Category: ครอบครัว

นิทานตลก ๆ ก่อนนอนเรื่องแรก ๆ ที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) หัดแต่ง น่าจะเป็นนิทานก่อนนอนเรื่อง “พระราชาปุ๋งปุ๋ง”  ซึ่งผมพยายามหาแง่มุมตลก ๆ ที่คิดว่าน่าจะเรียกรอยยิ้มจากเด็ก ๆ ได้ มาแต่งเป็นนิทาน  นิทานเรื่องนี้ อาจไม่ใช่นิทานตลก ๆ ก่อนนอนที่ตลกที่สุด  (ทั้งยังอาจมีแง่มุมที่ควรปรับปรุงให้เหมาะสมขึ้น) แต่ก็เป็นผลงานการแต่งนิทานตลก ๆ ก่อนนอนเรื่องแรก ๆ  ที่ผมตั้งใจทำเมื่อราว 20 ปีก่อน  หวังว่าจะทำให้เด็ก ๆ มีความสุขกับนิทานเรื่องนี้ได้บ้างนะครับ Continue reading “นิทานตลก : พระราชาปุ๋งปุ๋ง” →

วันศุกร์เป็นวันสุดท้ายของการเรียนหนังสือ  พรุ่งนี้คือวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุด  นิทานก่อนนอนสำหรับวันศุกร์ จึงน่าจะเป็นนิทานเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยว เผื่อว่าคุณพ่อคุณแม่จะวางแผนจัดประสบการณ์ให้ลูก ๆ ด้วยการพาไปเที่ยวในวันหยุด

นิทานที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) เลือกมาไว้ในหมวดนิทานก่อนนอน (วันศุกร์) จึงเป็นนิทานเกี่ยวกับทะเล  บางเรื่องอาจเป็นนิทานเกี่ยวกับนางเงือกหรือเงือกน้อย  บางเรื่องอาจเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับโจรสลัด บางเรื่องอาจเป็นเรื่องของชาวเกาะ ซึ่งรับรองว่านิทานแต่ละเรื่องสนุกสนานไม่แพ้กัน

นิทานก่อนนอน (วันศุกร์) มีดังต่อไปนี้

#นิทานนำบุญ

…………………………

วันพฤหัสเป็นวันก่อนถึงวันสุดท้ายปลายสัปดาห์   เด็ก ๆ หลายคนอาจเริ่มเหนื่อยกับการเรียนที่ผ่านมาแล้วหลายวัน และเด็กบางคนอาจตื่นเต้นที่วันศุกร์กำลังมาถึง (ซึ่งหมายความว่า วันเสาร์-อาทิตย์กำลังรออยู่)  นิทานก่อนนอนสำหรับวันพฤหัส จึงน่าจะเป็นนิทานก่อนนอนสนุก ๆ ประเภท นิทานแม่มดใจร้าย  นิทานแม่มดกับเจ้าชาย นิทานแม่มดน้อย  นิทานแนวเวทมนตร์ ฯลฯ

นิทานก่อนนอน (วันพฤหัส) ที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อมด แม่มด หรือ เวทมนตร์ที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) แต่ง มีอยู่ค่อนข้างมาก (มากขนาดที่รวมเป็นเล่มมาแล้ว)  ซึ่งนิทานก่อนนอนที่คัดสรรมาไว้ในหมวดนิทานก่อนนอน (วันพฤหัส) มีดังต่อไปนี้

#นิทานนำบุญ

วันอังคารเป็นวันที่สองของสัปดาห์  นิทานก่อนนอนสำหรับวันอังคารจึงควรเป็นนิทานชวนฝันประเภทนิทานแนวเจ้าชายเจ้าหญิง ซึ่งน่าจะทำให้เด็ก ๆ ยิ้มหวานและหลับสบายได้แบบไม่ต้องคิดอะไรมาก

นิทานก่อนนอนแนวเจ้าชายเจ้าหญิงที่ผมเลือกมาเป็นนิทานก่อนนอนสำหรับวันอังคาร  มีรายชื่อ ดังต่อไปนี้

#นิทานนำบุญ

นิทานสำหรับวันจันทร์ที่ผมเลือกมาจัดไว้ในหมวดหมู่เดียวกัน  คือ นิทานเกี่ยวกับเพื่อนและมิตรภาพ  ทั้งนี้เพราะ  วันจันทร์เป็นวันเริ่มต้นของสัปดาห์  เป็นวันแรกในการทำงาน และเป็นวันแรกของการเรียนหนังสือ   ในฐานะที่ผมทำงานด้านเด็กมานาน ผมจึงคิดว่า นิทานก่อนนอนที่เหมาะกับวันจันทร์น่าจะเป็นนิทานก่อนนอนสั้น ๆ (เพราะคุณพ่อคุณแม่จะได้ไม่เหนื่อยในการเล่ามากนัก) และน่าจะเป็นนิทานเบา ๆ เกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างเพื่อน  ซึ่งเมื่อเล่านิทานจบแล้ว  คุณพ่อคุณแม่อาจถือโอกาสนอนข้าง ๆ ลูก แล้วให้ลูก ๆ เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเพื่อนที่โรงเรียนให้ฟัง เพื่อสังเกตว่าลูกมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นที่โรงเรียนหรือเปล่า  และลูกเข้ากับเพื่อนได้ดีหรือถูกใครรังแกหรือไม่

ในส่วนของนิทานก่อนนอนวันจันทร์  ผมนำนิทานก่อนนอนสั้น ๆ แนวมิตรภาพระหว่างเพื่อนมารวมเอาไว้ ดังต่อไปนี้

#นิทานนำบุญ

…………………………..

นิทานก่อนนอนเรื่อง ความรักของคนดูแลสวน เป็นนิทานคู่รักเรื่องแรก ๆ ที่ผม (นำบุญ นามเป็นบุญ) แต่งลงในนิตยสารขวัญเรือน  เรื่องราวของนิทานเรื่องนี้ มีโครงเรื่องตามแบบฉบับของนิทานความรักคลาสสิกที่หลาย ๆ คนคงคุ้นเคย  แต่เรื่องราวที่ดูธรรมดาไม่โลดโผนจนเกินไป มักเป็นที่ชื่นชอบของเด็ก ๆ และเหมาะจะใช้เป็นนิทานก่อนนอนสำหรับการอ่านให้แฟนฟัง   ลองอ่านกันดูนะครับ

นิทานก่อนนอนเรื่อง ความรักของหุ่นไล่กา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีหุ่นไล่กาตัวหนึ่งยืนตากแดดตากฝนเฝ้านาโดยไม่เคยปริปากบ่น  แม้มันจะเหนื่อยที่ต้องคอยไล่อีกาซึ่งชอบเข้ามาขโมยกินข้าวในนา แต่หุ่นไล่กาก็ตั้งใจทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ เพราะมันรักงานของมัน และที่สำคัญ…มันแอบหลงรักลูกสาวชาวนาซึ่งเป็นผู้หญิงที่ขยันขันแข็งและมีนิสัยแสนน่ารัก

บ่อยครั้งที่หุ่นไล่กาเผลอมองลูกสาวชาวนาจนเหล่าอีกาเริ่มรู้สึกผิดสังเกต  ครั้นเมื่อพวกอีกาจอมเจ้าเล่ห์ทราบว่าหุ่นไล่กาแอบหลงรักหญิงสาวผู้เป็นมนุษย์  เหล่าอีกาจึงวางแผนหลอกหุ่นไล่กาให้ออกไปจากนา เพื่อที่พวกมันจะได้ขโมยกินข้าวได้อย่างสบายใจไร้ปัญหา

อีกาตัวหนึ่งเคยบินผ่านป่าเวทมนตร์และพบบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ซึ่งสามารถเนรมิตให้สิ่งไม่มีชีวิตกลายร่างเป็นมนุษย์ได้  เมื่ออีการู้ว่าหุ่นไล่กาหลงรักลูกสาวชาวนา  พวกมันจึงแกล้งบินคุยกันให้เสียงดังไปเข้าหูของหุ่นไล่กาว่า  “ในป่าเวทมนตร์ทางตะวันตก มีบ่อน้ำที่เนรมิตให้สิ่งไม่มีชีวิตกลายร่างเป็นมนุษย์ได้  ถ้าใครมีรักแท้ต่อมนุษย์ก็น่าจะลองเดินทางไปที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ดูนะ”

คำพูดของอีกาทำให้หุ่นไล่กาหูผึ่ง  ถ้ามันกลายเป็นมนุษย์ได้จริง  บางทีมันอาจมีโอกาสได้ทำความรู้จัก, พูดคุยหรือคบหากับหญิงสาวที่มันรักก็เป็นได้  ด้วยเหตุนี้  หุ่นไล่กาจึงวางแผนออกเดินทางไปยังป่าเวทมนตร์ในตอนกลางคืน (ซึ่งพวกอีกาคงหลับแล้ว) และตั้งใจจะรีบกลับมาเฝ้านาให้ทันก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้น

อนิจจา! หุ่นไล่กาไม่รู้เลยว่ามันหลงกลของเหล่าอีกาเข้าให้เสียแล้ว เพราะหนทางไปยังป่าเวทมนตร์และบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เป็นเส้นทางที่ไกลแสนไกล คนธรรมดาที่มีขาก้าวเดินยังต้องใช้เวลา นานเป็นวันกว่าจะไปถึงได้  แต่หุ่นไล่กามีร่างกายทำจากฟางและไม่มีขาในการก้าวย่าง มันจึงได้แต่ขยับตัวทีละนิด ๆ และมีเพียงพลังใจเท่านั้นที่ทำให้มันเคลื่อนที่ไปได้  ด้วยเหตุนี้เอง  หุ่นไล่กาจึงใช้เวลานานถึง 10 ชั่วโมงกว่าที่มันจะไปถึงทางเข้าป่า ซึ่งในเวลานั้น เหล่าอีกาก็ตื่นนอนและบินไปขโมยกินข้าวในนาได้อย่างสบายใจเสียแล้ว

แม้หุ่นไล่กาจะใช้เวลาเดินทางมากกว่าที่มันคิด  แต่มันก็ไม่ยอมท้อถอย มันยังคงเดินทางเข้าป่าต่อไปทั้ง ๆ ที่มีอุปสรรคมากมายรอมันอยู่  เวลาผ่านไปนาน 3 วัน 3 คืน ในที่สุด หุ่นไล่กาก็ไปถึงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์และกลายร่างเป็นมนุษย์ได้สำเร็จดังที่มันตั้งใจเอาไว้

ครั้นเมื่อหุ่นไล่กาเดินทางออกจากป่าเวทมนตร์ในฐานะของชายพเนจร  เขาก็รีบตรงกลับไปยังนาข้าวด้วยความรู้สึกผิดที่ละทิ้งหน้าที่ 

ทันทีที่ชายหนุ่มไปถึงนา เขาก็พบว่ามีอีกานับร้อย ๆ ตัวบินลงมาขโมยกินข้าว โดยที่พ่อกับแม่และหญิงสาวได้แต่นั่งกุมขมับอย่างหมดสิ้นหนทางที่จะขับไล่อีกาเหล่านั้นให้ออกไปจากนาได้ 

ชายหนุ่มรู้สึกผิดมาก เขาจึงรีบเข้าไปในนา แล้วจัดการรวบรวมฟางข้าวที่มีอยู่ทั้งหมด นำมาทำเป็นหุ่นไล่กาตัวใหญ่ยักษ์สำหรับใช้ไล่ฝูงกาโดยเฉพาะ 

ไม่มีใครทำหุ่นไล่กาได้เก่งเท่ากับอดีตหุ่นไล่กาอีกแล้ว 

ด้วยเหตุนี้  เมื่อฝูงกาเห็นหุ่นไล่กาที่มีหน้าตาถมึงทึงดูน่ากลัว  พวกมันจึงรีบบินหนีและรู้สึกสยองขวัญจนไม่กล้าเข้าใกล้ที่นาผืนนี้อีก

พ่อกับแม่และหญิงสาวมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก  ใจหนึ่ง…ทุกคนทึ่งกับความสามารถอันแสนวิเศษของชายแปลกหน้าที่ไล่อีกาได้อย่างไม่น่าเชื่อ  แต่อีกใจหนึ่ง…พวกเขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับชายแปลกหน้าผู้นี้อย่างประหลาด

อย่างไรก็ตาม  เมื่อชายพเนจรไล่อีกาทั้งหมดไปแล้ว  พ่อกับแม่และหญิงสาวจึงชวนชายหนุ่มกินข้าวเพื่อเป็นการตอบแทน  ครั้นเมื่อชายหนุ่มกินข้าวจนอิ่ม เขาก็อาสาปลูกข้าวให้ชาวนาเพื่อเป็นการขอบคุณ

พ่อกับแม่และหญิงสาวเห็นว่าชายหนุ่มมีเจตนาดีจึงอนุญาต  ครั้นเมื่อทุกคนเห็นชายหนุ่มทำงานในนาด้วยความขยันขันแข็ง  พวกเขาก็ยิ่งประทับใจชายหนุ่มมากขึ้นไปอีก 

ในเวลาต่อมา  เมื่อพ่อกับแม่และหญิงสาวทราบว่าชายหนุ่มเป็นคนพเนจร…ไม่มีบ้านและครอบครัว  พวกเขาจึงชวนให้ชายหนุ่มมาพักอาศัยด้วย

ชายหนุ่มดีใจที่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตในบ้านเดียวกับหญิงสาว  เขาจึงอาสาดูแลนาและช่วยทำงานต่าง ๆ อย่างเต็มที่

เวลาผ่านไปราว 3 ปี ชายหนุ่มดูแลนาด้วยความขยันขันแข็งคงเส้นคงวา ในขณะเดียวกัน เขาก็ใกล้ชิดสนิทสนมกับหญิงสาวมากขึ้นเรื่อย ๆ พ่อกับแม่ของหญิงสาวเห็นว่าชายหนุ่มเป็นคนดีและเป็นที่พึ่งของลูกสาวได้ ท่านทั้งสองจึงตัดสินใจยกลูกสาวให้แต่งงานกับชายหนุ่ม

ชายหนุ่มดีใจที่เขาได้รับความไว้วางใจจากพ่อแม่ของหญิงสาว แต่เขาไม่แน่ใจว่าหญิงสาวจะมีใจให้เขาบ้างหรือไม่  ครั้นเมื่อพ่อกับแม่ถามความสมัครใจของลูกสาวสุดที่รัก  หญิงสาวก็ได้แต่อายจนหน้าแดง แล้วตอบตกลงแต่งงานกับชายหนุ่มซึ่งเธอเองก็แอบมีใจให้มานานแล้ว

ในที่สุด  ความรักของชายหนุ่มผู้เคยเป็นหุ่นไล่กาก็สมหวัง  เขาพยายามดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดี  และทั้งคู่ก็อยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขสืบมา

#นิทานนำบุญ