Posted in นิทานก่อนนอน, นิทานสอนใจ, นิทานเด็ก

ยอดมนุษย์สุดกิ๊กก๊อก |นิทานก่อนนอนเกี่ยวกับพลังแห่งสติปัญญา

ช่วง ปี 2542-2549 ผมเคยทำงานเป็นผู้จัดการและผู้สอน ประจำหลักสูตรกิจกรรมวิทยาศาสตร์สำหรับเด็กประถม ชื่อ MAD SCIENCE ซึ่งเป็นหลักสูตรจากประเทศแคนาดา

ในช่วงเวลานั้น ผมมักบอกเด็ก ๆ ว่า ผมชื่อ “ดอกเตอร์ เยลลี่” ผู้มีคำขวัญประจำตัวว่า “อย่าเอา เยลลี่ ไป ยีเล่น เดี๋ยวมันจะเละ” ซึ่งการตั้งชื่อตัวเองให้ตลก ๆ และการหามุกตลกมาแนะนำตัว เป็นวิธีทำให้เด็ก ๆ รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจในการเรียนรู้วิทยาศาสตร์มากขึ้น

การสอนวิทยาศาสตร์ในช่วงเวลาที่เป็นนักเขียนนิทานไปด้วย ทำให้ผมนึกสนุกอยากแต่งนิทานเกี่ยวกับนักวิทยาศาสตร์ที่มีความฝันอยากเป็นยอดมนุษย์ แต่เนื้อหาของนิทานต้องแตกต่างจากนิทานยอดมนุษย์ทั่วไป ที่เน้นการต่อสู้ด้วยการใช้กำลัง

หลังจากคิดไปคิดมา ผมจึงตัดสินใจแต่งนิทานที่มีตัวเอกชื่อ ยอดมนุษย์หิ่งห้อย และมีชื่อในตอนก่อนแปลงกายว่า ‘ศาสตราจารย์เยลลี่’

นิทานเรื่อง “ยอดมนุษย์สุดกิ๊กก๊อก” เป็นนิทานเรื่องแรกในชุดนี้ที่ผมแต่ง หลังจากนั้น เมื่อมีโอกาส ผมก็จะแอบแต่งตอนใหม่ ๆ เพิ่มเติม (ซึ่งแต่ละตอน แต่งห่างกันหลายปี)

ผมจะค่อย ๆ นำนิทานในชุดยอดมนุษย์หิ่งห้อยมาให้อ่านกันนะครับ ผมคิดว่านิทานชุดนี้เป็นนิทานแนววิทยาศาสตร์ที่ต่างไปจากนิทานแนววิทยาศาสตร์ที่เห็นกันอยู่ทั่วไป โดยเฉพาะในตอนที่ท้าย ๆ ของนิทานชุดนี้

‘ศาสตราจารย์เยลลี่’ เป็นนักวิทยาศาสตร์รูปหล่อที่ใฝ่ฝันอยากจะมีพลังพิเศษเช่นเดียวกับยอดมนุษย์ทั้งหลายซึ่งเขาหลงใหลมาตั้งแต่ยังเด็ก วันทั้งวัน…ศาสตราจารย์เยลลี่จะหมกตัวอยู่แต่ในห้องทดลอง แล้วพยายามผสมสารเคมีต่าง ๆ เพื่อค้นหาสูตรยามหัศจรรย์ ที่จะทำให้เขาสามารถแปลงร่างเป็นยอดมนุษย์ได้ดังใจปรารถนา

จนกระทั่งวันหนึ่ง ศาสตราจารย์เยลลี่ก็คิดค้นสูตรยาแปลงกายได้สำเร็จ ยาดังกล่าวเป็นสารเคมีที่สังเคราะห์มาจากแมลงชนิดหนึ่งซึ่งหากินในเวลากลางคืน เมื่อศาสตราจารย์เยลลี่อยากแปลงร่าง เขาก็เพียงแต่ดื่มยานี้เข้าไป แล้วทำท่าพร้อมกับส่งเสียงร้องตามแบบในหนังโทรทัศน์ที่ว่า “ขอถูก้นให้ร้อนสุด ๆ เพื่อแปลงร่างเป็นยอดมนุษย์หิ่งห้อย” เพียงเท่านี้…ร่างกายของเขาก็จะกลายสภาพเป็น ’หิ่งห้อยแมน’ ยอดมนุษย์ในตระกูลเดียวกับพวกมดเขียวมดแดงที่ใคร ๆ ต่างก็นิยมชมชอบ

เมื่อผู้คนรู้ว่าศาสตราจารย์เยลลี่สามารถแปลงกายเป็นยอดมนุษย์ได้ ใครต่อใครในหมู่บ้านจึงพากันฝากความหวังที่จะให้หิ่งห้อยแมนคนนี้ ช่วยปกป้องพวกเขาจากภยันตรายต่าง ๆ

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าศาสตราจารย์เยลลี่จะกลายเป็นยอดมนุษย์หิ่งห้อยได้อย่างที่ฝันเอาไว้ แต่เขากลับเป็นยอดมนุษย์ที่แทบจะไม่มีพลังพิเศษใด ๆ เลยแม้สักนิด เขาบินไม่ได้เหมือนซูเปอร์แมน วิ่งเร็วไม่เท่ากับมนุษย์สายฟ้า สื่อสารกับสัตว์น้ำไม่ได้เหมือนกับเจ้าสมุทร ไม่มีลูกเตะพิฆาตเช่นเดียวกับมดแดงทั้งหลาย แต่พลังพิเศษเพียงอย่างเดียวที่เขามีก็คือ พลังในการเปล่งแสงวิบ ๆ วับ ๆ ออกมาจากก้นของเขาเท่านั้น ซึ่งมันก็ทำให้เขากลายเป็นยอดมนุษย์ที่ดูกิ๊กก๊อกที่สุด เมื่อเปรียบเทียบกับยอดมนุษย์คนอื่น ๆ ที่คอยช่วยเหลือผู้คนอยู่ในโลกใบนี้

วันหนึ่ง เกิดเหตุร้ายขึ้นในหมู่บ้านของศาสตราจารย์เยลลี่ เมื่อตำรวจและชาวบ้านทราบข่าวว่ากองโจรที่โหดร้ายที่สุดวางแผนจะบุกเข้ามาปล้นทรัพย์สินเงินทองของชาวบ้าน ซึ่งหลังจากที่กรมตำรวจได้ประเมินสถานการณ์แล้ว ทุก ๆ คนจึงลงความเห็นว่า เหตุร้ายในครั้งนี้หนักหนาเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถรับมือเอาไว้ได้ ดังนั้น พวกเขาจึงพร้อมใจกันเดินทางมาขอความช่วยเหลือจากยอดมนุษย์เพียงคนเดียวที่พวกเขารู้จัก ซึ่งก็คือศาสตราจารย์เยลลี่หรือหิ่งห้อยแมนนั่นเอง

แม้ว่าศาสตราจารย์เยลลี่ไม่มั่นใจว่าตนเองจะสามารถปกป้องชาวบ้านได้หรือไม่ แต่ด้วยหัวใจของผู้พิทักษ์ความถูกต้อง ศาสตราจารย์เยลลี่จึงรับปากที่จะจัดการกับพวกโจรป่าเหล่านั้น ด้วยพลังยอดมนุษย์เท่าที่เขามีอยู่

หลังจากที่ตำรวจและชาวบ้านเดินทางกลับไปแล้ว ศาสตราจารย์เยลลี่จึงนั่งลงรวบรวมสมาธิ พลางคิดประเมินความสามารถของตนเองว่า เมื่อหิ่งห้อยแมนเป็นยอดมนุษย์ที่ไม่มีพลังพิเศษเหมือนกับยอดมนุษย์คนอื่น ๆ หนทางเดียวที่เขาจะเอาชนะพวกโจรได้ ก็คือการใช้สมองจัดการกับกองโจรที่แสนร้ายกาจ

ศาสตราจารย์เยลลี่พยายามคิด…คิด…แล้วก็คิด ในที่สุด เขาก็ค้นพบวิธีแปลก ๆ ที่น่าจะใช้หยุดยั้งพวกโจรร้ายได้สำเร็จ

คืนวันนั้น ศาสตราจารย์เยลลี่รีบดื่มยาแปลงกาย แล้วทำท่าพร้อมกับส่งเสียงร้องว่า “ขอถูก้นให้ร้อนสุด ๆ เพื่อแปลงร่างเป็นยอดมนุษย์หิ่งห้อย” ซึ่งเมื่อเขากลายร่างเป็นยอดมนุษย์หิ่งห้อยแล้ว เขาก็จัดการปีนต้นไม้ไปดักรอกองโจรอยู่ที่ปากทางเข้าของหมู่บ้าน

ท่ามกลางความเงียบสงัดในคืนเดือนมืด บรรยากาศบริเวณนั้นดูวังเวงจนชวนให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน หลังจากที่ยอดมนุษย์หิ่งห้อยเฝ้ารอพวกโจรอยู่นานถึง 5 ชั่วโมง ในที่สุด เหล่ากองโจรที่แสนโหดเหี้ยมก็ปรากฏตัวขึ้น และพากันเดินตรงเข้ามายังหมู่บ้านอย่างเงียบกริบ

ทันทีที่หิ่งห้อยแมนเห็นพวกโจรเดินตรงเข้ามา เขาก็จัดการเปล่งแสงไฟกระพริบวิบวับออกมาจากก้นของเขาตามแผนที่วางเอาไว้ จากนั้น เขาก็แกล้งดัดเสียงเป็นผู้หญิง แล้วร้องโหยหวนว่า ”อยากกินเลือด…อยากกินเลือด” ไม่ยอมหยุด

แสงไฟกระพริบวิบวับ ประกอบกับเสียงร้องที่โจรได้ยิน ทำให้พวกโจรเกิดการเข้าใจผิดคิดว่ายอดมนุษย์หิ่งห้อยเป็นผีกระสือที่มาดักรอกินเลือดของพวกโจรทั้งหลาย

โจรร้ายตัวสั่นเป็นจ้าวเข้า บางคนถึงกับฉี่ราดเลอะเทอะไปหมด และทันทีที่พวกโจรตั้งสติได้ พวกโจรก็พากันเผ่นแน่บและไม่คิดที่จะเฉียดกรายเข้าใกล้หมู่บ้านแห่งนั้นอีกเลย

ในที่สุด ยอดมนุษย์หิ่งห้อยก็สามารถปกป้องหมู่บ้านได้เป็นผลสำเร็จ แม้ยอดมนุษย์หิ่งห้อยอาจจะไม่มีพลังพิเศษเช่นเดียวกับยอดมนุษย์คนอื่น ๆ แต่พลังแห่งสติปัญญาของเขานั้นนับได้ว่าไม่เป็นสองรองใครแน่ ๆ

และนี่คือเรื่องราวของนักวิทยาศาสตร์หนุ่มที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นยอดมนุษย์ แม้เขาจะได้เป็นยอดมนุษย์สมดังความมุ่งหวังแล้วก็ตาม แต่ภารกิจในการช่วยเหลือผู้คนยังมีอีกมาก พวกเราคงต้องคอยให้กำลังใจยอดมนุษย์ซึ่งมีพลังพิเศษเพียงน้อยนิดคนนี้กันต่อไป

สู้ต่อไปเถอะนะ….ยอดมนุษย์หิ่งห้อย

Posted in นิทานวิทยาศาสตร์, นิทานสอนใจ, นิทานเด็ก

นักวิทยาศาสตร์ซู่ซ่า : นิทานวิทยาศาสตร์สอนใจสำหรับเด็ก

คุณผู้อ่านอาจยังไม่ทราบว่า “พี่นำบุญ” ผู้แต่งนิทานเรื่องนี้ เคยเรียนสายวิทยาศาสตร์ในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และในสมัยมัธยมต้น พี่นำบุญยังเคยสอบชิงทุนโครงการ พสวท. (โครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี) ได้เป็นลำดับที่ 3 ของศูนย์สอบโรงเรียนบดินทรเดชา อีกทั้งในช่วงการทำงาน พี่นำบุญยังเคยเป็นผู้สอนวิทยาศาสตร์ในหลักสูตรจากประเทศแคนาดาอย่าง “Mad Science” ต่อเนื่องยาวนานถึง 7 ปี

เมื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางนักเขียนนิทาน พี่นำบุญจึงนำประสบการณ์ด้านการเรียนและการสอนวิทยาศาสตร์มาผสมผสานกัน เพื่อสร้างสรรค์นิทานที่ไม่เพียงแต่อ่านสนุก แต่ยังสะท้อนความรู้และแนวคิดทางวิทยาศาสตร์ในแบบที่เข้าใจง่าย สมจริง และใกล้ตัวเด็ก ๆ มากยิ่งขึ้น

แม้นิทานเรื่องนี้จะไม่ได้เต็มไปด้วยหุ่นยนต์ จรวด หรืออุปกรณ์วิทยาศาสตร์สุดล้ำ แต่เรื่องราวในนิทานก็น่าจะช่วยจุดประกายความคิดและจินตนาการทางวิทยาศาสตร์ให้กับผู้อ่านได้ไม่น้อย หวังว่าทุกคนจะเพลิดเพลินและมีความสุขไปกับนิทานเรื่องนี้นะครับ

หอมฟุ้งเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ช่างสังเกตและชอบทดลอง นับตั้งแต่จำความได้…หอมฟุ้งก็เที่ยวบอกใครต่อใครว่า เธออยากเป็นนักวิทยาศาสตร์หญิงคนเก่งของโลก เมื่อเด็กผู้ชายได้ฟังความใฝ่ฝันของหอมฟุ้ง พวกเด็กผู้ชายก็พากันล้อว่าหอมฟุ้งฝันเฟื่อง เพราะเด็กผู้หญิงไม่มีทางเป็นนักวิทยาศาสตร์ได้เหมือนกับเด็กผู้ชาย โชคดีที่หอมฟุ้งไม่ใส่ใจฟัง เธอคิดเพียงว่าหากเธอตั้งใจจริง สักวัน…เธอก็ย่อมทำตามความฝันได้สำเร็จ

วันหนึ่ง ในขณะที่หอมฟุ้งกำลังจะกลับบ้าน เด็กหญิงตัวน้อยสังเกตเห็นคุณป้าที่ขายน้ำผลไม้หน้าโรงเรียนมีท่าทางไม่แจ่มใสเหมือนทุกวัน หลังจากสืบสาวราวเรื่องหอมฟุ้งจึงได้รู้ว่า ที่คุณป้าดูเหมือนไม่สบายใจ เป็นเพราะคุณป้าห่วงเด็ก ๆ ที่เอาแต่ดื่มน้ำอัดลมไร้ประโยชน์ คุณป้าอยากให้เด็ก ๆ หันมาดื่มน้ำผลไม้ที่อุดมด้วยวิตามิน แต่คุณป้าคิดไม่ออกว่าจะทำให้เด็ก ๆ สนใจดื่มน้ำผลไม้ได้อย่างไร

เมื่อหอมฟุ้งได้ฟัง หอมฟุ้งจึงอยากช่วยคุณป้าเปลี่ยนน้ำผลไม้ธรรมดา ๆ ให้กลายเป็นเครื่องดื่มรูปแบบใหม่ที่สามารถต่อสู้กับน้ำอัดลมทั้งหลายได้ ซึ่งแผนที่หอมฟุ้งคิดก็คือการใช้ความรู้วิทยาศาสตร์เพิ่มความซู่ซ่าให้แก่น้ำผลไม้นั่นเอง

หอมฟุ้งเริ่มงานของเธอด้วยการไปค้นหาวิธีทำเครื่องดื่มซู่ซ่าในห้องสมุด หลังจากการอ่านหนังสือหลายเล่ม หอมฟุ้งก็พบว่าความซู่ซ่าของน้ำอัดลมเกิดจากการเติมก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลงไปในน้ำหวาน ด้วยเหตุนี้ ถ้าหอมฟุ้งอยากทำน้ำผลไม้ให้ซู่ซ่า เธอจึงต้องหาวิธีเติมก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลงไปในน้ำผลไม้ให้จงได้

วิธีแรกที่หอมฟุ้งคิดคือการสูดหายใจเข้าแล้วเป่าอากาศผ่านหลอดลงไปในน้ำผลไม้ แม้ลมหายใจออกจะมีก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่จริง แต่การเป่าลมผ่านหลอดทำให้น้ำลายปะปนลงไปในน้ำผลไม้ด้วย ดังนั้น เมื่อหอมฟุ้งเอาน้ำผลไม้ไปให้เพื่อน ๆ ชิม เพื่อน ๆ จึงทำหน้าเบ้แล้ววิ่งหนีหายไปจนหมด

เมื่อการทดลองแรกไม่ได้ผล หอมฟุ้งจึงคิดการทดลองใหม่ โดยคราวนี้เธอวางแผนจะนำน้ำแข็งแห้งมาใส่ลงไปในน้ำผลไม้ แม้น้ำแข็งแห้งจะเป็นก้อนก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ทั้งก้อน แต่มันเย็นจัดถึงขนาดที่ทำให้มือเลือดออกได้ เมื่อเพื่อน ๆ รู้ว่าหอมฟุ้งคิดจะเอาน้ำแข็งแห้งมาใช้ เพื่อน ๆ จึงพากันหวาดกลัวจนหอมฟุ้งต้องล้มเลิกความคิดไปโดยปริยาย

หลังจากความคิดของหอมฟุ้งล้มเหลวติดต่อกันถึงสองครั้ง พวกเด็กผู้ชายจึงมาล้อเลียนหอมฟุ้งอีก หอมฟุ้งปล่อยให้คำพูดเหล่านั้นผ่านหูซ้ายทะลุหูขวาไปโดยไม่สนใจเลยสักนิด เธอรีบกลับไปที่ห้องสมุด แล้วลงมืออ่านตำราวิทยาศาสตร์เพิ่มเติมอย่างมีสมาธิ

หอมฟุ้งอ่านตำราวิทยาศาสตร์อยู่เป็นเวลานาน  ในที่สุด หอมฟุ้งก็พบบทความเกี่ยวกับสารเคมีที่เรียกว่า “ผงฟู” ซึ่งในหนังสือเขียนว่า “เมื่อนำผงฟูไปผสมกับของเหลวรสเปรี้ยว ผงฟูจะทำปฏิกิริยาเกิดเป็นก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ขึ้น”  หอมฟุ้งไม่แน่ใจว่าผงฟูจะมีอันตรายหรือไม่  เธอจึงลองนำข้อสงสัยไปปรึกษาคุณครูวิทยาศาสตร์

เมื่อคุณครูได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด คุณครูจึงแนะนำว่า ผงฟูเป็นสารเคมีที่กินได้ เพราะในขนมปังและขนมเค้กต่าง ๆ ก็มีผงฟูเป็นส่วนผสม สำหรับการนำผงฟูไปเติมในน้ำผลไม้สดเพื่อให้มีความซ่านั้น โดยหลักการควรทดลองเติมผงฟูในน้ำผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวทีละน้อย และควรจดปริมาณของผงฟูที่ใส่ในน้ำผลไม้เอาไว้ด้วย

หลังจากได้รับคำแนะนำจากคุณครู หอมฟุ้งจึงทำการทดลองและจดบันทึกอัตราส่วนของผงฟูกับน้ำผลไม้ชนิดต่าง ๆ โดยละเอียด หอมฟุ้งทดลองผสมผงฟูกับน้ำมะนาว, น้ำส้มเขียวหวาน, น้ำส้มเช้ง, น้ำองุ่น, น้ำสับปะรด, น้ำผลไม้รวม ฯลฯ ในที่สุด หอมฟุ้งก็คิดสูตรน้ำผลไม้ซู่ซ่าแสนอร่อยได้สารพัดชนิด

เมื่อหอมฟุ้งคิดสูตรได้สำเร็จ เธอจึงนำเอาสูตรทั้งหมดไปให้คุณป้าลองทำขาย ไม่นานนัก เด็ก ๆ ก็เริ่มสนใจน้ำผลไม้ซู่ซ่าของคุณป้าที่ทั้งอร่อยและมีประโยชน์

สามเดือนต่อมา น้ำผลไม้ซู่ซ่ากลายเป็นเครื่องดื่มที่ใคร ๆ ต่างก็อยากลองลิ้มชิมรส บริษัทที่ทำเครื่องดื่มขายจึงส่งตัวแทนมาขอซื้อสูตรไปจัดจำหน่ายบ้าง ซึ่งผลจากการเจรจาทำให้หอมฟุ้งได้เงินค่าคิดสูตรมากถึงหนึ่งล้านบาทเลยทีเดียว

เมื่อเด็กผู้ชายที่เคยสบประมาทหอมฟุ้งได้ทราบข่าว พวกเขาก็ตกใจจนอ้าปากค้าง และนับจากวันนั้น เด็กผู้ชายทั้งหลายก็ไม่เคยดูถูกฝีมือของเด็กผู้หญิงอีกเลย

หอมฟุ้งดีใจมากที่เธอสามารถใช้ความรู้วิทยาศาสตร์ทำให้ใครต่อใครหันมาดื่มน้ำผลไม้ที่มีประโยชน์แทนการดื่มแต่น้ำหวานอัดลมอย่างที่เคยเป็นอยู่ นอกจากนี้ ความสำเร็จที่เกิดขึ้นยังทำให้หอมฟุ้งมีกำลังใจในการศึกษาหาความรู้ต่อไปอย่างไม่ลดละ และด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจจริงนี้เอง หลายปีต่อมา….หอมฟุ้งจึงได้เป็นนักวิทยาศาสตร์หญิงคนเก่งของโลกสมดังที่เธอได้ใฝ่ฝันเอาไว้

เด็กผู้หญิงนักวิทยาศาสตร์กำลังทดลองทำน้ำผลไม้ซู่ซ่าในห้องทดลอง พร้อมอุปกรณ์วิทยาศาสตร์และขวดเครื่องดื่มหลากสี