Posted in ครอบครัว, นิทาน, เด็ก

เคล็ดลับของแม่ครัว

ในช่วงกักตัวช่วยชาติ เพื่อสู้กับการระบาดของโควิด-19  หลายคนที่ไม่ค่อยได้เข้าครัว  คงต้องสวมวิญญาณเป็นพ่อครัวแม่ครัวกันเต็มที่  ตัวผมเองซึ่งไม่เก่งเรื่องทำครัว ก็อาศัยโอกาสนี้ในการฝึกทำอาหาร และสร้างแรงบันดาลใจด้วยการดูคลิปรายการมาสเตอร์เชฟ ประเทศไทย (MasterChef Thailand) ทางยูทูบ ที่ช่วยสร้างความฮึกเหิมได้มาก  ทีนี้…ในช่วงที่เริ่มมาทำอาหารเอง ก็ทำให้ผมนึกถึงนิทานเกี่ยวกับการทำอาหารที่แต่งไว้นานแล้ว ชื่อเรื่องตอนแต่งครั้งแรกคือ “หนทางสู่การเป็นแม่ครัวฝีมือเยี่ยม”  แต่ขอปรับเป็นชื่อ “เคล็ดลับของแม่ครัว” ในเวอร์ชั่นเว็บไซต์เพื่อให้เรียกและจำได้ง่าย ซึ่งแรงบันดาลใจของนิทานเรื่องนี้มาจากนิทานจีนเกี่ยวกับนักรบ  ส่วนชื่อตัวละครคุณยายผู้เมตตาในเรื่อง ผมขอยืมมาจากชื่อคุณย่าสมถวิล จากเพจครัวข้างวัง ซึ่งต้องขอขอบพระคุณมา ณ ที่นี้  ขอให้มีความสุขกับนิทานและอร่อยกับการกินอาหารฝีมือตัวเองนะครับ

นิทานเรื่อง  เคล็ดลับของแม่ครัว

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  มีคุณยายผู้เมตตาคนหนึ่งชื่อว่าคุณยายสมถวิล   คุณยายสมถวิลเคยเป็นสาวชาววังมาก่อน   ฝีมือในการปรุงอาหารของคุณยายอร่อยจนยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้    ชื่อเสียงของคุณยายจึงเลื่องลือไปไกลทั่วทุกสารทิศ

“ใบบาง” เป็นหญิงสาวผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นแม่ครัวฝีมือเยี่ยม  เธอรอนแรมมาพบคุณยายสมถวิลและขอให้ท่านช่วยสอนวิธีในการทำอาหาร  คุณยายบอกใบบางว่า “คนที่อยากเก่งการครัวต้องเตรียมตัวให้พร้อม  สิ่งสำคัญ…ต้องมีลิ้นที่ละเอียดอ่อน  แม้เพียงสัมผัสกับสายลมที่พัดผ่าน ลูกก็ต้องสามารถบอกรสชาติของสายลมได้”

ใบบางฟังคำของคุณยายแล้วจึงเดินทางกลับบ้าน  เธอเฝ้าชิมสายลมทั้งเช้า สาย บ่าย ค่ำ ใบบางฝึกลิ้นของเธอให้ไวต่อรสชาติตามคำของคุณยายสมถวิลอย่างไม่ย่อท้อ    พ่อกับแม่ของใบบางคอยเอาใจช่วยลูกสาวให้บรรลุความใฝ่ฝันด้วยความรักที่เปี่ยมล้น

สามปีผ่านไป  ใบบางสามารถบ่งบอกรสชาติของสายลมได้ราวกับเธอมีลิ้นวิเศษ  หญิงสาวกลับไปหาคุณยายสมถวิลอีกครั้ง  คราวนี้…เธอเชื่อมั่นว่าคุณยายจะต้องสอนวิธีในการปรุงอาหารให้เธอเป็นแน่

คุณยายสมถวิลยิ้มต้อนรับหญิงสาวพลางกล่าวว่า “แค่นี้ยังไม่พอ   คนที่อยากเก่งการครัวต้องเตรียมตัวให้พร้อม  สิ่งสำคัญ…ต้องมีจมูกที่ละเอียดอ่อน  แม้เพียงหลับตาดมกลิ่นเกลือ  ลูกก็ต้องสามารถแยกแยะความเค็มของเกลือแต่ละเกล็ดได้”

ใบบางลากลับบ้านแล้วเริ่มต้นฝึกฝนดมเกลือทั้งเช้า สาย บ่าย ค่ำ  หญิงสาวตั้งใจฝึกจมูกของเธอให้ไวต่อกลิ่นตามที่คุณยายสมถวิลแนะนำโดยไม่มีข้อโต้แย้ง   พ่อกับแม่ของใบบางเฝ้ามองความตั้งใจจริงของลูกสาวด้วยความชื่นชมแกมเป็นห่วง

สองปีต่อมา  ใบบางสามารถดมกลิ่นเพื่อแยกแยะความเค็มของเกลือแต่ละเกล็ดได้อย่างน่าอัศจรรย์   มิหนำซ้ำ  จมูกของเธอยังละเอียดอ่อนมากพอที่จะบอกถึงรสชาติของสิ่งต่าง ๆ แม้เพียงแค่เธอได้กลิ่นจาง ๆ ของมันเท่านั้น   หญิงสาวกลับไปหาคุณยายสมถวิลอีกครั้ง  คราวนี้…เธอมั่นใจว่าคุณยายจะต้องสอนวิธีในการปรุงอาหารให้เธอเป็นแน่

คุณยายสมถวิลยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วพูดว่า “แค่นี้ยังไม่พอ   คนที่อยากเก่งการครัวต้องเตรียมตัวให้พร้อม  สิ่งสำคัญ…ต้องมีดวงตาที่ละเอียดอ่อน  แม้เพียงมองดูก้อนดินก็ต้องสามารถมองเห็นความงามที่ซุกซ่อนอยู่ในเนื้อดินได้”

ใบบางกลับบ้านแล้วเริ่มนั่งมองก้อนดินเพื่อค้นหาความงามที่ซ่อนตัวอยู่   เธอเพ่งดูเนื้อดินสีดำทั้งเช้า สาย บ่าย ค่ำ   พ่อกับแม่เฝ้ามองการกระทำของลูกสาวด้วยความเป็นห่วงใยทุกลมหายใจเข้าออก

หนึ่งปีพ้นผ่าน  ใบบางมองเห็นความงามของเนื้อดินสีดำแต่ละก้อนราวกับเธอมีดวงตาดวงใหม่    และด้วยดวงตาที่แสนมหัศจรรย์  สิ่งต่าง ๆ รอบ ๆ ตัวของใบบางก็ดูงดงามขึ้นกว่าที่เธอเคยเห็นมาก่อน   หญิงสาวกลับไปหาคุณยายสมถวิลอีกครั้ง  แต่คราวนี้…เธอไม่มั่นใจว่า  คุณยายจะยอมสอนวิธีในการปรุงอาหารให้เธอหรือไม่

คุณยายสมถวิลมองหญิงสาวด้วยความเอื้อเอ็นดู   หลายปีที่ผ่านมา  เด็กสาวคนนี้ได้แสดงความตั้งใจจริงและพยายามฝึกฝนตนเองจนมีคุณสมบัติถึงพร้อมในการทำอาหารรสวิเศษ  คุณยายสมถวิลลงมือสอนวิธีปรุงอาหารให้ลูกศิษย์อย่างสุดฝีมือ  และหลังจากการฝึกฝนเพียงเดือนเศษ ๆ  ใบบางก็สามารถปรุงอาหารคาวหวานที่มีรูปสวยรวยกลิ่นและมีรสชาติแสนอร่อยได้สารพัด

ก่อนที่ใบบางจะลากลับบ้าน  คุณยายสมถวิลได้แนะนำเคล็ดลับสุดท้ายให้แก่ศิษย์รักด้วยความเมตตาว่า  “แม้อาหารของลูกจะถึงพร้อมด้วยรูป กลิ่นและรสชาติ  แต่มันยังขาดสิ่งสำคัญไปอีกอย่างหนึ่ง  นั่นก็คือ…ลูกต้องเรียนรู้การปรุงอาหารด้วยหัวใจ  กลับบ้านคราวนี้ ลูกจงปรุงอาหารให้แก่คนที่ลูกรักมากที่สุด  แล้วลูกก็จะเข้าใจเคล็ดลับข้อสุดท้ายในการเป็นแม่ครัวฝีมือเยี่ยม”

ใบบางอำลาคุณยายสมถวิลด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างท่วมท้น   เมื่อเธอกลับถึงบ้าน  เธอก็เริ่มลงมือปรุงอาหารมื้อพิเศษให้แก่คนที่เธอรักมากที่สุด ซึ่งนั่นก็คือคุณพ่อคุณแม่ที่คอยเอาใจช่วยเธอมาโดยตลอด 

ใบบางบรรจงปรุงอาหารแต่ละสำรับด้วยความตั้งอกตั้งใจมากเป็นพิเศษ  เธอเฝ้าครุ่นคิดถึงใจของคุณพ่อคุณแม่อยู่ตลอดเวลา  และเมื่อแม่ครัวมือใหม่เรียนรู้การเอาหัวใจใส่ลงไปในการปรุงอาหาร  อาหารของเธอจึงมีรสชาติวิเศษสุดอย่างยากที่จะหาอาหารจานไหนเทียบเทียมได้  ในที่สุด  ใบบางก็เข้าใจเคล็ดลับข้อสุดท้ายที่คุณยายสมถวิลมอบให้เธอด้วยความรัก

เมื่อใบบางได้ฝึกฝนและเข้าถึงหัวใจของการทำอาหาร ไม่ช้าไม่นาน  ชื่อเสียงของแม่ครัวที่ปรุงอาหารด้วยหัวใจก็ขจรขจายไปทั่วโลก   

…………………………………………………………………………………..

หมายเหตุ : ถ้าใครชอบอ่านนิทานเกี่ยวกับการทำอาหาร  ลองไปอ่านนิทานเรื่องนี้นะครับ  สนุกไม่แพ้กันเลยครับ

00

นิทานเรื่อง จอมยุทธรสโอชา

Author:

I am a writer and storyteller in Thailand. I wrote 416 stories in 17 year. welcome to my lovely world.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.