อุดมคติกับธุรกิจมันต้องแชร์กัน  แต่สัดส่วนขนาดไหนที่เรียกว่าพอเหมาะ  อันนี้คงต้องระลึกกันดี ๆ  ไม่ใช่ว่าเห็นสื่อมันมีประโยชน์กับตัวเอง และจะมากอบโกย  เพราะว่าส่วนหนึ่งก็คือ  มีเด็กที่ดูรายการโทรทัศน์อยู่เยอะมาก”

“ถ้าพูดถึงรายการที่ผมคิดจะทำนั้น  ผมอยากทำรายการเกี่ยวกับคนชรา  มีอยู่วันหนึ่งอาจารย์พูดถึงรายการเกี่ยวกับคนชรา  ตัวเองก็มาคิด  เออ ใช่ มันขนาดหายไป  แล้วตัวผมก็เคยไปดูการแสดงที่ศูนย์สังคีตศิลป์มาบ้าง ก็เห็นว่ามีคนแก่ ๆ มาดูกันเยอะแยะ  อย่างตัวเองขึ้นรถเมล์ยังเหนื่อยเลย  แล้วคนแก่ ๆ ที่ต้องขึ้นรถเมล์มาทุกวันศุกร์ล่ะ มันโหดร้ายนะ  โอเค มันก็ดีนะที่มาดูสด ๆ  แต่บางครั้งบางคนมาไม่ได้  มันก็น่าจะเข้าไปหาเขาบ้าง  และก็มีคิดเรื่องรายการท่องเที่ยวที่สนุกกว่ารายการท่องเที่ยวทั่ว ๆ ไป  คือไม่ใช่แบบสวัสดีครับ นี่คือพระธาตุ ….   มีตำนานมาตั้งแต่สมัยไหน ๆ  คือไม่อยากรู้แค่นั้น  เราอาจจะไปดูคน  ดูชีวิต  เพราะคนไทยเขาน่ารักนะในต่างจังหวัด  การท่องเที่ยวมันไม่ใช่ไปดูแค่สถานที่  แต่มันคือการศึกษา  การเรียนรู้เรื่องราวชีวิตคน ผมว่ามันแตกไปได้อีกเยอะ  มันสนุกกว่าและสามารถดีกว่าที่เป็นอยู่”

“จริง ๆ แล้ว  ผมอยากจะบอกว่าผมไม่เก่งเลย  ที่ได้มานี่อาจจะเป็นเพราะคนที่เก่งจริง ๆ เค้าไม่ได้ลงมาเต็มที่ แต่ปีหน้าคงหนักขึ้น  แต่ในส่วนตัวก็ภูมิใจพอสมควร เพราะว่าเวลาที่ทำงานครั้งนี้จะมีความรู้สึกบ่อยมากก็คือ เฮ้ย ทำไปทำไม  มันไม่ใช่วิชาเรียน  เราไม่ทำก็ได้ เพราะมันไม่มีข้อผูกมัด  แต่ก็มาคิดว่าไม่ได้นะ ในเมื่อเราลงมาแล้ว  เฮ้ย อีกเฮือกเดียว พยายามอีกนิดเดียวน่ะ  เพื่อ…ไม่ใช่เพื่อเงิน  เพื่อคล้าย ๆ ว่า ทำแล้วมันต้องทำให้สำเร็จให้ได้  มันท้าทายตัวเองด้วยว่า  ได้แต่คิดหรือเปล่า  และในที่สุด มันก็ทำได้”

“ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น  มันอาจจะดูเชย  แต่มันคือความจริง  จะทำอะไรก็ตาม ถ้าเราตั้งใจและทุ่มเทให้กับมันอย่างเต็มที่  ผมว่ามันคงประสบความสำเร็จในทุก ๆ เรื่อง  และทุก ๆ งาน  เราจะต้องสร้างกำลังใจให้ตัวเอง  ต้อง BUILD มันขึ้นมา”

ด้วยมันสมองและสองแขน  มนุษย์สามารถสร้างสรรค์ความฝันอันสวยงามให้ปรากฏเป็นจริงขึ้นมาได้  และหนุ่มผู้นี้ก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่า ไฟแห่งการสร้างสรรค์และความมุมานะพยายาม ได้นำเขาไปสู่ปลายทางแห่งความสำเร็จอันน่าภาคภูมิใจในระดับหนึ่งแล้ววันนี้

(คอลัมน์ก้าวใหม่ไฟแรง  โดย ลันตา  พิมพ์ในนิตยสาร แพรวสุดสัปดาห์ ปีที่ 10   ฉบับวันที่ 1 มกราคม 2536)

Author:

I am a writer and storyteller in Thailand. I wrote 416 stories in 17 year. welcome to my lovely world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.